เข้าสู่ระบบแชร์
15. จดจำสัมผัสสุดท้าย (1)
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-12 21:27:32“ฮูหยินเว่ย มาถึงที่นี่อยากได้สิ่งใดหรือเจ้าคะ” แม่ค้าร้านเครื่องประดับเจ้าประจำที่จางหยู่เยียนมักมาอุดหนุนรีบวิ่งเข้ามาทักทาย พลางเดินนำลูกค้ารายใหญ่ไปดูของในร้าน
“วันนี้ข้ามาดูเครื่องประดับ อยากได้ปิ่น กำไล อืม สร้อยคอด้วยน่าจะดี”
“ดะ ได้เจ้าค่ะ ได้ เชิญทางนี้เลยเจ้าค่ะ ข้าพึ่งได้ของใหม่มา เก็บไว้ให้ฮูหยินดูคนแรกเลยเจ้าค่ะ”
“อืม งามไม่น้อย” หยู่เยียนเฉสบตากับบ่าวรับใช้ทั้งสาม สื่อเป็นนัยน์ที่รู้กันเพียงสี่คน ก่อนจะหันไปเลือกเครื่องประดับ
“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวมักเห็นคุณหนูเกาสวมใส่เครื่องประดับสีนวลขาว” ซีเยว่เอ่ยเข้าประเด็นเป็นคนแรก ก่อนจะมีอี้ถานและลี่จูคอยเสริม
“เช่นนั้นชิ้นนี้คุณหนูเกาซูเหวินน่าจะชอบนะเจ้าคะ”
“ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยินอยากให้เป็นของรับเข้าจวน ควรซื้อที่คุณหนูเกาชอบนะเจ้าคะ” คำพูดของสาวใช้ทำเอาเถ้าแก่เนี๊ยะหูผึ่ง ความอยากรู้อยากเห็นของคน ไหนเลยจะมีที่สิ้นสุด อย่างไรเสียก็ต้องถามให้รู้เรื่องราว
“เข้าจวน...องครักษ์เว่ยจะแต่งคุณหนูเกาเข้าสกุล- ขออภัยเจ้าค่ะฮูหยิน ข้ามิสมควรพูด”
“มิเป็นไร ข้ากำลังจะหาแม่สื่อ ไปช่วยทาบทามคุณหนูเกามาเป็นฮูหยินรองให้ท่านพี่ วันนี้เลยตั้งใจมาเลือกเครื่องประดับ เผื่อจะได้ใช้เป็นของหมั้นด้วย” จางหยู่เยียนยิ้มสดใส ก่อนจะหันมาเลือกเครื่องประดับสี่ห้าชิ้น แล้วเดินออกจากร้านมา
ข่าวลือพูดกันปากต่อปาก จากหนึ่งเป็นสองจากสองเป็นสี่ เพียงแค่ไม่กี่วันหลังจากนั้นผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงก็พูดกันจ้าละหวั่น ว่าสกุลเว่ยกำลังจะทาบทามคุณหนูเกาซูเหวินมาเป็นฮูหยินรอง ก็คงจะมีแต่เว่ยเฉิงหยวนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เพราะออกไปจัดการธุระให้ฝ่าบาทที่ต่างเมือง
“เป็นอย่างไรบ้างลี่จู”
“คนลือกันทั่วแล้วเจ้าค่ะ”
“ดี ทำเช่นนี้อย่างไรเว่ยเฉิงหยวนก็มิอาจปฏิเสธ เพราะเขาคงไม่อยากทำให้คนรักต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง”
“บ่าวไม่เข้าใจเลยเจ้าค่ะ เหตุใดฮูหยินต้องทำเช่นนี้ด้วย ช่วงนี้นายท่านก็ปฏิบัติกับฮูหยินดีขึ้นมาก บ่าวคิดว่าอย่างไรเรื่องราวก็คงไม่เป็นไปตามความฝันแน่เจ้าค่ะ” ลี่จูหน้าบูดบึ้ง นางรู้แผนการทั้งหมดดี แต่นางไม่เข้าใจเลยสักนิด
“แต่การที่เขารับม่านม่านเข้ามา นั่นก็ถือว่าเรื่องราวเป็นไปตามฝันหนึ่งอย่างแล้วมิใช่หรือ”
“...”
“อย่างไรข้าก็จะไม่ยอมเสี่ยงชีวิตของข้ากับลูก ป้องกันไว้จะดีกว่า...หรือหากเจ้ากลัวว่าจะตกระกำลำบาก ข้า-”
“บ่าวไม่เคยกลัวเจ้าค่ะ! ฮูหยินกับคุณหนูอยู่ที่ใด บ่าวก็จะอยู่ที่นั่น” ลี่จูพูดแทรกขึ้นมาทันที นางมิกลัวตนเองลำบาก หวั่นก็แต่ฮูหยินกับคุณหนูเท่านั้น
“เข้าใจแล้ว เช่นนั้นเจ้าจัดการนัดแนะนักพรตคนนั้นให้ข้าที ข้าต้องเร่งใช้แผนต่อไปแล้ว”
“ได้เจ้าค่ะ”
จางหยู่เยียนมองตามหลังลี่จูไปจนสุดสายตา หากว่าแผนการครั้งนี้สำเร็จ นางคงได้ไปอยู่บ้านเดิมของมารดา ใช้ชีวิตเป็นเพียงคนธรรมดาไร้คนรู้จัก อี้ถานกับซีเยว่ก็จะส่งคืนฮองเฮาไป ส่วนลี่จูในเมื่ออยากไปกับนางสองแม่ลูก นางก็จะพาไปด้วย
อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น นางก็จะได้หลุดพ้นจากเรื่องพวกนี้เสียที
“ฮูหยินมีสิ่งใดให้ข้ารับใช้อย่างนั้นหรือ” ชายผู้หนึ่งที่อ้างตนเป็นนักพรต เที่ยวหลอกชาวบ้าน ใช้ความเชื่อจุดประกายความกลัว จนต้องยอมเสียเงินทองเพื่อแก้เคล็ดแก้ชง
ปัก! ถุงเงินถูกโยนไปต่อหน้านักพรตผู้นั้นโดยมิได้เกรงกลัวว่าผู้ใดจะเห็น เพราะห้องส่วนตัวของโรงเตี๊ยมนี้มีเพียงเขา นาง และสาวใช้ของหยู่เยียนอีกสามคนเท่านั้น
“งะ เงินมากมายถึงเพียงนี้ ท่านอยากให้ข้าทำสิ่งใด สั่งมาได้เลยขอรับ”
“ข้าอยากให้เจ้าช่วยทำนายว่าข้าเป็นตัวอัปมงคลของสกุลเว่ย เอ่ยว่าทันทีที่แต่งฮูหยินรองเข้ามา สมควรไล่ข้าออกไปอยู่ที่อื่น และห้ามติดต่อข้ากับลูกอีก ไม่เช่นนั้นสกุลเว่ยจะล่มจม” ละครถูกเล่าออกมาเป็นฉากๆ
จางหยู่เยียนรู้ดีว่าพระราชทานสมรสมิอาจหย่าขาด ซ้ำท่านย่ายังรักนางมาก อย่างไรเสียการไปจากสกุลเว่ยทั้งที่ท้องโตเช่นนี้เป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้
ฉะนั้นแล้วนางก็จะใช้ความเชื่อของท่านย่าให้เป็นประโยชน์
“ดะ ได้ขอรับ แต่เหตุใดฮูหยินต้องทำเช่นนั้นด้วยขอรับ”
“มิใช่เรื่องของเจ้า อย่าถามให้มากความ เตรียมตัวตอบคำถามไว้ให้ดี อีกสามวันข้างหน้าจะมีพิธีกราบไหว้ศาลบรรพชนม์ของสกุลเว่ย ข้าจะเสนอชื่อเจ้าให้เข้าไปทำพิธีปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย หากทำพิธีเสร็จสิ้นก็เริ่มแผนการทันที”
“ขอรับๆ” นักพรตเฒ่ายิ้มร่า งานง่าย ทั้งยังได้ค่าตอบแทนมาก มือเหี่ยวรีบเก็บถุงเงินเอาไว้ในสาบเสื้อก่อนจะขอลากลับทันที
บทล่าสุด
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 37. กำจัดคน (4)
ภายในห้องโถงตกอยู่ในความเงียบสงัด สาวใช้ทั้งสามต่างก็สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ขนาดหยู่เยียนเองก็มีสีหน้าที่ตกใจกระนั้นก็พยายามเก็บงำเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยสั่งให้สาวใช้ทั้งสามไปจัดเตรียมสำรับมาใหม่“เจ้าไม่ได้บาดเจ็บที่ใดใช่หรือไม่ ตกใจมากหรือไม่” น้ำเสียงเข้มเมื่อครู่อ่อนโยนลงทันใด ร่างกำยำพยุงภรรยาให้นั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นให้อยู่ระดับเดียวกัน สายตาสอดส่องเรือนร่างของคนรักจนแน่ใจว่าไม่ได้มีบาดแผล“แผนของท่านหรือ”“ใช่ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกเจ้าก่อน เจ้ากับลูกคงตกใจมากใช่หรือไม่”“ตกใจเจ้าค่ะ แต่ก็พอเดาออกจากสายตาของท่าน” จางหยู่เยียนขุ่นเคืองอยู่บ้างแต่นางก็ใช่จะเป็นสตรีงี่เง่า“ฮูหยินของพี่เก่งที่สุด...อันที่จริงเพราะเร่งรีบจึงไม่อาจบอกกล่าวเจ้าได้” แท้จริงแล้วหลังจากที่พ่อบ้านนำข่าวมาแจ้งว่าเห็นม่านม่านออกไปพบคนด้านนอก เขาก็จัดการวางแผนนี้ขึ้นมาทันที เพราะหากช้าไปมากกว่านี้อาจสายเกินแก้“พี่ตื่นขึ้นมาทำอาหารและใส่พิษลงไปในนั้นเอง เพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเจ้าก็ต้องให้คนตรวจพิษ จึงจะใช้โอกาสนี้ใส่ร้ายม่านม่านต่อหน้าทุกคน ปัดว่าตนเองมิได้สั่งให้ม่านม่านนำสำรับมาให้เจ้า”“แล้ว
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 36. กำจัดคน (3)
“ฮูหยินเจ้าขาบ่าวได้ยินว่ามีพ่อค้าหาบเร่จากต่างแคว้นมาขายผ้าเจ้าค่ะ ฮูหยินมิอยากได้มาตัดผ้าให้คุณหนูในครรภ์หรือเจ้าคะ” ทันทีที่นายหญิงตื่นนอน ลี่จูก็เร่งแจ้งข่าวสารที่ได้ยินจากโรงครัวในนายฟังทันที“อยากสิ เช่นนั้นเราก็ไปกันเสียวันนี้” มือเรียวหยิบผ้าขึ้นมาซับน้ำบนใบหน้าที่กำลังล้างเสร็จ พลางลุกเดินไปหลังม่านกั้นเพื่อแต่งกาย ก่อนจะออกไปทานมื้อเช้าอี้ถานกับซีเยว่กำลังจัดวางสำรับที่ทำเองให้ผู้เป็นนาย ทว่าเสียงเรียกจากด้านนอกทำให้พวกนางต้องหยุดชะงัก“ฮูหยิน นายท่านให้นำสำรับเช้ามาให้เจ้าค่ะ” ร่างเพรียวบางของม่านม่านปรากฏพร้อมกับประโยคที่คุ้นหู แววตาอ่อนโยนของหยู่เยียนจึงเปลี่ยนไปทันที“ข้าเตรียมสำรับเช้าไว้อยู่แล้ว เจ้าเอากลับไปเถิด”“มิได้เจ้าค่ะ หากนำกลับไปบ่าวต้องถูกนายท่านลงโทษเป็นแน่ นายท่านตั้งใจตื่นแต่เช้ามาทำให้ฮูหยินเลยนะเจ้าคะ” ใบหน้าของสาวใช้ดูร้อนรนอยู่มาก ทำให้หยู่เยียนฉุกคิดขึ้นมาว่าไม่ควรปฏิเสธ ถ้ามีพิษจริงอย่างเรื่องราวในชาติก่อน นางจะถือโอกาสนี้กำจัดคนออกไปจากจวนเสีย“เช่นนั้นก็ได้ ซีเยว่ตรวจพิษในสำรับให้ข้าที”“ตะ ต้องตรวจด้วยหรือเจ้าคะ นี่เป็นสำรับจากนายท่านนะเจ้าคะ” ม
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 35. กำจัดคน (2)
“อืม นางกำนัลผู้นั้นเราสอบสวนไปแล้ว ดูเหมือนว่านางไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอันใด”“ใช่ขอรับ แต่ช่วงนี้ข้าให้คนติดตามดูนาง นางถูกย้ายมาอยู่ตำหนักของหวงกุ้ยเฟย ทำหน้าที่ออกมาจัดการกิจธุระให้พระสนม แต่สถานที่ที่นางแวะทุกครั้งคือศาลเจ้าฟ่งฉุย...” ฝูเจี๋ยเคยลอบเข้าไปในนั้นคราหนึ่ง ได้ยินสิ่งที่นางกำนัลผู้นั้นเอ่ยภาวนาต่อองค์เทพ ว่าขอให้ดวงวิญญาณขององค์รัชทายาทสู่สุคติ อย่าได้จองเวรกับนาง ทั้งยังขอประทานอภัยครั้งแล้วครั้งเล่า“แล้วเจ้า-”“ข้ามิกล้าบุ่มบ่าม กลัวจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น จึงทำได้เพียงลอบเข้าไปค้นในเรือนพักของนาง แล้วได้สิ่งนี้มา”“พู่หยกนี้แม้จะไม่ได้ทำจากหยกเนื้อดีมาก ทว่ากลับแกะสลักด้วยลวดลายที่ประณีต ย่อมต้องเป็นช่างที่มีฝีมือทำขึ้นมา” นิ้วโป้งขยับลูบสัมผัสแผ่นหยกนั้นอย่างพิจารณา“ขอรับ นางกำนัลผู้นี้ข้าไปสืบมาแล้ว มิได้มาจากชนชั้นสูง”“เช่นนั้นสิ่งนี้อาจจะไม่ใช่ของของนาง” ตั้งข้อสงสัยเช่นนี้มิได้เสียหาย เป็นการวางแนวทางในการสืบค้นต่อด้วยซ้ำ“ข้าก็คิดเช่นนั้นขอรับ”“ส่งคนของเราไปสืบหาที่มาของพู่หยกนี้ เริ่มจากร้านเครื่องประดับใหญ่ๆ ในเมืองหลวง แล้วส่งคนตามดูนางกำนัลผู้นั้นตล
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 34. กำจัดคน (1)
ในค่ำคืนที่มืดมิดไร้แสงจันทร์ สองสตรีลอบนัดพบกัน คนผู้หนึ่งคือสาวใช้สกุลเว่ย นามว่าม่านม่าน ทว่าคนอีกผู้กลับปิดบังใบหน้ามิดชิด กระนั้นก็พอมองออกว่าเป็นคุณหนูสกุลใหญ่“เก็บสิ่งนี้ไว้ให้ดี เมื่อใดที่ข้าสั่ง เจ้าจัดการนำสิ่งนี้ใส่ในอาหารให้จางหยู่เยียนกิน”“ตะ แต่ช่วงนี้ฮูหยินไม่รับสำรับจากโรงครัวเลยนะเจ้าคะ”“จะยากอันใด เจ้าเพียงแค่บอกว่าพี่เฉิงหยวนเป็นคนทำ อย่างไรนางก็ต้องกิน” ห่อพิษถูกยัดเข้ามือม่านม่าน พร้อมกับถุงเงิน ทำเอาสาวใช้เบิกตากว้าง ความหวาดหวั่นในใจเมื่อคู่มลายหายไปทันทีที่เห็นเงิน“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะไม่ทำให้คุณหนูผิดหวัง”ด้านเว่ยเฉิงหยวนที่ถูกขัดความสำราญใจด้วยเรื่องสำคัญ ก็ได้แต่เดินไปพูดคุยกับลูกน้องในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“คนของเราขุดพบสิ่งนี้มาขอรับ ข้าให้คนไปตามสืบกับครอบครัวท่านหมอ จนรู้ว่าเขามีสถานที่ลับ ที่มักจะแวะเวียนไปยามที่ทุกข์ใจ” หนังสือเล่มหนึ่งถูกยื่นมาให้เจ้าของจวน เมื่อเปิดดูจึงได้รู้ว่าเป็นบันทึกชันสูตรของท่านหมอฉิวภายในนั้นมีบันทึกที่เป็นความรู้มากมาย แต่สิ่งที่น่าสนใจกลับเป็นหน้าการชันสูตรของอดีตผู้สืบบัลลังก์ ร่างกายของเด็กชายถูกเข
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 33. ความจริงที่ควรบอก (4)
ปึก!“พี่ขอโทษหยู่เยียน พี่ขอโทษ” ใบหน้าคมเงยขึ้นมา ดวงตาคมกริบบัดนี้เอ่อไปด้วยน้ำตา ทำเอาคนมองถึงกับนิ่งอึ้ง“นี่มันเรื่องใดกันเจ้าคะ ขอโทษเรื่องใด แล้วเหตุใดต้องร้องไห้”“ขอโทษ...ที่ความฝันของเจ้า มิใช่เพียงความฝัน” สิ้นประโยคนั้น คนท้องก็บยิ่งงุนงงกว่าเดิม นางไม่เข้าใจความฝันมิใช่เพียงความฝัน หมายความว่ามันคือเรื่องจริงหรือ“ทะ ท่านพูดมาให้ชัดเจน มิใช่เพียงความฝันหมายความว่าอย่างไร” จางหยู่เยียนก้าวถอยห่างจากคนคุกเข่า พลางค่อยๆ นั่งลงขอบเตียง เพราะเรี่ยวแรงสองหาเหือดหายไปสิ้น“อึก...”“หมายความว่าอย่างไร!”“สิ่งที่เจ้าฝัน มันเป็นเรื่องจริง มันเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง...” เรื่องราวมากมายหลั่งไหลออกมาเป็นคำพูด น้ำเสียงสั่นเอ่ยเล่าทุกเรื่องจนหมด“ละ หลังจากเหตุการณ์นั้น พอรู้ตัวอีกทีพี่ก็ตื่นขึ้นมาในเรือนแล้ว ที่รู้ว่ามิใช่ความฝันเพราะก่อนตายพี่ภาวนาทุกลมหายใจ ให้ได้แก้ไขสิ่งที่ตนเองทำผิดพลาดเอาไว้” ร่างสูงยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น สายตาเคลื่อนลงมองพื้นอย่างคนขี้ขลาด ไม่กล้าแม้จะสบตากับสตรีตั้งครรภ์“ข้า...คิดว่าท่านเป็นคนสั่งให้ฆ่าพวกเราแม่ลูกเสียอีก”“มิใช่นะ พี่ไม่
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 32. ความจริงที่ควรบอก (3)
“เว่ยเฉิงหยวน ท่านฟังข้าอยู่หรือไม่”“พะ พี่ฟังอยู่” ใบหน้าหล่อซีดเซียว กลืนน้ำลายลงคอครั้งแล้วครั้งเล่า เขาหวาดกลัวเหลือเกินว่าหากหยู่เยียนรู้ความจริง นางคงไม่มีวันให้อภัยเขาจะให้นางรู้ไม่ได้เด็ดขาด!!!“เช่นนั้นก็ดี ข้าเล่าให้ท่านฟัง เพราะข้าต้องการจะยื่นข้อเสนอให้ท่านเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ แต่งกับเกาซูเหวิน ปล่อยข้าไปจากที่นี่ ลืมไปเสียว่าเคยมีข้ากับลูก แต่หากท่านยืนยันจะให้ข้าอยู่ที่นี่ในฐานะฮูหยินของท่าน ข้าจะไม่ให้ท่านได้สมหวังกับเกาซูเหวิน...ท่านเลือกมา”“พี่จะมีเจ้าเป็นฮูหยินเพียงคนเดียว จะเป็นสามีที่ดี จะเป็นบิดาที่ดี” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ลังเลเลยสักนิด“...แน่ใจแล้วใช่หรือไม่”“แน่ใจ พี่ไม่เคยแน่ใจสิ่งใดเท่านี้มาก่อน ให้โอกาสพี่สักครั้งเถิด พี่สัญญาว่าจะแก้ไขทุกอย่าง จะไม่ทำให้เจ้ากับลูกต้องลำบากอีกแล้ว” ตาคมบัดนี้ฉายแววอ้อนวอน“เช่นนั้นก็ตามใจท่าน แต่ข้าขอบอกไว้ว่าในใจของข้า ท่านมิได้มีน้ำหนักเท่าแต่ก่อน อย่าได้หวังว่าข้าจะปฏิบัติกับท่านเหมือนยามนั้น”“พี่จะทำให้ในใจของเจ้ามีพี่เช่นเดิม”รอยยิ้มที่ชายหนุ่มเผยออกมา ช่างแปลกตาสำหรับจางหยู่เยียนนัก นางดูออกว่ารอยยิ้มนั้นแฝงไปด
บางทีคุณอาจจะชอบ
หมิงอี้ เศรษฐีนีชาวสวน
ฟู่จินเฟย19.8K viewsยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น426.9K viewsเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน108.5K viewsลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ29.2K viewsท่านแม่ทัพ อย่ารังแกข้า
Bunmeebooks6.7K viewsชะตาร้ายไม่หวนคืน
หนามชมพู463 viewsบุปผาเยียวยาใจ
ซูเมี่ยวหลิง2.9K viewsกับดักเสน่หา
หรงเย่า / นาย่า50 views
