MasukShare
บทที่ 5
Tanggal publikasi:
2026-01-04 20:53:14“เพื่อเป็นการตัดปัญหา ข้าน้อยคิดว่าท่านควรแต่งนายท่านเข้าตำหนัก มีเพียงทางนี้ท่านจึงจะสามารถออกจากวังหลวงได้”
“เอ๋” เซียงป่ายเหอเลิกคิ้ว
“คือ...ท่านอาจยังไม่ต้องแต่งนายท่านก็ได้ เพียงรับข้ารับใช้สักหลายๆ คน”
“เดี๋ยวๆ ข้ารับใช้มิใช่เต็มตำหนักหรอกหรือ แล้วข้า...”
“ข้าน้อยไม่ได้หมายถึงบ่าวรับใช้เจ้าค่ะ ข้าน้อยหมายถึงข้ารับใช้ เอ่อ ที่คอยอุ่นเตียง”
สวรรค์!!! ลิลลี่จะเป็นลม
อ่านนิยายมาก็หลายเรื่อง มีบ้างที่นางเอกมีสามีหลายๆ คน แต่นี่ถึงกับแยกนายท่านและข้ารับใช้ ราวกับมีเมียหลวงเมียน้อย
โอย... ในที่สุดก็แยกออก
‘นายท่าน’ ในที่นี้ก็คือบุรุษที่สตรีแคว้นฉินแต่งเข้าบ้าน หรือก็คือสามีหลวง...กระมัง
ส่วน ‘ข้ารับใช้’ ก็คืออนุนั่นเอง
“หลิ่งจือ”
“เจ้าคะ”
“ข้าอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกสักพัก เจ้าไม่ต้องตามมา” นางต้องการเวลาในการตั้งสติเสียหน่อย
ในยามที่เดินออกมาจากห้อง หญิงสาวเดินสวนกับบ่าวรับใช้ในตำหนักฮุ่ยเจ๋อ ใบหน้าเยาว์วัยของเด็กหนุ่มหลายคน ทำให้นางอดที่จะสะท้อนใจขึ้นมาไม่ได้
เด็กหลายคนยังอายุไม่ถึงสิบห้าด้วยซ้ำกระมัง แม้แคว้นฉินจะมีอิสตรีครองบัลลังก์ แต่เรื่องที่สตรีสามารถมีทั้งนายท่านและข้ารับใช้ทีละหลายๆ คน จะให้อย่างไรก็ทำใจให้ชินไม่ได้เสียที
ครุ่นคิดคนเดียวอยู่นาน กระทั่งเดินมาจนถึงทะเลสาบข้างตำหนักฮุ่ยเจ๋อ เซียงป่ายเหอมองดูสะพานทอดยาวลงไปยังเก๋งหลังน้อย
ตำหนักกว้างใหญ่หรูหรา อีกทั้งทะเลสาบหน้าหนาวที่รอบด้านเต็มไปด้วยบุปผานานาพันธุ์ ดูไปแล้วไม่ว่าใครย่อมคิดว่าจักรพรรดินีให้ความสำคัญต่อปราชญ์หญิงยิ่งนัก
กระนั้นการที่เซียงป่ายเหอถูกวางยาพิษ ทั้งที่นางอยู่ในวังหลวง นี่นับเป็นสาเหตุที่หญิงสาวคล้อยตามที่หลิ่งจือพูดมากที่สุด
พิจารณาจากการกระทำของอิ่นเหยียน บวกกับสายตาที่เขามองเซียงป่ายเหอ หากนางไม่ได้คิดไปเองแล้ว นางย่อมมองออกว่าคนที่อิ่นเหยียนมีใจก็คือเซียงป่ายเหอ
หากแต่...เพราะอะไรเขาจึงแต่งเป็นนายท่านของจูเชวี่ยเล่า หรือเป็นเพราะประโยคที่ว่า ‘อยู่ใต้คนๆเดียว แต่อยู่เหนือคนนับหมื่น[1]’ ดังนั้นอิ่นเหยียนจึงยอมแต่งเป็นนายท่านของจักรพรรดินีจูเชวี่ย
คิดๆ ดูแล้วการที่เซียงป่ายเหอสนิทสนมกับอิ่นเหยียน แน่นอนจักรพรรดินีไหนเลยจะทรงปล่อยผ่าน แม้จะพูดกันตามเหตุผลแล้ว เซียงป่ายเหอนับว่ามีความชอบ
แต่ตอนนี้บัลลังก์ของจักรพรรดินีมั่นคงแล้ว ครั้งนี้จะทำอะไรก็ย่อมง่าย หากนางไม่หาทางออกจากวังหลวง เกรงว่านานวันเข้าคงไม่มีโอกาสแล้ว
หลิ่งจือบอกนางว่าทางเดียวที่นางจะออกจากวังหลวง นั่นก็คือนางต้องแต่งนายท่านแล้วย้ายออกไป หรือหากยังหาใครไม่ได้ การรับข้ารับใช้คอยอุ่นเตียง ก็อาจทำให้อิ่นเหยียนยอมตัดใจไปเอง
เพียงแต่...ก่อนหน้านี้เซียงป่ายเหอคิดอะไรอยู่ เหตุใดนางจึงยังอยู่ในวังหลวง อีกทั้งเพราะอะไรนางจึงยังไม่ยอมแต่งผู้ใดเข้าตำหนัก
“หรือว่านางกับอิ่นเหยียนวางแผนใดไว้” หญิงสาวพึมพำออกมาเสียงเบา
กว่าจะเงยหน้าขึ้นมองเพราะครุ่นคิดอย่างหนัก เซียงป่ายเหอก็พบว่าตัวนางเองได้เดินมาถึงเก๋งหลังน้อยกลางทะเลสาบ เสียงพูดคุยดังแว่วเข้ามา กลุ่มคนซึ่งกำลังเดินตรงมายังจุดที่นางยืนอยู่ ทำให้เซียงป่ายเหอลนลานเล็กน้อย
คิ้วเรียวขมวดมุ่น ในยามที่คิดได้ว่าตำหนักฮุ่ยเจ๋อเป็นของนาง หากจะมีคนกล้าล่วงล้ำเข้ามา แน่นอนว่าย่อมได้รับพระราชโองการจากองค์จักรพรรดินี
กลุ่มคนเหล่านั้นมองเห็นนางแล้ว เซียงป่ายเหอยืดไหล่ขึ้น นางปรับสีหน้าให้เยือกเย็น มองตรงไปยังกลุ่มคนที่กำลังก้าวตรงเข้ามาหา อีกทั้งด้านหน้ายังมีขันทีผู้คอยนำทางวิ่งปราดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดขาว
“คารวะท่านปราชญ์ ข้าน้อยสมควรตายที่เข้ามารบกวน เพียงแต่ได้รับราชโองการให้พาตัวแทนจากแคว้นฉู่มาชมทิวทัศน์ของทะเลสาบแห่งปราชญ์ ดังนั้น...”
“ข้าหาได้ขุ่นเคือง ในเมื่อมาแล้วก็ทำหน้าที่ต่อไปเถิด”
[1] ประโยคของซุนฮกในสามก๊ก
Bab terbaru
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 68 จบ
“ถึงจะดูประหลาดไปหน่อย ข้ามขั้นตอนไปนิด แต่เราสองคนสมควรแนะนำตัวกันหน่อย ผมไม่อยากเป็นไอ้โง่อย่างเมื่อตอนเย็นที่ปล่อยคุณเดินจากไปโดยไม่ได้ถามชื่อ”ลิลลี่หัวเราะ “ลลิตา เฉิน ชื่อเล่นลิลลี่ค่ะ”“หืม”“ฉันเป็นลูกครึ่งไทย-จีนค่ะ จบจากมหาวิทยาลัย T ตอนนี้ทำงานด้านการเงินอยู่ที่บริษัทในเครือจ้าวถิง สถานะโสด งานอดิเรกคือชอบอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ”“ผมตงจวิน เรียกผมอีธาน ตง ก็ได้ นั่นชื่ออังกฤษของผม ผมชอบดื่มกาแฟ ตอนนี้เปิดร้านกาแฟอยู่สองสาขา ไม่มีงานอดิเรกอะไรเป็นพิเศษ สถานะกำลังจะมีแฟน ไม่สิ จะไม่โสดแล้ว” เขาทำท่าคิดหนักอยู่นานกว่าจะยื่นหน้าเข้ามา “ลิลลี่ ป่ายเหอ จื่อฮวา”หญิงสาวยิ้ม “ฉันชอบลิลลี่สีม่วง”“ถ้าอย่างนั้นช่อดอกไม้เจ้าสาวใช้ลิลลี่สีม่วงก็แล้วกัน”“หาอะไรนะ เดี๋ยวๆๆๆ” ลิลลี่ชะงัก “ไม่ข้ามขั้นตอนเกินไปหน่อยหรือคะ เพิ่งแนะนำตัวเองนะ”“เราสองคนข้ามขั้นตอนมาเกินกว่าจะมานั่งทำตามลำดับแล้ว” พูดจบหลินหยางก็อุ้มหญิงสาวขึ้น ทั้งที่เธอยังคร่อมเอวเขาอยู่ “ส่งตัวเข้าหอวันนี้เลยก็แล้วกัน จะตีสามแล้วเดี๋ยวจะสว่างเสียก่อน”“เดี๋ยว!!!!” เสียงลิลลี่ร้องดังลั่น แต่ตงตวินกลับหัวเราะออกมากระทั่งไม่
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 67
ท่านกลางหมอกหนาทึบของหุบเขาเอ้อซาน กระท่อมหลังหนึ่งยังหลงเหลือแสงเทียนส่องสว่าง เงาร่างอรชรในชุดนอนเนื้อหนาสีน้ำตาลเข้มยืนนิ่งใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตามองตรงเข้าไปด้านใน ซึ่งบัดนี้มีชายวัยไม่เกินสามสิบห้านั่งอยู่ด้วยท่าทีเหม่อลอย ตรงหน้าของเขาเป็นภาพเหมือนของสตรีนางหนึ่งลิลลี่ก้าวเดินเข้าไปช้าๆ ก่อนส่งเสียงเรียกเขา แต่เขากลับไม่ตอบสนองทั้งสิ้น เมื่อยื่นมือไปสัมผัสไหล่หนา มือของเธอกลับผ่านไปราวกับอากาศธาตุ เพราะ...เธอไม่มีตัวตนในโลกแห่งนิยายเรื่องนี้“จื่อฮวา” หลินหยางเหม่อมองภาพเหมือน จากนั้นจึงใช้มือลากไล้รูปหน้าของคนในภาพวาด“ข้าจะตามไปพบเจ้าในไม่ช้า” เขายิ้มด้วยใบหน้าอ่อนโยน ร่างสูงยืนเต็มตัวก่อนจะเดินเข้าไปหยิบบางสิ่งขึ้นลิลลี่มองไม่ชัดจึงไม่รู้ว่าคืออะไรกันแน่หลินหยางเดินออกมาด้วยเท่าเปล่าเปลือย ร่างสูงเดินอ้อมไปยังเบื้องหลังกระท่อม ซึ่งมาบัดนี้เต็มไปด้วยดอกป่ายเหอสีม่วงกำลังเบ่งบาน“เจ้าเคยบอกว่าไม่ชอบป่ายเหอสีขาว” หลินหยางพึมพำ เขาไอถี่ๆ หลังงองุ้มลงราวกับได้รับความทรมาน “ข้าจึงปลูกป่ายเหอสีม่วงให้เจ้า ชอบหรือไม่”ลิลลี่เบิกตากว้างเมื่อเข้าใจแล้วว่าเขากำลังทำอะไร เบื้องหน้าห
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 66
หน้ากระดาษที่เป็นสีขาวว่างเปล่า ลิลลี่ขมวดคิ้วมุ่น หัวใจของเธอเศร้าสร้อย และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด น้ำตาที่หยดลงไปบนหน้ากระดาษ หยดแล้วหยดเล่าจนไม่อาจห้าม แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร เรื่องราวหลังจากนั้นก็ไม่มีให้อ่านต่อแล้ว ทุกอย่างว่างเปล่า เหมือนกับชีวิตของหญิงสาวที่เหมือนคนหลงทาง“ตงจวิน...” ลิลลี่สะอื้นเสียงสั่น เธอก้มหน้าแนบหน้าผากกับหนังสือเล่มที่ถืออยู่ หัวใจบีบรัดจนเจ็บปวด ไม่สนใจว่าคนที่นั่งอยู่รอบข้างจะมองหรือเอ่ยถาม“คุณครับ” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ลิลลี่เงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาคุ้นเคยทำให้ลิลลี่ชะงัก ลืมแม้กระทั่งว่าเมื่อครู่กำลังร้องไห้อยู่ เสียงสะอื้นหรือก็หายไปฉับพลัน“ตงจวิน” เธอพึมพำออกมาเสียงเบา“คุณรู้จักผมหรือครับ” เขาเอ่ยถามด้วยท่าทางประหลาดใจ น้ำตาของลิลลี่ไหลออกมาอีกครั้ง และครั้งนี้เธอก็ไม่อาจหยุด จนชายหนุ่มเริ่มรู้สึกไม่ดี“บอสคะ พาเธอออกมาจากหน้าร้านก่อนดีไหม คือ...ลูกค้ามองใหญ่แล้วค่ะ”“อ้อ” ตงจวินพยักหน้า ก่อนพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน ยังโชคดีที่แม้เธอมีท่าทีเหม่อลอย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินตามเขาเข้าไปหลังร้านโดยดีวันนี้เปิดร้านวันแรกคนค่อนข้างเยอะ แต่กลับมา
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 65
เสียงร้องไห้ปลุกให้วิเวียนตื่นขึ้นมากลางดึก หญิงสาวเดินออกมาจากห้องนอน จึงพบเพื่อนสาวของเธอนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนโซฟา“ลิลลี่ เป็นอะไรไป”ลิลลี่เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสาว จากนั้นก็ยิ่งร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม “วิเวียนช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย”ร้องไห้อยู่นานวิเวียนก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับลิลลี่ พยายามถาม พยายามทำความเข้าใจ แต่เพื่อนของเธอกลับเอาแต่ร้องไห้กระทั่งหลับไปเช้าวันต่อมาวิเวียนออกไปทำงานพร้อมกับลิลลี่ มองดูอีกฝ่ายหอบหนังสือนิยายออกมาด้วย เธอก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ “ลิลลี่ เรากำลังจะไปทำงาน แกหอบนิยายมาด้วยแบบนี้บอสมาเห็นเข้าไม่โดนไล่ออกก็แปลกแล้ว”“วิเวียน”“อะไร”“แกเคยฝันมั้ย ฝันแบบเหมือนจริงมากๆ”วิเวียนชะงัก “บอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าอ่านนิยายก่อนนอนให้มันมากนัก ดูสิตื่นมาร้องห่มร้องไห้” บ่นจบก็รีบลากลิลลี่ให้ลุกขึ้นเพราะรถเมล์ที่ทั้งสองต้องขึ้นจอดที่ป้ายพอดีลิลลี่นั่งลงด้วยท่าทีเหม่อลอย เธอก้มลงมองนิยายที่คว้ามาด้วยโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก ระหว่างรอวิเวียนอาบน้ำก็เปิดอ่านคร่าวๆ และต้องตกใจที่ตัวละครในนิยายนั้น ตรงกับชื่อของใครหลายๆ คนที่เธอรู้จักไม่สิ...ต้องบอกว่าตรงกับใครห
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 64
“เรื่องของพยัคฆ์ขาว พวกท่านราชันตะวันออกลงมือตั้งแต่เมื่อไรหรือ”เฟยอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ความจริงข้าเองก็สงสัยว่าทำไมนายท่านถึงกับต้องทำเช่นนี้ ทั้งที่ตอนนั้นเขาหาได้มีท่าทีต่อนายหญิง ตอนที่เขารู้ว่าเป้าหมายคือนายหญิง ราชันตะวันออกก็เริ่มลงมือแล้ว”“เอ๋”“ตอนนั้นเพิ่งย้ายเข้าคฤหาสน์จื่อฮวา”“หรือว่านายท่านหลินหยางเขา...มีใจให้นายหญิงตั้งแต่ตอนนั้น”“คงใช่ เพียงแต่เขาเองก็คงยากจะยอมรับกระมัง” เฟยอวี่ถอนหายใจออกมา“เจ้าไม่รู้หรอกว่าหนึ่งเดือนที่นายหญิงหนีไปนั้น นายท่านเป็นทุกข์เพียงใด”“นายหญิงเองก็ไม่ได้แตกต่างนักหรอก รอยยิ้มของนางหาได้เหมือนตอนที่อยู่ในคฤหาสน์จื่อฮวา พวกเขาต่างคนต่างก็เฉลียวฉลาดมากด้วยแผนการ แต่กลับอ้อมไปอ้อมมาเพื่อที่จะมองเห็นความรักที่ต่างฝ่ายต่างก็มอบให้ตั้งแต่แรก”หลิ่งจือส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ กระนั้นนางกลับรู้สึกโล่งใจไปพร้อมๆ กัน “ว่าแต่ว่า...ท่านได้ข่าวเยว่ซานซื่อกับลู่เซียงหลันหรือไม่”เฟยอวี่พยักหน้า “เยว่ซานซื่อรับนางเข้าจวน ดังนั้นเขาจึงแทบจะเอาชีวิตไม่รอด”“ลู่เซียงหลันลงมือแล้วหรือ”“ใช่ แต่หลังจากลงมือนางจึงรู้ว่าเขาหาใช่คนที่ทำร้ายตระกูลลู่ไม่ เป็นแม่
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 63
หลินหยางสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับมือที่คว้าเอวอรชร บังคับให้นางอยู่นิ่งๆ แต่นั่นกลับเป็นการตัดสินใจผิดพลาดเขาลืมไปว่าทั้งนางและเขาต่างก็เปลือยเปล่าทั้งคู่ ดังนั้นการที่เขาให้นางคร่อมเอว ก็เท่ากับสัมผัสเนื้อแท้ของกายสาวโดยตรง“อา” หลินหยางเริ่มร้อนรุ่ม “จื่อฮวา” เสียงของเขาเริ่มแตกพร่าไปด้วยความต้องการเซียงป่ายเหอเองก็รับรู้ได้ เพราะตอนนี้เจ้าปีศาจน้อยตนนั้น กำลังตื่นตัวขึ้นมาจ่อที่บั้นท้ายนางในระยะประชิด “รู้อะไรหรือไม่”เซียงป่ายเหอกระซิบเขาเสียงเบา พร้อมกับขยับเอวเลื่อนต่ำลงไป นางพอใจที่เห็นหลินหยางลมหายใจสะดุด“จื่อฮวา เจ้าอย่าซุกซน...” หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นจนนางรู้สึกได้ ยิ่งในยามที่นางคว้าสองมือของเขาเอาไว้ ก่อนนำไปวางบนสะโพกนิ่มของตน“ท่านรู้หรือไม่ว่าบางครั้ง” เสียงของนางเย้ายวนจนเขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก“สตรีเองก็ต้องการเป็นฝ่ายควบคุมทุกอย่างเอาไว้ในมือ”“ระ...รู้” เขาตระหนักดีกว่าผู้ใด โดยเฉพาะในยามนี้ที่เขากำลังถูกนางควบคุม ไม่ว่าจะหัวใจหรือร่างกายที่กำลังตื่นตัวลมหายใจของเขาหอบหนัก ในยามที่ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามความต้องการที่กำลังฮึกเหิมของตนเซียงป่ายเ
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 61
รถม้าวิ่งไปจอดยังทางขึ้นเขา ที่นั่นหลินหยางที่ควบม้าล่วงหน้ามาก่อนยืนรออยู่ เขากำลังทักทายชาวบ้านหลายคนอย่างเป็นกันเอง เมื่อเห็นเซียงป่ายเหอ ชายหนุ่มก็เดินเขามาพยุงนางก้าวลงจากรถม้า“เจ้ากลับไปก่อน อีกสามวันค่อยกลับมารับข้า หลิ่งจือเจ้าก็กลับไปกับเฟยอวี่เถิด มีหลายเรื่องต้องจัดการเจ้าก็ไปช่วยงานเฟย
Terakhir Diperbarui : 2026-04-02เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 57
“ท่านคงไม่ได้กำลังคิดว่าตัวเองกลายเป็นชนชั้นแรงงานไปแล้วจริงๆ หรอกนะเจ้าคะ”“สนุกดีออก เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ”ได้ยินเช่นนั้นหลิ่งจือจึงจนด้วยคำพูด ดังนั้นจึงได้แต่หาเรื่องอื่นมาดึงดูดเซียงป่ายเหอออกจากความคิดไร้สาระ “ท่านจะไม่ถามถึงเรื่องที่ให้ข้าไปสืบหรือเจ้าคะ”“ข้ารอฟังอยู่”“ท่าทางท่านดูไม่เหม
Terakhir Diperbarui : 2026-04-01เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 53
เขาสบถคำหยาบออกมาหลายคำ จากนั้นก็ก้าวเดินออกไป ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ยืนมองการประลองของสาวงามและรองแม่ทัพหนุ่ม“คนที่ข้าให้ตามคุ้มครองนางเล่า”“ยังไม่ส่งข่าวมาเลยขอรับ”“ส่งข่าวไปยังคนของเราทั่วทุกที่ของแคว้นฉิน ไม่ว่าจะอย่างไรต้องได้ข่าวนางภายในวันนี้”“ขอรับ!!”ยังเดินไปไม่ถึงไหนหลินหยางพลันชะงัก
Terakhir Diperbarui : 2026-03-31เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 55
นางสมควรยินดีกับคำชมนั้น หรือควรก่นด่าตัวเองที่หลินหยางยั่วยวนนางสำเร็จ เพราะไม่ว่าจะเป็นเพราะเขาหล่อเหลา เจ้าเล่ห์ ดึงดูด หรืออะไรก็ตาม ตอนนี้หัวใจของนางก็นับว่ายอมสยบแก่เขาแล้วเดินทางลัดเลาะตามป่าเขา หลบเร้น หลีกเลี่ยงการพบปะผู้คน หรือหากเลี่ยงไม่ได้เซียงป่ายเหอก็มักจะปลอมตัวโดยมีหลิ่งจือคอยช่วย
Terakhir Diperbarui : 2026-03-31
Anda juga akan menyukai
ภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.0K Dibacaท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน61.4K Dibacaทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน127.6K Dibacaลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ31.1K Dibacaบันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ
Kanpiman216 Dibacaหลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์
อักษรามณี1.7K Dibacaทะลุมิติมาอยู่ในภัยสงครามพร้อมคลังเสบียง
ภัสสพิชชา599 Dibacaพี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย
วันว่างว่างของหญิงใหญ่173 Dibaca
