บทที่ 2

กลับมาถึงเพนท์เฮาส์ในย่านไทรเบกกาของฉัน ฉันลากกระเป๋าเดินทางหนังสีน้ำตาลสองใบออกจากห้องเก็บของ ฉันไม่ต้องเตรียมอะไรมากนัก แค่หนังสือเดินทาง เสื้อผ้าสำรองอีกสองสามชุด นาฬิกาที่คุณทิ้งไว้ให้ และตราประทับเก่าๆ ที่พ่อเคยกดใส่มือฉันไว้ก่อนท่านจะเสียชีวิต

ฉันปล่อยรายชื่อแขกในงานแต่งงาน การจัดโต๊ะตัวอย่าง และสมุดคำปฏิญาณหุ้มหนังไว้อย่างนั้น

เวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้วตอนที่เสียงล็อกประตูดังขึ้น

เอเดรียนเดินเข้ามาในห้องเพียงลำพัง

เขาสะดุดกึกทันทีที่เห็นกระเป๋าเดินทาง

และเป็นครั้งแรกในคืนนี้ที่ความมั่นอกมั่นใจบนใบหน้าของเขาเลือนหายไป

"เธอจะไปไหน?"

ฉันรูดซิบกระเป๋าใบที่สองให้สนิท "มิลาน"

"เอเลน่า"

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากเดิม มีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างในนั้น ไม่ใช่ความหงุดหงิด... แต่เป็นความกลัว

มือที่จับกระเป๋าคลายออก ก่อนที่มืออีกข้างจะเอื้อมมาสัมผัสใบหน้าของฉัน

"อย่าทำแบบนี้เลย"

ในเสี้ยววินาทีอันตรายนั้น เขาดูคล้ายกับเอเดรียนคนที่ฉันเคยรักเหลือเกิน—ผู้ชายที่มักจะดึงฉันเข้าไปกอดแนบอกหลังจากการทะเลาะกันทุกครั้ง เพราะเขาไม่สามารถทนเข้านอนโดยที่มีระยะห่างระหว่างเราได้

เขาโน้มใบหน้าลงมาหา

ฉันเบือนหน้าหนี

เขานิ่งงั้นไป

ฉันไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อนในชีวิต

นัยน์ตาของเขาจ้องลึกเข้ามา "เธอเอาจริงเหรอเนี่ย?"

"อืม"

ความตื่นตระหนกวาดผ่านแววตาของเขาชั่วขณะ

จากนั้น ความเย่อหยิ่งก็กลับมาสวมทับใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว

"เธอโกรธสินะ ได้สิ อยากโกรธก็โกรธไป" นิ้วโป้งของเขาไล้ข้อมือฉันเบาๆ ก่อนจะปล่อยมือ "แต่เธอจะมาทำลายเวลาสามปีทิ้งไปเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ไม่ได้หรอกนะ"

"ฉันไม่ได้จะจบมันเพราะเรื่องคืนนี้"

กรามของเขาขบเข้าหากันแน่น

"ฉันจบมันเพราะเรื่องคืนนี้ต่างหากที่ทำให้ฉันเข้าใจเวลาสามปีที่ผ่านมาได้เสียที"

เขานิ่งเงียบไปหลายวินาที

ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคออย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

"เมื่อวานเธอยังเชื่อใจฉันอยู่เลย เมื่อคืนเธอก็เพิ่งนอนเตียงเดียวกับฉัน แล้วจู่ๆ ตอนนี้เธอกลับมายืนพูดจาทำเหมือนว่าทุกอย่างระหว่างเรามันไม่มีความหมายอะไรเลยเนี่ยนะ?"

"มันมีความหมายมากพอที่จะทำให้สิ่งที่นายทำมันเจ็บปวดไงล่ะ"

"เธอไม่มีสิทธิ์มาทำให้ฉันอับอายแล้วเอาความจริงที่ว่าฉันรักเธอมาใช้เป็นข้ออ้างว่าฉันต้องทนอยู่หรอกนะ"

ก่อนที่เขาจะได้ทันตอบอะไร ประตูหน้าก็เปิดออกอีกครั้ง

ลูก้าเดินถือแชมเปญเข้ามา ตามด้วยซาบริน่าที่ประคองถาดอาหารทะเลจานใหญ่ไว้ในมือทั้งสองข้าง

"อยู่นี่เอง" ซาบริน่ายิ้มกว้างจนเกินพอดี "พวกเราคิดว่าทุกคนน่าจะต้องการสงบสติอารมณ์กันหน่อยนะ"

ลูก้าเหลือบมองสีหน้าของเอเดรียนสลับกับกระเป๋าเดินทางของฉัน

"เฮ้ เอาจริงดิ"

ซาบริน่าวางทุกอย่างลงบนเคาน์เตอร์ครัวเกาะกลาง "พวกเรามาเพื่อกอบกู้ค่ำคืนนี้นะ มากินอะไรหน่อย ดื่มอะไรร่วมกัน เดี๋ยวพอพรุ่งนี้เช้าก็ไม่มีใครจำเรื่องพวกนี้ได้แล้วล่ะ"

กุ้งล็อบสเตอร์และหอยนางรมวางเรียงรายอยู่ตรงกลางถาด

แต่ฉันมีอาการแพ้อาหารทะเลอย่างรุนแรง

ข้างๆ กันนั้นมีแครกเกอร์สูตรปราศจากกลูเตนวางไว้อย่างเป็นระเบียบ เนื่องจากซาบริน่าเพิ่งจะประกาศว่าข้าวสาลีทำให้เธอรู้สึกท้องอืด

เอเดรียนจำความชอบที่เธอเคยพูดไว้ครั้งหนึ่งได้

แต่เขากลับลืมไปสนิทว่าฉันพกปากกาฉีดยาอีพิเนฟริน ติดตัวมาตลอดสี่ปีเต็ม

"ตามสบายเลยนะทุกคน"

ฉันเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเดินทาง

ลูก้าหัวเราะออกมา "เอาอีกแล้ว เธอใช้วิธีขู่จะหนีกลับอิตาลีทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน สุดท้ายเธอก็กลับมาบ้านวันรุ่งขึ้นอยู่ดีไม่ใช่เหรอ"

"ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม"

สายตาของเอเดรียนยังคงจับจ้องอยู่ที่ฉัน

"เธอบอกว่าเธอจะยกเลิกงานแต่งงาน"

เป็นครั้งแรกที่ลูก้าหุบยิ้มลง

ซาบริน่ากะพริบตาปริบๆ "เรื่องเค้กเนี่ยนะ?"

"มันไม่ใช่เรื่องเค้ก"

"งั้นก็เรื่องเดิมพันสินะ" เอเดรียนพูดขึ้นพร้อมกับใช้มือลูบกรามตัวเอง "ฉันรู้ว่าจุดเริ่มต้นมันอาจจะไม่ดีนัก แต่สามปีที่ผ่านมามันคือเรื่องจริง เธอจะมาลบความสัมพันธ์ทั้งหมดของเราทิ้งไปแค่เพราะเธออับอายในคืนนี้ไม่ได้หรอกนะ"

"เพราะว่าสามปีที่ผ่านมามันคือเรื่องจริงต่างหาก ฉันถึงปล่อยผ่านเรื่องคืนนี้ในฐานะเรื่องตลกไม่ได้"

เป็นครั้งแรกที่เขากลับไม่มีคำพูดอะไรจะมาโต้เถียงฉันกลับ

ลูก้าเทแชมเปญให้ตัวเองแล้วพิงกับเคาน์เตอร์ครัว "เธอแค่เหนื่อย งานแต่งงานก็ใกล้เข้ามาแล้ว เธอเลยเก็บทุกเรื่องมาคิดมากไปหมด"

"แถมเธอยังลงโทษเอเดรียนเพราะความผิดพลาดครั้งเดียวอีกด้วย" ซาบริน่าเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "แค่เอ่ยปากขอโทษเรื่องที่เธอพูดกับฉันในงานปาร์ตี้แค่นั้นเอง แล้วพวกเราก็จะได้ก้าวผ่านมันไปด้วยกันได้แล้ว"

ฉันกวาดสายตามองหน้าทีละคน

"พวกเธอเดินเข้ามาในบ้านฉัน เอาอาหารที่อาจจะทำให้ฉันต้องหอบสังขารไปห้องฉุกเฉินมาให้ แต่กลายเป็นว่าฉันยังคงเป็นฝ่ายที่ต้องเอ่ยปากขอโทษงั้นเหรอ"

สายตาของเอเดรียนตกลงไปมองถาดอาหารทะเล

มีความรู้สึกละอายใจวาดผ่านใบหน้าของเขาอยู่เสี้ยววินาทีหนึ่ง

ลูก้าส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่มีใครบังคับให้เธอกินเสียหน่อย เลิกทำเรื่องผิดพลาดทุกอย่างให้กลายเป็นหลักฐานว่าพวกเราไม่แคร์เธอได้แล้วน่า"

มันก็คือมุกเดิมในคราบชุดสูทชุดใหม่

ถ้าฉันระบุพฤติกรรมเหล่านั้นออกมา พวกเขาก็หาว่าฉันกำลังบิดเบือนข้อเท็จจริง

แต่ถ้าฉันเลือกที่จะเงียบ พวกเขาก็จะบอกว่านั่นคือหลักฐานว่าไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นเลยสักนิด

ดวงตาของซาบริน่ามีน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันที

"นี่มันความผิดฉันเอง ฉันไม่น่าพูดเรื่องเดิมพันขึ้นมาเลย หรือไม่น่าปล่อยให้ทุกคนช่วยกันยุยงเขาด้วยซ้ำ ถ้าระหว่างเรามันสำคัญกับเธอขนาดนั้น ฉันขอโทษจริงๆ นะ"

เธอยื่นมือไปหยิบภาชนะเก็บความร้อนที่ถือติดมือมากับอาหารด้วย

"ฉันอุ่นซุปมาด้วย อย่างน้อยดื่มอะไรร้อนๆ รองท้องก่อนไปเถอะนะ"

"ฉันไม่หิว"

ฉันก้มตัวลงเพื่อรูดซิปปิดกระเป๋าเดินทาง

ซาบริน่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น จังหวะนั้นภาชนะบรรจุหลุดมือเธอ น้ำซุปร้อนจัดจึงกระเด็นสาดรดเข้าที่ด้านข้างเสื้อเชิ้ตของฉัน

ฉันร้องลั่นด้วยความตกใจและเซถอยหลัง ความร้อนแผดเผาบริเวณเอวทันทีราวกับถูกไฟลวก

"โอ้พระเจ้า" ซาบริน่ายกมือปิดปาก "เอเลน่า ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

เอเดรียนรีบคว้าผ้าขนหนูมาเช็ด ในขณะที่ลูก้าดึงตัวซาบริน่าให้ออกห่างจากจุดที่น้ำซุปหกเลอะเทอะ

"มันเป็นอุบัติเหตุ" ลูก้าพูดขึ้น "อย่าหาเรื่องทะเลาะกันเพิ่มเพราะเรื่องนี้เลยน่า"

ซาบริน่ามองมาที่ฉันด้วยดวงตาที่คลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา

"ฉันแค่อยากดูแลเธอเองนะ"