บทที่ 1 งานแต่งยกให้เธอไปเถอะ 2/2

นอกจากมีบ้านพักที่สร้างจากไม้หลังใหญ่ ด้านข้างไหล่เขายังเต็มไปด้วยสวนผลไม้ ทั้งองุ่น ส้ม และแอปเปิล ที่นายหญิงผู้เฒ่าปลูกเอาไว้ทานเล่น เหลือจึงขายและแปรรูปบ้าง

แต่เด็กสาวกลับไม่เห็นคุณค่า เอาแต่ร่ำร้องอยากกลับบ้านใหญ่ทุกวี่วัน และบ่นเหม็นกลิ่นปุ๋ยหมัก ปุ๋ยคอก

“สวัสดีค่ะคุณย่า เซวียนหรูมาแล้วค่ะ” เซวียนหรูยิ้มเบิกบานที่ได้มีโอกาสได้พบกับคุณย่าอีกครั้ง ครั้งนี้เธอจะเป็นเด็กดีเชื่อฟัง และจะอยู่กับคุณย่าไปตลอดชีวิตและไม่คิดแต่งงานอีก

“ฮึ...วันนี้เบิกบานใจอะไรยิ้มหน้าบานเชียว” ซินต้าเหนิงไม่ใคร่ไว้ใจหลานสาวตัวเองนัก ท่าทางแบบนี้ต้องมีแผนการอะไรในใจ

เธออาบน้ำร้อนมาก่อนหลายปีทำไมจะไม่รู้กันเล่า

“ดีใจที่ได้พบคุณย่าต่างหาก” ร่างเล็กจนเรียกได้ว่าผ่ายผอมเกินไปด้วยซ้ำรีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าเก้าอี้ของผู้หญิงที่หวังดีที่สุดที่เหลืออยู่ ก่อนจะแนบใบหน้าลงบนตักเหมือนตอนเด็ก ๆ

“คนแก่ตัวเหม็นไม่ใช่หรือไง”

เซวียนหรูรีบส่ายหน้าดิก ก่อนจะกดจมูกที่แก้มของคุณย่าสูดเข้าลึกเต็มปอด “หืม...หอมจะตายไปใครว่าเหม็น”

ใบหน้ากระจ่างใสไร้เล่ห์เหลี่ยมทำให้คนเป็นย่าใจอ่อนยวบ ที่คิดจะสั่งสอนก็ลืมจนหมดสิ้น ยายเด็กคนนี้เดี๋ยวเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเป็นคนละคน ไม่อาละวาดเหมือนเดิมแล้ว

“ประจบประแจง” ซินต้าเหนิงค้อนให้หลานสาวก็จริง แต่ภายในใจอิ่มฟูราวกับได้หลานสาวคนเดิมคืนกลับมา

นี่เธอปล่อยให้เจ้าใหญ่เลี้ยงหลานแสนน่ารักคนนี้ให้เสียผู้เสียคนได้ยังไงกันนะ

“เปล่านะคะ เซวียนหรูรักคุณย่ามากต่างหาก ตอนนี้เรียนจบแล้วไม่จำเป็นต้องกลับไปบ้านใหญ่ จะอยู่ที่นี่ตลอดไปเลย ต่อให้คุณย่าออกปากไล่ก็จะไม่ไปไหนเด็ดขาด”

นอกพูดจากอย่างเอาใจ และกอดขาคนแก่เอาไว้แน่น ราวกับชาตินี้จะเกาะติดเป็นเงาของเธอเป็นตลอดชีวิต

สองหญิงชราวัยไล่เลี่ยกันมองหน้าราวกับเห็นผี นี่ใช่คำพูดที่ออกจากปากหลานสาวของพวกเธองั้นเหรอ เป็นไปได้ยังไง

“ไม่ใช่ร่ำร้องอยากแต่งงาน เพราะพ่อเราลำเอียงหรือไง”

“ลำเอียงก็ลำเอียงไปสิ เซวียนหรูยังมีคุณย่าทั้งคน ใครบนโลกไม่รักก็ช่างสิ คุณย่ารักก็พอ”

ถ้อยคำนี้เหมือนตัดพ้อก็จริง แต่ทว่าน้ำเสียงนั้นดูหนักแน่นไม่เหมือนที่ผ่าน ๆ มาเลยสักนิด

ซินต้าเหนิงถอนหายใจ...พลันนึกถึงลูกสะใภ้แสนดีของตนเองแล้วน้ำตาซึม

‘หากหล่อนยังอยู่ หลานสาวของฉันคงไม่อาภัพเช่นนี้’

“เซวียนหรูแค่ไม่ชอบที่คุณน้าอ้ายฉิงชอบหยิบของคุณแม่มาใส่โดยไม่ได้บอก นั่นเป็นกำไลประจำตระกูลของคุณแม่ กับแหวนมรกตที่คุณแม่รัก ก็หนูคิดถึงคุณแม่มากไปหน่อยก็เลยพลั้งปาก แต่คุณพ่อกลับตีหนูราวกับไม่ใช่ลูกสาว”

ซินต้าเหนิงไม่ใช่ยายแก่ตามืดบอด จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าระหว่างแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงเป็นอย่างไร ต่อให้เซวียนหนิงดูจะรักใคร่พี่สาว แต่ทุกครั้งก็จะมีเรื่องที่เซวียนหรูรังแกน้องสาว ไม่ก็เซวียนหรูผู้น่าสงสารถูกกลั่นแกล้ง

แต่เมื่อเห็นหลานสาวของเธอ เธอกลับมั่นใจว่าไม่ได้เป็นแบบนั้นสักนิด แม้นิสัยใจร้อนขี้โวยวายไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยรังแกใครก่อน

“เอาเถอะเรื่องนั้นย่าจะจัดการเอง แต่วันนี้พ่อของเรากับแม่เลี้ยงจะมาคุยเรื่องแต่งงาน เราจะว่าอย่างไร” ซินต้าเหนิงต่อให้ไม่เห็นด้วย แต่หากเป็นการตัดสินใจของหลานสาวเองเธอจะไม่ขัดข้อง แต่ต้องตัดสินใจอย่างรอบคอบถี่ถ้วน ไม่ใช่ใช้อารมณ์

“งานแต่งอะไรนั่นยกให้เซวียนหนิงไปเถอะค่ะ หนูไม่แต่งหรอก หยูเฟยไม่ได้รักหนูสักหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าพี่สาวอย่างหนูแย่งงานแต่งน้องสาวไป”

ซินต้าเหนิงยิ่งแปลกใจกว่าเดิมกับคำพูดของเซวียนหรู เพราะมีคนกุข่าวเรื่องเซวียนหรูแย่งคนรักของน้องสาวจริง ๆ

แต่เมื่อโทรไปถามเซวียนหนิงแล้วกลับบอกว่าไม่เป็นความจริง ทั้งยกย่องพี่สาวกับหยูเฟยว่าเหมาะสมดั่งกิ่งทองใบหยก

เธอจึงให้หลานสาวไปพักผ่อนให้ดีเอาไว้ค่อยคุยกัน แต่นอนหลับมาคืนเดียวหลานสาวก็ตาสว่างแล้วเหรอ เธออยากให้นอนสักสองสามวัน จะได้ตาสว่างมากขึ้น มองได้กว้าง ๆ

“นี่เราพูดจริงหรือ”

“จริงค่ะคุณย่า เซวียนหรูจะอยู่ที่นี่กับคุณย่าด้วย ให้คุณพ่อกับน้าอ้ายฉิงและเซวียนหนิงอยู่บ้านนั้นอย่างอบอุ่นก็พอ ขอแค่อย่าแตะสินเดิมของแม่”

ซินต้าเหนิงได้ฟังดังนั้นพลันคิดได้ว่า หลานสาวคงอยากปกป้องสินเดิมของแม่ตน ไม่ให้ใครมาล้างผลาญไปสินะ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นว่าเซวียนหรูไม่เคารพแม่เลี้ยง คงจะเป็นคนพวกนั้นที่ชอบก่อไฟให้เกิดควันละสิ

ฮึ...คิดว่าคนแก่อย่างเธอหูตาฝ้าฟางสินะ

ขณะที่กำลังนั่งสนทนากันอยู่ เสียงบีบแตรที่หน้าประตูใหญ่ ทำให้เซวียนหรูรู้ว่าครอบครัวของเธอมากันแล้วสินะ และแม่เลี้ยงต้องยืนข้างเธอสนับสนุนให้เธอแต่งงานออกไปแน่ ๆ

แต่ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม

เซวียนหนิงก็คงจะมาด้วย...หากเป็นแบบนั้นเกี้ยวเจ้าสาวนี้ ฉันจะถีบให้เธอขึ้นไปด้วยตัวเอง!