การทดสอบเข้าสำนักเซียน

...สำนักเซียนอวิ๋นเจิ้งตั้งตระหง่านบนยอดเขา สูงเสียดฟ้า หลังคาและเสาสีเงินแวววาวสะท้อนแสงแดด ลมพัดผ่านสวนหินและน้ำตกใสสะท้อนรุ้ง แผ่ความสงบและศักดิ์สิทธิ์

หลินเซียนเดินขึ้นเขาสูงมาจนถึงลานทดสอบกว้างใหญ่ด้านในสำนัก 

ทันทีเหล่าคุณชายผู้สมัครคนอื่นเห็นหลินเซียนในชุดชาวบ้านเก่าๆขาดๆก็ถูกดูถูกทันที

“ไอ้ขยะบ้านนอกมาจากไหนนี่?… ไปๆ ชิ่วๆ อย่ามาเกะกะที่นี่!”

“แต่ดูใบหน้าหวานๆนั่นสิ หรือเขาจะใช่โสเภณีชายจากหอนางโลมหรือเปล่านะ … ถ้าใช่หนูจะอุดหนุนสักคืน ฮิฮิ”

โดยไม่ทันระวังตัวหลินเซียนก็ถูกผู้เข้าสมัครคนหนึ่งแอบผลักเขาล้มลงฝุ่นดินฟุ้งเปื้อนเสื้อผ้าเขา แต่ก็มีเสียงหัวเราะดังไปทั่ว

“ฮ่าๆๆ ล้มแล้วหรือ สกปรกแบบนี้แหละ ขยะ!”

เซียนผู้คุมสอบยืนมองด้วยสายตาเย็นชา และไม่ได้สนใจจะตำหนิผู้ใด

“เจ้าเด็กสกปรก… รากเซียนก็หยาบต่ำมาก ยังจะกล้ามาอีก!”

คุณชายด้านหลังโยนหินเล็กๆ ใส่หลังศรีษะหลินเซียน เมื่อเขาหันไปมามอง

“ไอ้ขยะ มองหน้ามีปัญหาเหรอวะ!”

แล้วเสียงเยาะเย้ยและคำหยาบดังปะปนจากหลายๆคน

“เจ้าขยะ อย่าคิดว่าตัวเองจะรอด!”

“เจ้าจะเป็นแค่ขยะ เดี๋ยวเข้าป่าข้าจะเล่นเจ้าให้สนุกๆ!”

“เก็บหน้าสวยๆของเจ้าไว้ปรนเปรอกามให้นายหญิงแก่ๆร่านราคะเถอะ ฮ่าๆๆ”

หลินเซียนพยายามรวบรวมสติ ดวงตาใสแจ๋วแต่แฝงความมุ่งมั่น

“ขอโทษทุกท่านด้วยขอรับ ที่ข้าเป็นขยะไม่มีค่า…"

"แต่...ข้าจะยังมีมือมีเท้าเท่ากับพวกท่าน และการสอบครั้งนี้ข้าจะทำให้สำเร็จให้ได้!”

พอได้ยินแบบนี้ เด็กรากเซียนสูงหลายคน ยัดสิ่งสกปรกลงบนตัวเขา ทำให้เขาเปื้อนโคลนและมีกลิ่นเหม็นเน่า

ทั้งเซียนและผู้เข้าสอบคนอื่นๆหลายคนหัวเราะเยาะ

“ฮ่าๆ ขยะนั่น… สกปรก เหม็นเหมือนแมลงสาป ฮ่าๆ”

แต่ก็มีคุณชายคนหนึ่งหยิบผ้าเช็ดหน้าให้ "เจ้า…. เช็ดให้สะอาด"

หลินเซียนรับผ้าผืนนั้นพลางกล่าว "ขอบคุณท่านชายมากขอรับ"

ผ้าผืนนั้นเป็นผ้าชั้นดีราคาแพง ด้านล่างสลัดคำว่า "เจี้ยง" ไว้ด้วย คงเป็นตระกูลของคุณชายท่านนี้

ท่านชายมองหลินเซียนแล้วยิ้มด้วยความเป้นมิตร ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับที่เดิม

หลังจากนั้นเซียนผู้ควบคุมการสอบสั่งทุกคนมารวมตัวกันเพื่อเริ่มการทดสอบ กรรมการผู้คุมสอบเป็นชายเคราดำ 

เสียงเซียนเคราดำผู้ควบคุมการสอบดังก้อง

“นี่คือด่านประลองใจและจิตวิญญาณ… ใครยอมแพ้หรือสติแตก ถือว่าตกรอบทันที”

….ทันทีที่ท่านเซียนเคราดำผู้คุมสอบสะบัดแขน ปราณมหาศาลพลันปะทุออกมาจนหมอกสีขาวขุ่นแผ่คลุมทั่วลานทดสอบ

หมอกนั้นหนาทึบจนไม่อาจมองเห็นแม้แต่เงาของผู้เข้าแข่งขันที่ยืนห่างเพียงไม่กี่ก้าว

ในความเงียบงัน ภาพลวงตาค่อยๆ ปรากฏแก่แต่ละคน ไม่เหมือนกันแม้แต่รายเดียว

บางคนเห็นคนที่ตนรักล้มตายต่อหน้า น้ำตาไหลพรากโดยไร้ทางช่วยเหลือ

บางคนได้ยินเสียงก่นด่าของผู้เป็นบิดามารดา ดั่งตราบาปที่ฝังลึกไม่อาจลบเลือน

บางคนเห็นความล้มเหลว ความพ่ายแพ้ที่ตนหวาดกลัวที่สุดวนเวียนไม่สิ้นสุด

หมอกควันกลายเป็นประหนึ่งขุมนรกที่สะท้อนความเศร้า หวาดหวั่น และบาดแผลในใจของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนอย่างโหดร้าย

หลินเซียนก้มหน้า ยืนตัวตรง แม้หัวใจเต้นแรง แต่ประกายฝืนฟ้าในดวงตาไม่จาง

ทันใดนั้น ภาพหลอนและเสียงล่อลวงจิตใจ ปรากฏรอบตัว

ตรงหน้าเขา ปรากฏ ศพพ่อที่ถูกฆ่ากลางสนามรบ  ท่านพ่อ...ไม่! ภาพแร้งจิกกินศพพ่อ มันโหดร้ายมาก 

“เซียนเออร์...ลูกพ่อ ....ช่วยพ่อด้วย”

แต่ไม่พอ… ภาพหลอนต่อเนื่อง

ท่านย่าถูกมัดไว้กับเสาไม้ ถูกลากผ่านโคลนและถูกตบตีอย่างรุนแรง ในบ่อโคลนนั้นมีแต่จระเข้มากมายรอขย้ำเนื้อท่านย่า

ส่วนท่านแม่นอนล้มอยู่หน้าบ้านมีเลือดออกผิวหนังไม้บางส่วน บ้านของหลินเซียนเกิดไฟไหม้ใหญ่ ทุกสิ่งวอดวายไปในกองเพลิง

เสียงกรีดร้องและร้องไห้ดังจนหัวใจของหลินเซียนแทบแตกสลาย

มีแว่วๆเสียงหัวเราะเยาะ “ขยะบ้านนอก… พ่อเจ้า แม่เจ้า ย่าเจ้ากำลังเจ็บปวด แต่เจ้า! เจ้าช่วยอะไรเขาไม่ได้?”

“แค่หน้าหล่อๆใสๆของเจ้านี่มันช่วยอะไรไม่ได้หรอก ฮ่า ๆ”

"ไอ้ขยะ ไปเป็นโสเภณีซะ!"

ปรากฏหญิงแก่อ้วนน่าเกลียดหน้าตาโหดร้ายจับเขาเปลือยมัดเชือดแล้วเอาเชือกผูกม้าฟาดรุนแรงจนเลือดออกเต็มหลัง ผิวหนังที่ขาวเนียนของเขาฉีกขาดมีแต่แผลเหวอะหวะ แล้วเอาลิ้นสกปรกมาเลียใบหน้าขาวสะอาดของเขา

"อย่า! อย่าทำข้า! ข้ากลัวแล้ว!"

หลินเซียนเสียงสั่นเทา ร่างกายเกือบทรุด มือเท้าเย็นชา

ภาพหลอนซ้อนทับเสียงเยาะเย้ย ลมพัดแรงจนแทบล้ม

หัวใจแทบแตก และสติใกล้หลุด

แต่ทันใดนั้นหลินเซียนก็รวบรวมสติสุดท้าย "ข้ามาที่นี่เพื่อฝืนฟ้า!" เขากัดฟันกรอดจนเลือดซึมออกริมฝีปาก

แม้จะเกือบทนไม่ไหว แต่ เขาไม่ยอมให้โลกโหดร้ายทำลายใจ

ในมุมเล็กๆเสี้ยวแห่งจิตใจนั้น แรงใจจากความรักของแม่และท่านย่า และความทรงจำกับพ่อ ถูกปลดปล่อย

เด็กน้อยหลินเซียนขึ้นขี่คอพ่อของเขาในชุดทหารหัวเราะมีความสุขทั้งพ่อและลูก

"เซียนเออร์ลูกพ่อๆรักเจ้า"

รากวิญญาณที่แทบจะดับมอดถูกกระตุ้น

ภาพหลอนเริ่มสั่นไหว เสียงเยาะเย้ยค่อยๆ จาง

ผู้เข้าสมัครคนอื่นอ้าปากค้าง บางคนนุ่งร้องไห้ไม่หยุด บางคนถึงกับคลั่งจากความรุนแรงของภาพหลอน

หลินเซียนยืนตัวตรง แม้เลือดไหลที่ปาก มือสั่น หัวใจแทบขาด

แต่เขา...ขยะอย่างเขา....ก็ทำได้สำเร็จ

หมอกค่อยๆ จาง แต่ยังคงเหลือ ความโหดร้าย ความเจ็บปวด และแรงกดดัน

เซียนผู้สอบสบตาเด็กชายด้วยสายตาประหลาดใจเล็กน้อย

“โห่! เด็กขยะอย่างเจ้าไม่คิดว่าจะยืนหยัดผ่านได้”

ชายเคราดำผู้คุมสอบมองที่หลินเซียนแล้วหัวเราะเบาๆ

"หึหึ แต่....นี่ยังแค่ด่านทดสอบแรก...."