16. จดจำสัมผัสสุดท้าย (2)

จางหยู่เยียนถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก โล่งใจหรือ ใจหายหรือ นางมิอาจบอกได้ว่าในใจรู้สึกอย่างไรกันแน่ รู้เพียงว่านี่เป็นสิ่งที่ควรทำแล้ว

วาสนาของคู่รัก นางมิสมควรเข้ามาขัดตั้งแต่แรก แม้ว่าเรื่องพระราชทานสมรสนางจะไม่รู้เห็นด้วย แต่ก็ต้องยอมรับตามตรงว่านางดีใจเพราะยามนั้นมีใจให้เว่ยเฉิงหยวนอยู่ก่อนแล้ว จนมาตอนนี้ถึงได้นึกเสียใจในสิ่งที่ตนเองพยายามทำมาตลอด

ช่างน่าสมเพชนัก ยิ่งคิดก็ยิ่งขายหน้าตนเอง

“ฮูหยินเจ้าคะ” ลี่จูเห็นผู้เป็นนายนิ่งเงียบอยู่นานจึงสะกิดให้ได้สติ

“อืม เรากลับกันเถิด”

หลังจากกลับถึงเรือนได้ไม่นาน บ่าวรับใช้จากเรือนใหญ่ก็มาแจ้งว่าเว่ยเฉิงหยวนส่งจดหมายมา บอกจะกลับถึงเรือนเย็นนี้ หยู่เยียนถึงกับโล่งอกที่นางจัดการเตรียมแผนทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้ว จากนี้ก็เพียงทำตัวตามปกติ รอเพียงผลลัพธ์เท่านั้น

“จะเข้านอนแล้วหรือ”

“!!? ท่านทำข้าตกใจ...กลับมาแล้วก็ไปอาบน้ำอาบท่าเถิด จะทานมื้อเย็นหรือไม่เล่า ข้าจะให้ลี่จูไปแจ้งโรงครัวให้” จางหยู่เยียนที่นั่งสางผมอยู่หน้ากระจกพูดเจื้อยแจ้วด้วยน้ำเสียงสดใส

“...”

“อะไรของท่าน จ้องหน้าข้าอยู่ได้”

“เหตุใดวันนี้พูดกับพี่ดี ซ้ำยังถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงอีก”

“เฮ้อ! ข้าเพียงอารมณ์ดีเท่านั้น” หยู่เยียนไม่ได้สนใจ นั่งสางผมไปเรื่อยๆ

“อารมณ์ดีเรื่องใดหรือ”

“อ๊ะ! เบาๆ หน่อยเถิดลูก” จางหยู่เยียนไม่ได้ตอบคำถามของสามี เพราะดันถูกลูกน้อยในท้องดิ้นเสียจนนางจุก แม้ว่าเป็นปกติของสตรีตั้งครรภ์ แต่คนไม่รู้ถึงกับหน้าเสีย

“เป็นอันใด ลูกทำสิ่งใดหรือ”

“เขาแค่ดิ้นแรงไปหน่อยเท่านั้น”

“ดิ้นหรือ” ดวงตาดุเปล่งประกาย เว่ยเฉิงหยวนเองก็พอรู้มาบ้าง แต่ก็ไม่เคยได้เห็นสักครั้งว่ายามลูกดิ้นจะเป็นเช่นไร

“เจ้าค่ะ เขามักดิ้นเวลานี้เป็นประจำ”

“งั้นหรือ” ดวงตาคมจ้องไปที่ท้องนูนกลมของหยู่เยียนไม่วางตา คิ้วศรขมวดเล็กน้อยราวกับกำลังจ้องมองว่าอาการดิ้นของลูกน้อยในท้องจะเป็นเช่นไร ทำเอาคุณหนูจางถึงกับอดขำไม่ได้

“จ้องไปก็ไม่เห็น ข้าเพียงรู้สึกได้ แต่หากจับเช่นนี้ก็พอจะรู้สึกได้อยู่บ้าง” มือเรียววางลงบนท้องนูน เคลื่อนไปมาจนถึงจุดที่รู้สึกว่าลูกน้อยดิ้นอยู่บริเวณนั้น รอยยิ้มสวยจึงสว่างจ้าทันที

องครักษ์อันดับหนึ่งของแคว้นได้แต่จ้องมองตาละห้อย อยากส่งมือไปแตะท้องกลมนั่นเหลือเกิน ทว่าใจกลับไม่กล้าพอ กลัวว่าจะทำให้ฮูหยินโกรธ เพราะนอกจากการประคองแล้ว เขาก็มิเคยได้สัมผัสตัวนางเลยแม้แต่น้อย

“เฮ้อ เอามือมา เขาอยู่ตรงนี้” สุดท้ายก็เป็นจางหยู่เยียนที่ใจอ่อนให้กับสายตาละห้อยนั้น ส่งมือไปจับมือหยาบมาวางไว้บนท้องของตน

ความรู้สึกเพียงเล็กน้อยที่กระทบมือ สร้างรอยยิ้มให้บิดา ในใจราวกับถูกเติมเต็ม เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เว่ยเฉิงหยวนได้รู้สึกถึงอีกหนึ่งชีวิตที่มีเลือดเขาอยู่ครึ่งหนึ่ง

“หึๆ เขาคงแข็งแรงมาก ขอบใจนะหยู่เยียน”

“เอาเถิดเจ้าค่ะ ถือเสียว่าให้บิดากับบุตรได้สัมผัสกัน” เป็นครั้งสุดท้าย

จดจำเอาไว้เถิดลูก สัมผัสเช่นนี้คือบิดาของเจ้า เว่ยเฉิงหยวน

จดจำเขาไว้เพียงสัมผัสที่อ่อนโยนเช่นนี้ก็พอแล้ว