Share

บทที่ 4 อาหารคือสิ่งล้ำค่า

last update Tanggal publikasi: 2026-05-08 07:13:54

เมื่อคืนมีบ้านถูกปล้น แต่ยังดีว่านอกจากถูกทำร้ายร่างกายแล้วยังไม่ถึงแก่ชีวิต เสิ่นเฟยฟางตื่นมาตั้งแต่เช้าหลังนอนได้ไม่นานเพื่อเข้าป่า จึงทันได้ยินตอนบ้านสามเหลียงร้องห่มร้องไห้ไม่มีคนออกมาช่วยเหลือ

“แม้แต่ตระกูลเสิ่นที่อยู่ใกล้ยังไม่ออกมาช่วย!”

สมาชิกตระกูลเสิ่นที่ถูกกล่าวถึงไม่ได้ออกมารับหน้า พวกเขาล้วนต้องเห็นแก่ตัวไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถอยู่รอดที่นี่ได้ พ่อเฒ่าสามก่อนหน้านี้มีคนนับถือเขามากแต่พอคนเหลือน้อยแล้วคิดจะมารังแกเขามันไม่ง่ายเช่นนั้น

เสิ่นเฟยฟางสะพายตะกร้าเล็กขึ้นหลัง บ้านรอง และเด็ก ๆ จะพากันเข้าป่าเพื่อหาผักป่ามาทำอาหารกิน แต่ความจริงคือต้องการไปทำน้ำแกงปลาข้างนอกมากกว่า สองเท้าเดินตามหลังลุงรองไป

นอกจากพวกเธอแล้วยังมีอีกหลายคนที่ต้องการเข้าไปเสี่ยงโชคในป่าด้วย ป่าไม่ได้อุดมสมบูรณ์ขนาดนั้นเนื่องจากมีภูเขาน้อย ส่วนมากจะเป็นน้ำทะเล ก่อนหน้านี้คุณปู่ ลุงรอง ลุงสาม และพ่อของเธอ เป็นลูกจ้างเรือประมง แต่ว่าตอนนี้สถานการณ์ไม่ดีจะออกจากหมู่บ้านผู้หญิงจะถูกรังแก

“ลุงรอง พวกเราขึ้นไปด้านบนอีกดีกว่าค่ะ” เสิ่นเฟยฟางบอกเมื่อเห็นเขาวางตะกร้า “ตรงนี้คนในหมู่บ้านสามารถเข้ามาถึงได้ หากพวกเขาเห็นว่าเรากำลังทำอาหารกลัวว่าจะถูกแย่งชิงไป”

ผูซีหลินเข้าใจดี “ได้ ป้าสะใภ้รองกับลุงรองจะเข้าไปด้านในมากกว่านี้ แต่พวกหลานกับพี่ชายต้องอยู่ข้างนอก ถ้าเข้าไปด้วยกันหมดคงไม่ดี”

สองสามีภรรยาเดินเข้าป่าลึกไปมากกว่าเดิม ทำให้บรรยากาศเงียบลง เสิ่นจิ้งรุ่ยพี่ใหญ่ของบ้านวัยเก้าขวบบอกน้อง ๆ “อย่าแยกกันเด็ดขาด!” เห็นเขาอายุน้อยขนาดนี้แต่เป็นผู้นำและดูแลน้อง ๆ ได้แล้ว

เสิ่นเฟยฟางไม่เคยเข้ามาในป่าลึกขนาดนี้มาก่อนจึงทำตามอย่างว่าง่าย “พี่ใหญ่ พวกเราหาแม่น้ำในป่าดีหรือไม่ เผื่อโชคดีได้กุ้ง ได้ปูกลับไปทำอาหารอีก”

ถ้าอยู่ที่นี่ต่อก็หาได้เพียงผักป่า ในเมื่อวันนี้มีอาหารเย็นแล้วผักก็ไม่จำเป็นต้องหา ทางทีดีหาแม่น้ำเพื่อจับปลากลับไปทำอาหารต่อจะดีที่สุด

เสิ่นจิ้งรุ่ยนิ่งครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ได้”

ในตอนนี้อาหารคือสิ่งล้ำค่าที่ขาดไม่ได้ พวกเขาไม่ได้เข้าป่ามาทำอาหารอย่างเดียวยังมาหาสิ่งอื่นไปด้วย เสิ่นจิ้งรุ่ยเป็นคนเดินนำหน้าตามด้วยน้อง ๆ และมีเสิ่นเฟยเจินที่อายุมากที่สุดรองลงมาเดินปิดท้าย

แม่น้ำม่ำได้อยู่ไกลพอมาถึงจึงเห็นว่ามีคนในหมู่บ้านหลายคนอยู่ที่นี่ เสิ่นเฟยฟางส่ายหน้าทันทีที่เห็นพวกเขาพลางกระซิบพี่น้อง “พวกเราเดินเข้าไปลึกกว่านี้กันเถอะ! ถ้าได้ของมาจะได้ไม่ถูกแย่ง”

ทุกคนเห็นด้วย ถึงแม้ว่าจะยังเด็กกันอยู่แต่พวกเขาถูกสถานการณ์บังคับให้โตขึ้นอย่างรวดเร็ว จึงเดินเกาะกันตามสายน้ำขึ้นไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดที่ไม่มีคนเห็นแล้ว

เสิ่นเฟยฟางหรี่ตามองด้านล่างแม่น้ำ น้ำตรงนี้ไม่ได้ลึกและยังมีน้ำไหลไม่ได้น่าหวาดกลัว ที่สำคัญน้ำยังเหลือน้อยมากจนมองเห็นปลาในแม่น้ำ

“ปล-” ปากของเสิ่นจิ้งหนานถูกพี่ชายตะครุบเอาไว้

เสิ่นจิ้งเหวินถลึงตาใส่เขา “น้องโง่! ถ้าพูดออกมาแล้วคนได้ยินพวกเขาต้องวิ่งมาสิ”

เขาตอบเสียงอู้อี้ “แค่ดีใจที่จะมีเนื้อกิน”

เด็กรุ่นสี่ของบ้านสามมีกันถึงเก้าคน รวมกับลูกสาวของป้าใหญ่ก็เป็นสิบคน พ่อเฒ่าสามกับแม่เฒ่าสามนั้นเรียบง่ายมาก ตั้งชื่อหลานชายว่าจิ้งนำหน้า ตั้งชื่อหลานสาวว่าเฟยนำหน้า ส่วนชื่อหลังตั้งตามความคล้องจอง

บ้านสามตอนนี้แบ่งออกเป็นสี่ครอบครัว ป้าใหญ่เสิ่นกวงลี่ มีลูกสาวหนึ่งคน คืออี้เฟยเฟย

ครอบครัวลุงรองเสิ่นกวงหยาง ป้าสะใภ้รองผูซีหลิน มีลูกสามคนเป็นผู้ชายทั้งหมด เสิ่นจิ้งรุ่ย เสิ่นจิ้งเหวิน และเสิ่นจิ้งหนาน

ครอบครัวลุงสามเสิ่นกวงเหยียน ป้าสะใภ้สามหลี่โจวหว่าน มีลูกชาย ลูกสาวอย่างละคน เสิ่นเฟยซินกับเสิ่นจิ้งเอ่อร์

ครอบครัวสี่พ่อของเธอเสิ่นกวงผิง แม่ของเธอโจวเหม่ยฮุ่ย ทั้งคู่มีลูกสาวสี่คน เสิ่นเฟยเจิน เสิ่นเฟยเย่ เสิ่นเฟยเสียน และเธอเสิ่นเฟยฟาง ที่มีลูกเยอะเพราะทั้งสองต้องการลูกชายจนมาถึงเสิ่นเฟยฟางที่ถอดใจเรื่องลูกชายไปแล้ว เพราะถ้าพวกเขายังมีลูกสาวอีกจะต้องลำบากมากกว่าเดิม

เสิ่นเฟยเจินกังวล “พวกเราตัวเล็กมาก ฉันคิดว่าควรไปเรียกลุงรองมาที่นี่ ให้เขาช่วยจับปลา”

“ไม่ได้หรอก” เสิ่นเฟยฟางส่ายหน้า “ลุงรองต้องช่วยป้าสะใภ้รองทำอาหาร พวกเรารีบจับกันเถอะจะได้รีบกลับไปที่นั่น”

เสิ่นจิ้งรุ่ยเห็นด้วย เขาเป็นคนแรกที่วางตะกร้าลงแล้วพับแขนเสื้อกับขากางเกงขึ้น “น้องสาวไม่ต้องลงมานะ! เก็บผักป่าที่มีรอบ ๆ ก็พอแล้ว”

ก่อนจะเดินจากไปเสิ่นเฟยฟางไม่ลืมบอกพี่ชาย “พี่ใหญ่ ขุดหลุมลึก ๆ ตรงน้ำให้ด้วย อีกสักพักฉันจะกลับมาดู” แล้วหันไปพูดกับพี่สาว “พี่สาวสี่กับพี่สาวเก้าอยู่ที่นี่เถอะ ฉันกับพี่สาวเจ็ดจะไปหาของกินรอบๆ เผื่อมีอะไรเก็บได้”

“ระวังตัวด้วย” เสิ่นฟางเจินบอกน้องสาว

เสิ่นเฟยฟางเดินนำหน้าพี่สาวเข้าไปในป่า ระหว่างทางยังทำสัญลักษณ์บนตนไม้เอาไว้ด้วย กันหลงทาง เธอไม่คุ้นชินกับที่นี่ พี่สาวยังไม่เคยเข้ามาอีก

ดวงตาเล็กกวาดมองรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว เสิ่นเฟยฟางมีสัญชาตญาณที่แตกต่างจากคนอื่น เธอมีมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว แต่ก่อนหน้านี้ไม่เคยนำมาใช้

สองเท้าเดินฝ่าพุ่มไม้ใหญ่เข้าไป มีเสิ่นเฟยเย่เดินตามหลัง หล่อนบ่นน้องสาว “ฟางเอ๋อร์เดินช้าหน่อย! ทำไมถึงมาทางน่ากลัวแบบนี้ล่ะ พวกเรากลับไปรวมตัวกับพี่ ๆ ดีไหม ทางนี้ไม่น่าเข้ามาได้นะ”

เสิ่นเฟยฟางถอนหายใจเฮือกใหญ่ นับว่าเธอคิดผิดที่พาพี่สาวคนนี้มาด้วย เธอเดินมาหยุดในโพรงขนาดใหญ่ แม้แต่เสิ่นเฟยเย่ยังตกใจเดินถอยหลัง “นะ...นี่”

“ที่นี่คือรังไก่” เสิ่นเฟยฟางถูมือ “พี่สาวเจ็ดหาใบไม้มาวางรองตะกร้าเร็วเข้า พวกเราต้องนำไข่ไก่กลับไปทำอาหารกิน ที่บ้านพวกเรามีคนเยอะ”

ระหว่างพี่สาวกำลังตื่นเต้นอยู่เสิ่นเฟยฟางไม่รอช้าเดินเข้าไปหยิบไข่ไก่มาใส่ตะกร้าที่รองพื้นด้วยใบไม้ มีรังไก่หลายรังและไข่ไก่ในแต่ละรังไม่ได้มีเยอะ มีรังละ2-3 ฟอง บางรังไม่มี บางลังมีฟองเดียว แต่ว่ากว่าจะค้นทุกรังสองตะกร้าเล็กที่สะพายมาเต็มไปด้วยไข่ไก่!

เสิ่นเฟยฟางคลี่ยิ้ม “อย่างน้อยพวกเราก็รอดตายได้หลายวันแล้ว!”

ความเป็นจริงเธอสามารถหาอาหารให้เพียงพ่อแม่และพี่สาวของเธอก็ได้ แต่ทุกคนในบ้านนั้นดีกับครอบครัวของเธอมาก ถ้าได้กินก็ต้องได้กินด้วยกันทั้งหมด

สองพี่น้องหาใบไม้มาปิดตะกร้าเอาไว้แล้วค่อยแบกกลับไปที่แม่น้ำ เจอพี่น้องที่เหลืออยู่กำลังจับปูกับกุ้งตัวเล็ก ๆ เสิ่นเฟยฟางวางตะกร้าให้พี่สาวเฝ้าแล้วเดินไปขุดดินริมน้ำเพื่อหาไส้เดือน

ชีวิตก่อนตั้งแต่เสิ่นเฟยฟางทำงานในร้านขนมหวานเธอเป็นเพียงพนักงานตำแหน่งเล็ก ๆ ผู้จัดการคนก่อนชอบพาทำกิจกรรมจิตอาสาตามชนบท จึงได้เรียนรู้การใช้ชีวิตมาบ้าง และชีวิตวัยเด็กของเธอก็เป็นเด็กชนบท

หลังหาไส้เดือนได้หลายตัวเสิ่นเฟยฟางเดินไปยังหลุมในน้ำที่ให้พี่ชายขุดเอาไว้ มันมีทั้งหมดสามหลุมที่ไม่มีสัตว์ลงไปอาศัย เธอโปรยไส้เดือนลงไปก่อนใช้หญ้าริม ๆ ปิดเอาไว้

เสิ่นเฟยฟางบอกทุกคน “พวกเรากลับกันเถอะค่ะ คนอื่นคงจะรออยู่แล้ว พรุ่งนี้ค่อยเข้ามาจับใหม่ ยังเหลืองานอีกมากที่พวกเราต้องทำก่อนค่ำ”

นอกจากไข่ไก่ที่เสิ่นเฟยฟางและเสิ่นเฟยเย่ไม่บอกคนอื่น สิ่งที่ได้กลับไปก็มีปูตัวเล็กหลายตัว กับกุ้งตัวเล็ก ๆ ทั้งเจ็ดเดินตามกันกลับไปยังจุดที่นัดหมายกันเอาไว้ มีลุงรองกับป้าสะใภ้รองยืนรออยู่อย่างกังวล

“มาแล้ว” ผูซีหลินถอนหายใจ

เสิ่นเฟยฟางวางตะกร้าของเธอลงพื้นไม่ต่างจากเสิ่นเฟยเย่ “ตะกร้าของลุงรองว่างหรือเปล่าคะ”

“ลุงต้องแบกอาหารกลับ” เสิ่นกวงหยางบอก ส่วนภรยาของเขาแบกของที่นำเข้ามา

“ฉันกับพี่สาวเจ็ดไปเก็บไข่ไก่มาได้” เธอนำใบไม้ออกให้ดู “อยากให้ลุงรองเป็นคนแบกลงไปเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย หรือต่อให้สงสัยก็ไม่กล้ามาขอดู”

ผูซีหลินตะลึง “ไข่ไก่!”

ไข่ไก่มากว่าร้อยฟองเบียดกันอยู่ภายในสองตะกร้าเล็ก เสิ่นกวงหยางตกใจพอ ๆ กับเด็กที่เหลือ “หลานสาวไปเก็บมาจากไหนหรือ! ไข่ไก่พวกนี้มีค่ามากนัก”

“ฉันเจอรังไก่แต่เก็บมาหมดแล้ว เอากลับไปทำอาหารที่บ้านเถอะค่ะ อย่างน้อย ๆ ก็ได้ครึ่งเดือน”

เสิ่นเฟยเจินหยิบไข่ไก่ขึ้นมาดูอย่างตื่นเต้น “ไข่ไก่จริง ๆ ด้วย”

กวงเสิ่นหยางสลับตะกร้ากับภรรยา ของในตะกร้าภรรยาแบ่งใส่ตะกร้าลูกชายกับหลานสาว ตะกร้าของเขานั้นย้ายไข่ไก่เข้าไปไว้ ด้านล่างมีใบไม้รอง บ้านบนมีใบไม้ปิดและมีเศษไม้วางทับให้เหมือนว่าข้างในคือไม้

“ไป รีบกลับบ้าน”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s   บทที่ 101 รอคอยมาทั้งชีวิต (จบ)

    ตั้งแต่งานแต่งของพี่ชายคนโต พี่สาวคนรอง และพี่ชายพี่สาวคนอื่น เสิ่นเฟยฟางจะตื่นเต้นเสมอ ทุกครั้งที่มีงานแต่งเธอจะเป็นคนแรกที่ต้องตรวจสอบความเรียบร้อยของงาน ทุกคนในบ้านเสิ่นรับรู้เรื่องนี้ดี และยังช่วยตรวจสอบด้วย แต่ว่ารอบนี้มันแตกต่างจากรอบอื่น งานแต่งงานของเสิ่นเฟยฟาง เป็นงานแต่งงานที่จัดขึ้นใหญ่กว่างานแต่งงานของพี่คนอื่น อาจเป็นเพราะว่าเสิ่นเฟยฟางคือน้องสาวคนเล็กของบ้านที่ถูกให้ความสำคัญ และคนสำคัญของฝั่งเจ้าบ่าวก็มาร่วมงานเยอะมากแม้แต่คนงานของบ้านเสิ่นยังไม่เพียงพอจนต้องจ้างคนนอกมาช่วยงานอีกหลายคน แต่ถึงอย่างนั้นคนที่ดูแลงานแต่งงานหลัก ๆ ก็คือสี่หญิงแก่งของบ้านเสิ่น เสิ่นกวงลี่ ผูซีหลิน หลี่โจวหว่าน และโจวเหม่ยฮุ่ยเสิ่นเฟยฟางถาม “แม่คะ คุณตาคุณยาย พวกคุณลุงมากันแล้วใช่ไหม?”แม้จะไม่ค่อยได้เจอกันเพราะทุกคนยุ่งกับงานที่ได้รับมอบมาย แต่งานแต่งงานของเสิ่นเฟยฟางเป็นงานใหญ่ เธออยากให้คนสำคัญมาร่วมงานแต่งงานด้วย ซึ่งมีการแจ้งล่วงหน้าเอาไว้ตั้งแต่ได้ฤกษ์แต่งงาน“มาแล้ว”“พ่อยังวุ่นวายข้างนอกเหรอ”เสิ่นเฟยเย่บอก “ฉันให้พี่สาวของเธอไปตามพ่อมาแล้ว”ระหว่างรอเจ้าบ่าวช่วงนี้

  • เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s   บทที่ 100 แต่งงานกันไหม

    การสร้างตลาดเป็นการวางแผนระยะยาว แม้ทยอยแต่งงานและยังไม่ได้แต่งงานอีกหลายคน แต่เรื่องนี้ถูกนำเสนอหลังอาหารมื้อเย็นแทบทุกวัน และเป็นวันที่เหล่าสะใภ้ เหล่าลูกเขย ทั้งที่จะแต่งงานและยังรอแต่งงานเข้ามาฟังด้วยเสิ่นเฟยฟางอยากเปิดเป็นตลาดใหญ่ให้มันจบ มีอาคารพาณิชย์ให้เช่า เป็นตลาดที่ลูกค้าต้องเข้ามาซื้อของตลอดทั้งวัน เหมือนตลาดในตัวอำเภอที่ไปซื้อของบ่อย ๆ อีกทั้งเสิ่นเฟยฟางอยากเปิดร้านขายเครื่องปรุงด้วย ทำให้ต้องวางแผนเอาไว้นานมาก ๆอย่างน้อยมันต้องใช้เวลาสร้าง 3 ปี ทำให้ทุกคนเริ่มลงมือกันทีละนิด และจะจริงจังอีกทีคือหลังงานแต่งงานของเสิ่นเฟยฟาง“ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปจริง ๆ ฉันจำได้ว่าแต่ก่อนตรงนี้เป็นป่รกร้าง หลังจากนี้มันจะกลายเป็นตลาดของตระกูลเสิ่นแล้ว” เสิ่นเฟยฟางมองที่ดินจำนวนร้อยหมู่ที่ต้องการสร้างเป็นตลาด ตลาดตรงนี้ห่างจากจวนตระกูลเสิ่นพอสมควร ถ้าเดินใช้เวลาเป็นชั่วโมง แต่ถ้าขับรถยนต์ก็ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นโม่ตงจวินมองดูแล้วอดทึ่งไม่ได้ “ตอนบ้านเสิ่นมาที่นี่แรก ๆ ดูลำบากมาก ตอนนี้ร่ำรวยกว่าตระกูลโม่แล้ว”“ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน แค่อยากมีเงินเอาไว้เลี้ยงครอบครัวเ

  • เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s   บทที่ 99 แพลนอนาคต

    ปี 1983 พี่น้องบ้านเสิ่นมีแพลนแต่งงานในปีนี้อีกสี่คู่ และอีกสามคู่จะแต่งงานในปี 1984 เสิ่นเฟยฟางกับโม่ตงจวินอยู่ในกลุ่มหลัง ปีนี้การแต่งงานเริ่มต้นที่เสิ่นเฟยเจิน หลานสาวคนที่สี่ของบ้านเสิ่นและเป็นพี่สาวคนโตในบ้านสี่ของเสิ่นเฟยฟางโม่ตงจวินยืนข้างเสิ่นเฟยฟาง ทั้งคู่กำลังช่วยกันดูแลความเรียบร้อยในงานแต่ง เสิ่นเฟยฟางไม่อยากให้งานผิดพลาด อีกอย่างผู้ใหญ่ฝั่งเจิ้งหยูเชาก็มีแต่ทหารยศใหญ่ พ่อของเขาตอนนี้มียศเป็นนายพลเทียบเท่ากับพ่อของฮวาเจียเฉิง“ไม่ต้องดูแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยไม่มีอะไรผิดพลาด ฟางฟางหยุดกังวลได้แล้ว วุ่นวายตั้งแต่เช้าได้กินข้าวเช้าหรือยัง?”ช่วงนี้บ้านเสิ่นจัดงานแต่งงานต่อ ๆ กัน เว้นช่วงไม่นาน ทำให้คุ้นชินกับการจัดงานแต่ง และนี่เพิ่งผ่านมาไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำเสิ่นเฟยฟางดื่มน้ำอึกใหญ่บอก “ถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้”ให้พูดกันตามตรงพี่น้องบ้านเสิ่นที่คบหากับคนรักนานสุดย่อมเป็นสาว ๆ บ้านสี่ เสิ่นเฟยฟางไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด“ทุกอย่างพร้อมแล้ว ไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาแน่”งานแต่งที่ผ่านมารัดกุมเป็นอย่างมาก ตอนงานแต่งของเสิ่นจิ้งรุ่ยมีผิดพลาดบ้าง แต่แก

  • เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s   บทที่ 98 สิ้นหวัง

    เมื่อวานพี่น้องบ้านเสิ่นยังคงอยู่ในหมู่บ้านต่ออีกราว ๆ ครึ่งชั่วโมง และสอบถามถึงคนอื่นในหมู่บ้าน ทำให้เสิ่นเฟยฟางได้รู้ว่าปีนั้นคนในหมู่บ้านเสียชีวิตไปเกือบหมด ส่วนใหญ่ที่เหลือล้วนเป็นเด็กหนุ่มที่แข็งแรง คนที่ออกจากหมู่บ้านไปเอาชีวิตรอด ช่วงนี้พวกเขาทยอยกลับมาที่หมู่บ้าน บ้านในอำเภอที่เช่าเอาไว้พวกเขาแบ่งกันนอนเป็นชายและหญิง สำหรับสาว ๆ บ้านแค่เช่าเอาไว้บังหน้า เพราะพากันเข้าไปนอนในมิติทั้งหมด แถมเมื่อคืนพี่สาวของเสิ่นเฟยฟางยังพากันบ่นอีกด้วย อุตส่าห์รีบกลับมาเพื่อหวังว่าพ่อเฒ่าเสิ่นจะยังมีชีวิตอยู่ เสิ่นเฟยฟางอยากให้เขาเห็นว่าลูกหลานที่เขาเลือกทอดทิ้งในปีนั้นตอนนี้รุ่งเรืองแค่ไหน สุดท้ายก็ทำได้เพียงจัดการปัญหาเรื่องขายบ้าน เพราะชายชราชิงเสียชีวิตไปก่อน หลังจากรับประทานอาหารมื้อเช้าแล้ว ทุกคนพร้อมเจ้าหน้าที่ซื้อบ้านเดินทางไปยังหมู่บ้าน พวกเขาจัดการฝังพ่อเฒ่าเสิ่นเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ยอมย้ายออกจากบ้านเหมือนที่เสิ่นเฟยฟางได้แจ้งล่วงหน้า พ่อเฒ่าใหญ่ไม่ยอม “ฉันอายุเยอะแล้วถ้าออกจากบ้านหลังนี้ไปจะไปอยู่ที่ไหน? พวกคุณทำแบบนี้ไม่สงสารคนแก่หน่อยเหรอ”

  • เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s   บทที่ 97 ฟางเส้นสุดท้าย

    “ที่นี่บ้านของฉัน พวกแกเป็นใครถึงกล้าบอกว่าเป็นบ้านของตัวเองน่ะ!”ราวกับเสียงเรียกรวมตัว พี่น้องคนอื่นที่เดินสำรวจข้างในบ้านรีบเดินออกมาดู เสิ่นเฟยฟางเดินปรี่ไปหาพวกเขาด้วยความโมโหทันที “เป็นสะใภ้ยังไงปล่อยให้พ่อสามีตายแล้วยังไม่รู้”แม่เฒ่าใหญ่มีสีหน้าตกใจก่อนเปลี่ยนเป็นโล่งอก พูดหน้าตาเฉย “อ้อ ตายแล้วเหรอ ดีเลย จะได้ไม่เป็นภาระพวกฉัน อายุมากขนาดนี้ล้างผลาญไม่หยุดจริง ๆ”บ้านเสิ่นในตอนนี้ตกต่ำลงเป็นอย่างมาก ลูกสาวไม่เหลือ นอกจากเหล่าสะใภ้ในบ้านก็จะมีแต่ลูกชายที่ทำอะไรไม่เป็นทั้งนั้น แต่ก่อนพวกเขาดูแลพ่อเฒ่าเสิ่นเป็นอย่างดี วันนี้กลับปล่อยให้เขานอนตายและไร้คนเหลียวแลเสิ่นจิ้งรุ่ยหน้านิ่ง “ตายแล้ว?”สิ่งที่ติดค้างในใจพวกเขามาตลอดนั่นก็คือการที่ปู่ทวดทอดทิ้งพวกเขา ครั้งนี้เสิ่นจิ้งรุ่ยอยากมาให้พ่อเฒ่าเสิ่นได้เห็นว่าชีวิตบ้านสามได้ดีกันขนาดไหน สุดท้ายก็ยังมาไม่ทันโม่ตงจวินเดินออกไปนอกรั้วตระกูลเสิ่น เหมือนจะไปตามหัวหน้าหมู่บ้าน เสิ่นเฟยฟางเลยพูดกับแม่เฒ่าใหญ่ว่า “ก่อนเดินทางไปซินเจียง จำได้ไหมว่ายกบ้านหลังนี้ให้ใครแล้ว”“จำไม่ได้ ฉันไม่ได้ยกให้ใครนะ อย่ามาพูดมั่ว ๆ” แม่เฒ่าใหญ่ทำเฉไฉ

  • เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s   บทที่ 96 กลับไปทวงคืน

    งานเลี้ยงต้อนรับพร้อมงานฉลองให้กับพี่น้องบ้านเสิ่น ทำให้บ้านเสิ่นได้หน้าได้ตากันหมด หลายคนอยากเกี่ยวดองด้วย แต่ว่าพวกเขาไม่มีโอกาสเนื่องจากข้าง ๆ เด็กทุกคนมีชายหนุ่มกับหญิงสาวยืนอยู่ข้างกัน แถมทุกคนยังแนะนำว่าเป็นคนรักของตัวเองอีกด้วย คนที่ย้ายมาทำงานที่นี่ล้วนพากันไปสมัครงาน เสิ่นจิ้งเหวินกับเสิ่นเฟยเสียนถูกกองทัพเรียกตัวเพราะก่อนไปเรียนทำงานให้ที่นี่ หรงหลูเฟยกับหลิวอี้หงจึงตามไปสมัครด้วย โชคดีว่าเป็นช่วงขาดแคลนบุคลากร ทำให้พวกเขาเริ่มงานได้ทันทีเดือนหน้า เสิ่นเฟยเจินเรียนวรรณคดีหล่อนตั้งใจเป็นครูตั้งแต่แรก และมีฉีเหวินลี่ที่เป็นครูอยู่แล้ว ทำให้ทั้งคู่ไปสมัครทำงานด้วยกัน เป็นโรงเรียนประถม เงินเดือนไม่ได้เยอะเหมือนในเมืองใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็ยินดีทำงานใกล้บ้าน วันไหนเลิกงานเร็วจะได้ช่วยงานคนอื่นด้วย ส่วนคนที่เหลือล้วนเข้ามาทำงานในธุรกิจของตระกูลเสิ่น บางส่วนไปจัดการขนมหวานบ้านเสิ่น และวางแผนเปิดร้านธัญพืช ร้านเนื้อสัตว์ในตลาดของท่าเรือ สินค้าทั้งหมดล้วนมาจากฟาร์มตระกูลเสิ่น ไหนจะเครื่องปรุงที่หมักเอาไว้ บางคนทำงานในฟาร์มตระกูลเสิ่น อย่

  • เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s   บทที่ 8 รีบทำรีบกลับบ้าน

    การมีเนื้อสัตว์กลับมาย่อมสร้างความตกใจให้แก่คนในบ้าน แต่เสิ่นเฟยฟางให้พ่อของเธอบอกคนอื่นว่าเขาเป็นคนจับได้พอดี ทำให้ตอนกลางคืนทุกคนย่างกระต่ายกิน และยังมีน้ำแกงไข่ซดให้โล่งคออีกด้วยอันที่จริงการกินเนื้อกระต่ายไม่แบ่งคนที่อยู่ด้านนอกนับว่าพวกเขาตัดสินใจดีแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้ออกจากป่าไปตอนไหนเนื้อกระ

  • เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s   บทที่ 3 ภัยใกล้ตัว

    อย่างไรก็ตามตอนที่เสิ่นเฟยฟางตัดสินใจเดินกลับบ้านเธอได้ปลามาอีกสองตัว ในตะกร้านอกจากผักป่าที่ใช้ปิดของในตระกร้าเพียงน้อยนิด ด้านในมีไข่ไก่สิบสามฟอง และปลาตัวใหญ่อีกสามตัวเสิ่นเฟยฟางมองป้าสะใภ้รองในครัวแล้ววางตะกร้าลง “ป้าสะใภ้รอง”ผูซีหลินหันมามองหลานสาว “ฟางเอ๋อร์มีอะไรหรือ”เธอไม่ตอบแต่เปิดของใน

  • เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s   บทที่ 2 บีบกันตาย

    เสิ่นเฟยฟางตื่นขึ้นมาตอนเช้าหลังตื่นมากินไข่ต้มเมื่อคืนนี้ ถึงได้รู้ว่าสถานการณ์ภายในอำเภอกำลังแย่ ลุงเขยถูกหลอกเข้าป่าก่อนเสียชีวิต และเมื่อคืนบ้านป้าสะใภ้ถูกปล้น นอกจากนี้ยังมีบ้านอื่น ๆ ที่ถูกปล้น ทำให้หลายครอบครัวหวาดกลัวสมาชิกตระกูลเสิ่นถูกเรียกรวมในตอนเช้าที่ลานบ้าน เสิ่นเฟยฟางสวมชุดเก่า ๆ แ

  • เดินทางข้ามเวลาไปเป็นคุณหนูชนบทยุค 60s   บทที่ 1 ไม่ชอบมาพากล

    ‘นังสารเลว!มาเสียงหญิงวัยกลางคนตวาดลั่นลานบ้านตระกูลเสิ่น ในมือของแม่เฒ่าใหญ่มีร่างเด็กผู้หญิงผอมโซถูกหิ้วคอเอาไว้ นางลากถูพลางก่นด่า “ตระกูลเสิ่นของฉันเลี้ยงดูพวกแกไม่ดีหรืออย่างไร ถึงได้มาขโมยอาหารบ้านคนอื่น!”“ป้าสะใภ้อย่าตีฟางเอ๋อร์เลยค่ะ ฮือ ๆ” โจวเหม่ยฮุ่ยวิ่งออกจากบ้านด้วยเท้าเปล่า กอดร่างล

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status