ログイン共有
บทที่ 4
最終更新日:
2026-01-04 20:52:57“ป่ายเหอ ข้าเคยรับปากหากบัลลังก์ของข้ามั่นคง ข้าจะยอมปล่อยเจ้าไป ขอเพียงเจ้าไม่ออกจากเมืองหลวง เจ้าจะโกรธหรือไม่หากข้าจะบอกว่าข้าปล่อยเจ้าไปได้ แต่คงไม่อาจปล่อยอิ่นเหยียน”
ให้ตายเถอะ ซื้อหวยไม่เคยถูก...
พอลองคาดเดาความสัมพันธ์อันสมควรตายของคนสามคนกลับถูกเผงเสียได้
ลิลลี่เอ๋ย นอกจากคำว่าซวยแล้ว ยังมีคำอื่นเหมาะจะใช้ในเวลานี้อยู่อีกหรือ!!!
มองดูผู้เป็นนายเอาแต่นั่งทอดถอนหายใจ หลังจากที่องค์จักรพรรดินีทรงเสด็จกลับไปแล้ว หลิ่งจือที่กำลังยืนอยู่นอกห้องพลันขมวดคิ้ว ใบหน้าเหม่อลอยบวกกับท่าทีแปลกๆ ของอีกฝ่ายทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ
“ท่านปราชญ์”
“หลิ่งจือเจ้าเข้ามาสิ”
มองเห็นองครักษ์ของตนมองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เซียงป่ายเหอย่อมหนักใจเป็นธรรมดา นางทั้งต้องระวังตัว แต่ก็ต้องหารายละเอียดของคนที่เกี่ยวข้องกับเซียงป่ายเหอ ดังนั้นเรื่องแรกที่ต้องทำก็คือหาแนวร่วมที่ไว้ใจได้
ก่อนหน้านี้เคยใคร่ครวญหาวิธีกลับบ้าน แต่เพราะเป็นคนขี้ขลาดและกลัวเจ็บ เรื่องฆ่าตัวตายนะหรือ...เหอๆๆ ลืมไปได้เลย ไม่ว่าใครต่างก็รักชีวิตตัวเองทั้งนั้น
อีกทั้งเมื่อได้มาแล้ววิธีที่ดีที่สุดที่จะเอาชีวิตรอดในที่ซึ่งไม่คุ้นเคย แน่นอนว่าต้องเริ่มต้นจากที่นางต้องรู้เขารู้เรา หาไม่รบกี่ร้อยครั้งก็คงมีแต่ต้องพ่ายแพ้
หากนางอยากเอาชีวิตรอดจนกว่าจะหาทางกลับ แน่นอนว่าต้องแยกแยะมิตรกับศัตรูให้ออกเสียก่อน
ที่สำคัญหากนางรู้ตัวตนของเซียงป่ายเหอและคนรอบข้าง ดีไม่ดีนางอาจจะรู้ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังการวางยาพิษเซียงป่ายเหอ ถึงวันนั้นหากหาทางรับมือได้ก็คงดีไม่น้อย
“ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่งเกรงว่าพูดออกไปแล้วท่านปราชญ์อาจไม่พอใจ”
หญิงสาวชะงักก่อนมองหลิ่งจือนิ่ง “ลองพูดมาสิ”
“เรื่องนายท่านอิ่นเหยียน” หลิ่งจือเม้มปากเมื่อมองเห็นคิ้วเรียวของผู้เป็นนายมุ่นลง “ข้าน้อยสมควรตาย” นางคุกเข่าลงตรงหน้าเซียงป่ายเหอ
“ลุกขึ้น” เซียงป่ายเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงจนใจ
“มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆ เถิด หลายวันมานี้เจ้าดูมีเรื่องในใจ ข้าเองก็อยากรู้ว่าในใจเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่”
หญิงสาวตัดสินใจโยนหินถามทางออกไป
“เรียนท่านปราชญ์ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยก้าวก่ายหรืออยากแทรกแซงเรื่องในอดีตของท่านกับนายท่านอิ่นเหยียน แต่หลังจากที่เกือบเสียท่านไปครั้งหนึ่ง เรื่องนี้ข้าน้อยไม่พูดไม่ได้ การที่ท่านถูกวางยาพิษจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ข้าน้อยสงสัยว่าจักรพรรดินีอาจทรงอยู่เบื้องหลัง ดังนั้นเรื่องระหว่างท่านกับนายท่านอิ่นเหยียนสมควรต้องมีระยะห่างที่ชัดเจนได้แล้ว”
ได้ยินดังนั้นเซียงป่ายเหอพลันเงียบไปครู่หนึ่ง นางมองใบหน้าเคร่งขรึมของหลิ่งจือ ดูออกว่าอีกฝ่ายมีเพียงความปรารถนาดีต่อเซียงป่ายเหอผู้เป็นนาย
เรื่องรักสามเส้าของจักรพรรดินี เซียงป่ายเหอ อิ่นเหยียน นางย่อมดูออกว่ายิ่งปล่อยไปก็รังแต่จะยุ่งยาก
“เช่นนั้นเจ้ามีความเห็นหรือไม่ ลองพูดออกมา”
ดูเหมือนหลิ่งจือจะประหลาดใจกับความเยือกเย็นของผู้เป็นนายยิ่งนัก เพราะก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่พูดถึงอิ่นเหยียน เซียงป่ายเหอมักจะมีโทสะ แต่ครั้งนี้กลับยอมให้นางพูดในสิ่งที่คิดออกมา
“จริงอยู่ก่อนองค์จักรพรรดินียังไม่ได้ครอบครองบัลลังก์นั้น ทรงเกรงพระทัยท่านปราชญ์มากกว่าขุนนางอื่น แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน บัลลังก์นี้มั่นคงแล้ว อีกทั้งยังไม่ต้องทรงให้ท่านปราชญ์ช่วยเหลือทางด้านอื่น แม้ตำแหน่งของท่านจะเทียบเท่าอัครมหาเสนาบดี แต่ท่านก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักมากนัก โบราณว่าไว้เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล…”
นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด
最新チャプター
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 11
“พรุ่งนี้ท่านมาอีกสิ แล้วข้าจะบอก”ดวงตาเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่ม ทำให้เซียงป่ายเหออดไม่ได้ที่จะถลึงตาเข้าใส่ “ฝันไปเถอะ ไม่บอกก็แล้วไป ข้ามีวิธีของข้า”“ท่านปราชญ์ ข้าขอเตือนท่านด้วยความปรารถนาดี อย่าได้ให้แม่นางหลิ่งจือไปสืบสาวโดยเด็ดขาด แต่ถ้าท่านไม่ต้องการชีวิตของนางก็แล้วไปเถิด”ยิ่งพูดเช่นนี้นางก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่นะสิ!!!มองดูเงาร่างอรชรเดินจากไป ดวงตาพราวระยับด้วยรอยขบขันพลันหายวับไปทันที หลินหยางมีท่าทีครุ่นคิดก่อนคิ้วเข้มจะมุ่นลง เมื่อมองไปยังเก้าอี้ที่หญิงสาวเพิ่งจะนั่งเมื่อครู่“นางใช่เซียงป่ายเหอจริงๆ หรือขอรับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ก่อนที่เงาร่างปราดเปรียวของเฟยอวี่จะก้าวเข้ามา“ใบหน้าและร่างกายนั้นดูเหมือนใช่” หลินหยางพึมพำเสียงเบา“ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ”“มือของนางยังคงมีแผลเป็นเดียวกับที่นางได้รับเมื่อตอนห้าขวบ” นั่นคือตอนที่นางหาเขาพบ ...ใช่ ถูกแล้ว นางเป็นคนหาเขาพบจริงๆ“แต่นางจำท่านไม่ได้”“อืม” หลินหยางพยักหน้า เขาเงียบไปนานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเฟยอวี่ “เรื่องคนที่วางยาพิษนางเล่า เจ้าสืบไปถึงไหนแล้ว”“ยาพิษชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่น เป็นพิษจากแมงมุมดำทะ
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 10
“ท่านไปเยี่ยมคุณชายหลินเช่นนี้ อาจยิ่งทำให้ข่าวลือ...” มองไปรอบๆ นางกำนัลและขันทีต่างก็หยุดชะงักมองมา ทันทีที่ได้ยินนางเอ่ยถึงหลินหยาง“ไสหัวไปให้หมด!” หลิ่งจือตวาดออกมาเสียงดัง แม้กระทั่งเซียงป่ายเหอยังสะดุ้งหญิงสาวมองไปรอบๆ ดูเหมือนจะได้ผลดี เพราะทุกคนต่างก็หายตัวไปอย่างลนลาน ราวกับมีความตายกำลังไล่ล่า “หลิ่งจือ เจ้าเคยบอกข้าว่าสงสัยองค์จักรพรรดินี ข้าบอกเจ้าก็ได้วันนั้นที่เกิดเรื่อง ข้าคิดว่าเป้าหมายที่แท้จริงคือข้า ไม่ใช่คนแคว้นฉู่”“อะไรนะเจ้าคะ!”“เจ้าเบาเสียงหน่อย” เซียงป่ายเหอมองซ้ายขวาก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ที่ข้าต้องไปเยี่ยมคุณชายหลินก็เพราะเขาเองก็คงคิดเช่นนั้น”ใบหน้าของหลิ่งจือเกิดเค้าความยุ่งยากขึ้นมาในทันที นางมองสบตากับเซียงป่ายเหอ จากนั้นจึงเม้มปากด้วยความหนักใจ“แคว้นฉู่ภายใต้การนำของเซี่ยซู แคว้นฉินไหนเลยจะแข็งแกร่งได้ถึงครึ่ง เรื่องที่เกิดขึ้นช่างอ่อนไหวต่อความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นยิ่งนัก”“เจ้าจะพูดอะไร”“มาคิดๆ ดูแล้ว หรือนี่เป็นความตั้งใจของเซี่ยซูที่ต้องการให้ท่านกับองค์จักรพรรดินีขัดแย้งกัน แสร้งทำเป็นช่วยท่านเอาไว้เพื่อเอาชนะใจท่าน”ได้ยินดังนั้นหญิงสาว
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 9
วันต่อมาจักรพรรดินีทรงเสด็จมาเยี่ยมอาการป่วยของเซียงป่ายเหอ และการเสด็จมาครั้งนี้ ทำให้หญิงสาวรู้ว่าหูตาของอีกฝ่าย ถูกวางเอาไว้ทั่วทั้งตำหนักฮุ่ยเจ๋อ เพราะจูเชวี่ยเอ่ยถามเรื่องที่นางไล่นางกำนัลและขันทีออกมาจากตำหนักเมื่อวันวาน“หม่อมฉันเพียงรู้สึกหงุดหงิดเพคะ อยากอยู่ตามลำพังแต่เหตุการณ์วันนั้นจึงต้องให้หลิ่งจือรั้งอยู่ เพราะเกรงว่าจะมีมือสังหารบุกเข้ามาอีก”เซียงป่ายเหอตอบด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน หลิ่งจือบอกนางว่าเซียงป่ายเหอคนก่อนมักทำอะไรคาดเดาได้ยาก บางครานางทำอะไรเอาแต่ใจตัวเอง โดยที่ไม่มีเหตุผลอะไรซุกซ่อนไว้ทั้งสิ้น ดังนั้นการตอบเช่นนี้นับว่าเป็นเซียงป่ายเหอโดยแท้มองดูสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าแย้มยิ้มด้วยความเข้าอกเข้าใจ เซียงป่ายเหอได้แต่สงสัย ในใจของนางให้อย่างไรก็ยังกังขา เพราะนี่คือหนึ่งในผู้ต้องสงสัยที่ต้องการชีวิตนางวันนั้นหากนางมองไม่ผิด หนึ่งในมือสังหารพุ่งเป้ามาที่ตัวนางชัดๆ จนถึงตอนนี้แม้แต่กับหลิ่งจือ นางเองก็ยังไม่ได้เล่าให้ผู้ใดฟังเพียงแต่...หลินหยางผู้นั้น…“เจ้าหายดีแล้วกระมัง”“เพคะ”“เรื่องนี้คงยากจัดการเสียแล้ว เพราะเกี่ยวพันถึงความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นฉู่และแคว้นฉินข
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 8
เปิดหน้าถัดไป ถัดไป และถัดไป เนื้อเรื่องตรงกับเรื่องราวก่อนหน้านี้ กระทั่งมาเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ตรงที่ชายหนุ่มในนิยายเป็นฝ่ายช่วยชีวิตหญิงสาว ทั้งยังอุ้มนางขึ้นมาจากทะเลสาบ“ท่านปราชญ์”มองดูเซียงป่ายเหอมือกำสมุดภาพเล่มนั้นแน่นจนข้อซีดขาว หลิ่งจือพลันรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง นางรับรู้ได้ถึงอารมณ์โกรธกรุ่นของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน“ตอนจบปราชญ์หญิงเกิดความซาบซึ้งจึงแต่งเขาเป็นนายท่านอย่างนั้นเรอะ”น้ำเสียงเย็นเยียบทำเอาหลิ่งจือคุกเข่าลงอย่างแรง “ขอท่านปราชญ์อย่าได้มีโทสะ เรื่องนี้ข้าน้อยจะสอบสวนหาตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้”มองดูอีกฝ่ายคุกเข่าลงพร้อมเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง เซียงป่ายเหอครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงบอกให้นางยืนขึ้น “ช่างเถิด จะทำอย่างไรได้เล่า พวกเขาวันๆ อยู่แต่ในกำแพงสูง การเล่นสนุกนี้ก็เป็นเพียงเรื่องที่ทำเพื่อความสำราญเล็กๆ น้อย หากข้ามีโทสะและเอาความ รังแต่จะเป็นการยอมรับและทำให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะ”“ท่านปราชญ์” หลิ่งจือมองหญิงสาวราวกับมองคนแปลกหน้า“หลิ่งจือ”“เจ้าคะ”“ข้าขอบอกเจ้าตามตรง” หญิงสาวใคร่ครวญดีแล้ว อย่างน้อยนางก็ควรจะพูดกับคนสนิทให้กระจ่าง หาไม่คงไม่อาจเอาตัวรอดไปได้อย่าง
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 7
ชายหนุ่มยอมอยู่นิ่งในที่สุด เขามองดูการต่อสู้ที่อยู่เบื้องหลัง ก่อนลอบมองใบหน้าของคนที่กำลังพาเขาว่ายน้ำกลับขึ้นฝั่ง เสี้ยวหน้าจริงจังของนางทำให้คิ้วเข้มของเขามุ่นลง“ท่านปราชญ์” เขากระซิบเมื่อเท้าแตะพื้นดินใต้น้ำดูเหมือนนางจะพาเขามาถึงฝั่งได้จริงๆ ครานี้นางสอดสองแขนเข้ากับตัวเขาเพื่อลากร่างสิ้นเรี่ยวแรงขึ้นฝั่ง“ข้าไม่เคยรู้ว่าท่านปราชญ์ว่ายน้ำเป็น”ได้ยินดังนั้นเซียงป่ายเหอพลันปล่อยมือ ร่างสูงจมลงไปในน้ำทันที หญิงสาวนึกขึ้นได้ก็รีบควานลงไปงมเขาขึ้นมา ชายหนุ่มสำลักน้ำก่อนมองนางด้วยรอยยิ้ม“เรื่องนี้...คงไม่ถึงขั้นต้องคิดฆ่าคนปิดปากกระมัง เป็นความลับถึงเพียงนั้นเลยหรือ” เขาหัวเราะเซียงป่ายเหอถลึงตาใส่เขา“หุบปาก!” นางตวาดก่อนลากเขาขึ้นไปส่งให้ขันทีและนางกำนัลที่รออยู่บนฝั่ง ดูเหมือนการต่อสู้ที่เก๋งกลางทะเลสาบจะยุติลงไปแล้ว อีกทั้งร่างที่กำลังถูกหิ้วออกไปนั้น คงจะเป็นมือสังหารที่บุกเข้ามาเมื่อครู่กระมังหลิ่งจือปราดเข้ามาพร้อมกับเสื้อคลุม นางมองผู้เป็นนายสลับกับใบหน้าขาวซีดของชายหนุ่ม รู้สึกประหลาดใจกับรอยยิ้มของเขาซึ่งมองตรงมายังผู้เป็นนาย“ท่านปราชญ์ ปลอดภัยดีหรือไม่เจ้าคะ” นางเอ่ย
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 6
มองดูกลุ่มคนที่เดินมาถึงยังจุดที่นางยืนอยู่ วันนี้คงไม่อาจหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า แม้ไม่รู้ว่าในบรรดาคนที่มานางเคยรู้จักหรือไม่ แต่หากยิ่งปลีกตัวไปก็รังแต่จะทำให้น่าสงสัย“คารวะท่านปราชญ์ ข้าน้อยเซี่ยซู อัครมหาเสนาบดีแคว้นฉู่”เซียงป่ายเหอมองอัครมหาเสนาบดีหนุ่มตรงหน้า ในใจก็ลอบสูดปากอย่างชื่นชม เขาเป็นเพียงชายหนุ่มวัยไม่เกินสามสิบ แต่กลับมีฐานะเป็นถึงอัครมหาเสนาบดี หน้าตาหรือก็หล่อเหลาคมเข้ม ท่วงท่าหรือก็สุขุมเยือกเย็น“นี่คือกุนซือผู้ติดตามของข้า หลินหยาง ด้านหลังคือองครักษ์นามเฟยอวี่”เซียงป่ายเหอมองกวาดไปยังบุรุษทั้งสองคน คนแรกนามหลินหยาง นางเพียงปรายตามองก็ต้องประหลาดใจ ชายหนุ่มอีกสองคนเองก็คงอายุไม่ต่างจากเซี่ยซู แต่คนที่นางสนใจมากกว่าผู้อื่นคือหลินหยาง เพราะอีกฝ่ายจ้องนางเขม็งราวกำลังพิจารณาดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยยามที่นางสบตา กระนั้นนางก็หาได้ใส่ใจเพียงรับคารวะแล้วมองไปยังเฟยอวี่เฮ้อ นางลอบถอนหายใจกับตัวเองบุรุษที่นี่ไยจึงมีแต่คนหน้าตาดีทั้งสิ้น หัวใจของซือเจ้เต้นรัวจนไม่อาจหยุดแล้ว!!! ฮือ...งานดีจริงๆแม้ในใจกำลังตื่นเต้น แต่ใบหน้าและดวงตาของเซียงป่ายเหอยังคงเรียบเฉย นางกล
あなたも気に入るかもしれません
เกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน35.6K ビューพระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
กระดิ่งจันทร์350.7K ビューลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ29.2K ビューพระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่157.4K ビューชายาแพทย์ผู้ลึกลับกับท่านอ๋องอัปลักษณ์
กัญจารีย์1.0K ビューชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า
ท่านจอมยุทธ์1991247 ビューเกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นสตรีไร้ใจ
ฝ้ายสีคราม54 ビューเกิดใหม่เป็นสาวท้วมพร้อมมิติพิเศษ
ลัยลา5.1K ビュー
