บทที่ 3

หลังจากทำแผลรอยไหม้เสร็จ ฉันเดินกลับออกมาแล้วพบว่าพวกเขาทั้งสามคนยังคงอยู่ในอพาร์ตเมนต์ของฉัน

"นี่คืออพาร์ตเมนต์ของฉัน คนที่ต้องออกไปคือพวกนายต่างหาก"

สีหน้าของเอเดรียนเปลี่ยนไป "ฉันคือผู้ชายที่เธอจะต้องแต่งงานด้วยในสัปดาห์หน้านะ"

"อีกไม่นานหรอก"

ในเสี้ยววินาทีนั้น ความตื่นตระหนกวาดผ่านแววตาของเขาอย่างปิดไม่มิด

แต่แล้วลูก้าก็หันไปมองหน้าเขา และความเย่อหยิ่งของเอเดรียนก็กลับมาสวมทับใบหน้าอีกครั้ง

"ก็ได้" เขาคว้าเสื้อแจ็กเกตขึ้นมาสวม "เธอเอาเวลาไปสงบสติอารมณ์คืนนี้ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยไปที่บริษัท แล้วเราค่อยเคลียร์ความเสียหายจากงานปาร์ตี้กัน"

ก่อนจะก้าวพ้นประตู เขากล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า

"เธอรักฉันนะ เอเลน่า อย่าตัดสินใจอะไรลงไปในตอนนี้แล้วต้องมาเสียใจทีหลังเลย"

ซาบริน่าเดินตามออกไปตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง

ฉันยืนมองแผ่นหลังของคนทั้งสามที่ค่อยๆ เดินหายลับไปตามทางเดินหน้าห้อง

ครั้งหนึ่ง ลูก้าเคยเป็นคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุดในโลก

เราเติบโตมาด้วยกัน และฉันก็รักเขามานานถึงสิบปี ตอนที่ลูก้ากับเอเดรียนกำลังดิ้นรนเพื่อรักษา 'แคลลาเวย์ ฮาร์เบอร์' เอาไว้ ฉันอยู่เคียงข้างพวกเขาตลอดช่วงเวลาที่ช่วยกันกอบกู้บริษัท เงินทุนและเส้นสายจากครอบครัวของฉันคอยเปิดประตูตู้เซฟและโอกาสต่างๆ ให้เงียบๆ โดยที่พวกเขาสองคนไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่ามันเป็นฝีมือของฉัน

จากนั้น เรื่องตลกอันแสนโหดร้ายก็เริ่มต้นขึ้น

การขอแต่งงานจอมปลอมร่วมกับซาบริน่าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน

คลิปวิดีโอตอนที่ฉันต้องอับอายขายหน้า

ทุกครั้งที่ฉันโกรธ ลูก้าจะบอกว่าฉันเป็นคนคิดมากและอ่อนไหวเกินไป ส่วนซาบริน่ายจะร้องไห้ฟูมฟาย และสุดท้ายกลายเป็นว่าฉันเองที่เป็นฝ่ายต้องเอ่ยปากขอโทษเสียอย่างนั้น

หลังจากที่ฉันตัดใจเดินออกมาจากลูก้าได้ เอเดรียนคือคนที่เข้ามาช่วยประกอบร่างความรู้สึกของฉันให้กลับมาเป็นปกติ

เขาอยู่คุยเป็นเพื่อนยามที่ฉันนอนไม่หลับ เขาคอยรับฟังในเรื่องที่ฉันรู้สึกอับอายเกินกว่าจะเล่าให้ใครฟัง มีอยู่ครั้งหนึ่ง อาการปวดท้องของฉันกำเริบขึ้นกลางการประชุมของเขา เขาถึงกับยอมเดินออกกลางคันแล้วรีบกลับบ้านมาดูแลฉัน

ฉันเคยเชื่อสนิทใจว่าเอเดรียนไม่เหมือนคนอื่น

จนกระทั่งฉันเผลอตกหลุมรักเขา

สิ่งที่ฉันไม่เคยรู้เลยก็คือ ลูก้า ซาบริน่า และเอเดรียน ได้ปฏิบัติกับความรู้สึกของฉันราวกับมันเป็นเกมส่วนตัวมานานก่อนคืนนี้เสียอีก

ครั้งหนึ่ง ลูก้าเคยเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่าฉันจะไม่มีวันเลิกรักเขา

และตอนนี้ เอเดรียนก็มั่นใจไม่แพ้กันว่าฉันจะไม่มีวันทิ้งเขาไปไหน

ส่วนซาบริน่าใช้เวลาหลายปีเรียนรู้ว่าเธอสามารถล้ำเส้นไปได้ไกลแค่ไหน ก่อนที่จะมีใครสักคนก้าวออกมายืนปกป้องเธอ

หลังจากที่พวกเขากลับไปแล้ว อีเมลเข้ารหัสฉบับหนึ่งก็ถูกส่งมายังสำนักงานที่ดูแลทรัพย์สินส่วนตัวของฉัน

[หัวข้อ: ด่วนที่สุด — สิทธิ์ออกเสียงในเครือแคลลาเวย์ ฮาร์เบอร์]

เอกสารแนบแสดงให้เห็นว่าสิทธิ์ออกเสียงสามสิบแปดเปอร์เซ็นต์ของฉันถูกโอนย้ายให้กับซาบริน่าไปแล้วตั้งแต่สามวันก่อน

และตรงหน้าลายมือชื่อในเอกสารการอนุมัตินั้น... มีลายเซ็นของฉันปรากฏอยู่

ทั้งชีวิตนี้ ฉันไม่เคยเห็นเอกสารฉบับนั้นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

ฉันจ้องมองมันอยู่นานสองนาน

ฉันช่วยเอเดรียนและลูก้าสร้างแคลลาเวย์ ฮาร์เบอร์ขึ้นมาจากความว่างเปล่าเกือบทั้งหมด

แต่ตอนนี้พวกเขากลับปลอมแปลงลายเซ็นของฉัน และยกสิทธิ์เสียงทั้งหมดให้ซาบริน่าไปหน้าตาเฉย

ในเมื่อฉันตัดสินใจจะเดินจากไปแล้ว ฉันก็จะเอาสิ่งที่ควรเป็นของฉันกลับไปด้วยทั้งหมด

เช้าวันต่อมา ฉันเดินทางไปที่ตึกเครือแคลลาเวย์ ฮาร์เบอร์

ฉันก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวได้ไม่ทันไร พื้นลิฟต์ก็วูบตกลงไปใต้ฝ่าเท้าทันที

ท้องไส้ของฉันปั่นป่วนวูบวาบ

ไฟในตู้ลิฟต์ดับสนิท

ฉันรีบคว้าจับราวจับไว้แน่นในขณะที่ตัวลิฟต์สั่นสะเทือนก่อนจะหยุดกึกค้างอยู่ระหว่างชั้น

"มีใครอยู่ข้างนอกไหมคะ?"

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ

โทรศัพท์มือถือของฉันไม่มีสัญญาณ ฉันกดปุ่มฉุกเฉินครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

จากนั้น ระบบระบายอากาศเหนือศีรษะก็คำรามเสียงดังสนั่น

ลมเย็นจัดระลอกหนึ่งพัดทะลักเข้าสู่ภายในตู้ลิฟต์

ไม่ถึงไม่กี่นาที ตัวฉันก็เริ่มสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ

ฉันยกมือขึ้นกอดตัวเองแน่นแล้วกดทุกปุ่มบนแผงควบคุม แต่ไม่มีปุ่มไหนตอบสนองสักปุ่มเดียว

ความหนาวเย็นยังคงคืบคลานเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

จนกระทั่งร่างกายของฉันสั่นสะท้านไปหมดและภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ประตูลิฟต์จึงค่อยๆ เลื่อนเปิดออกในที่สุด

เอเดรียน ลูก้า และซาบริน่ายืนรออยู่ด้านนอกนั้น