บทที่ 1

ฉันวางผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนครีมลงบนถาดเงิน แล้วปลดเข็มกลัดเคลือบลงยาสีทองที่ติดอยู่บนชุดออก ซึ่งสลักคำว่า ว่าที่ภรรยาแคลลาเวย์

ซาบริน่ายังคงหัวเราะ เธอซบตัวลงกับอกของลูก้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เอเลน่าโกรธจริงจังซะแล้วสิ ใครจะอาสาไปง้องอนเธอบ้างล่ะ?"

ลูก้าชูแก้ววิสกี้ขึ้นหาเอเดรียน "ก็คู่หมั้นเธอยังไงล่ะ ชัดเจนอยู่แล้ว วันเสาร์หน้าพวกเขาก็จะแต่งงานกันที่โบสถ์เซนต์แพทริกแล้ว ทำความคุ้นเคยไว้ตั้งแต่ตอนนี้ซะเลยน่าจะดีกว่า"

เอเดรียนไม่ได้เดินมาหาฉันทันที เขาก้มมองครีมบัตเตอร์ครีมบนปลายนิ้วของตัวเองราวกับว่าภาพตรงหน้าเพิ่งจะเรียกสติเขากลับมาได้ ถึงกระนั้น โทรศัพท์มือถือรอบตัวก็ยังคงหันมาทางเรา และเขาไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครเห็นท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อยแน่ เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าปักชื่อย่อเช็ดมือให้สะอาดก่อนจะเดินเข้ามาหาฉัน "เอาล่ะ ที่รัก พอได้แล้ว"

เขาพูดราวกับว่าฉันเป็นคนสร้างเรื่องวุ่นวายขึ้นมาเอง

"พออะไรเหรอ?" ฉันถาม "เกมของนาย หรือปฏิกิริยาของฉันที่มีต่อมันกันแน่?"

สีหน้าของเขาไหววูบไปเล็กน้อย แต่ลูก้าก็รีบแทรกขึ้นมาก่อนที่เอเดรียนจะได้ตอบ "อย่าทำเรื่องนี้ให้มันเกินเลยไปหน่อยเลยน่า ถ้าเอเดรียนไม่ได้รักเธอ เขาจะยอมเสียเวลาตั้งหกเดือนเพื่อวางแผนงานแต่งงานเหรอ?"

"นั่นสิ" ซาบริน่าแนบแก้มลงกับไหล่ของลูก้า แสดงสีหน้าแสนหวานและไร้เดียงสา "จริงอยู่ที่เอเดรียนเข้าหาเธอเพราะการเดิมพัน แต่สุดท้ายเขาก็ตกหลุมรักเธอจริงๆ นี่นา เธอก็ได้ตอนจบแบบแฮปปี้เอนดิงไปแล้ว จะไปหมกมุ่นกับจุดเริ่มต้นทำไมล่ะ?"

แหวนมรกตบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอล้อแสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้า เมื่อสี่ปีก่อน ลูก้าเคยขอให้เธอช่วยจัดฉากการขอแต่งงานของเขาที่มีต่อฉัน แต่พอฉันผลักประตูห้องนอนเปิดเข้าไป กลับพบว่าพวกเขานอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ซาบริน่าถือกล้องถ่ายรูปไว้ในมือ ขณะที่ลูก้าดึงกล่องแหวนออกมาจากใต้หมอนแล้วบอกฉันว่า พวกเขาแค่อยากเก็บภาพตอนที่ฉันทำหน้า "น่ารักๆ" เวลาหึงหวงก็เท่านั้น

คืนนั้นคือจุดจบของความรักสิบปีที่ฉันมีให้เขา

หลังจากนั้น ซาบริน่าก็เที่ยวบอกทุกคนว่าฉันเป็นคนไม่มีอารมณ์ขันและรับมุกไม่ได้ แถมยังบอกว่าลูก้าหันไปรักเธอก็เพราะฉันผลักไสเขาเอง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอลากฉันมาเป็นตัวตลกในเรื่องตลกของเธอ สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเคยบอกฉันว่างานการกุศลงานหนึ่งมีธีมงานเป็นยุค 20 ฉันจึงสวมชุดแฟลปเปอร์ประดับลูกปัดสุดหรูเดินเข้างานระดมทุนที่บังคับแต่งกายแบบสูทสากล ในขณะที่คนอื่นๆ สวมชุดราตรียาว เธอแอบถ่ายคลิปตอนที่ฉันยืนหนาวสั่นอยู่ที่ประตูทางเข้าแล้วส่งต่อแชตกลุ่มศิษย์เก่า พอฉันบอกให้เธอลบมันทิ้ง เธอกลับน้ำตาคลอเบ้าแล้วอ้างว่าเธอจำการแต่งกายของงานสลับกันเอง และพอถึงท้ายงาน ทุกคนก็พากันรุมขอร้องฉันว่าอย่าทำตัวให้เธอต้องอับอายเลย

เรื่องตลกทุกมุกของเธอมักจบลงด้วยรูปแบบเดิมๆ ซาบริน่าเป็นคนสร้างละครฉากใหญ่ขึ้นมา ฉันคือคนที่เจ็บตัว ส่วนลูก้ากับเอเดรียนทำหน้าที่อธิบายให้ฟังว่าฉันต่างหากที่เป็นคนทำลายบรรยากาศ

"เธอเชื่อจริงๆ เหรอว่าคำแก้ตัวว่าไม่ได้ตั้งใจมันจะลบล้างสิ่งที่เธอทำลงไปได้?" ฉันถามเธอ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหุบลง "ฉันปฏิบัติกับเธอเหมือนคนในครอบครัวมาตลอด เธอคิดกับฉันได้ยังไงว่าฉันเป็นคนใจร้ายขนาดนั้น?"

สีหน้าของลูก้าบึ้งตึงขึ้นทันที "เธอ กำลังพยายามอธิบายอยู่ แต่เธอกลับเอาเธอมาขึ้นเขียงพิพากษาต่อหน้าทุกคนเนี่ยนะ"

เอเดรียนขมวดคิ้ว "เอเลน่า อย่าทำให้งานหมั้นของเรากลายเป็นละครสัตว์น่า"

ฉันเกือบจะหัวเราะออกมาเสียให้ได้ เมื่อสิบนาทีที่แล้ว เขาเพิ่งจะเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นตัวตลกสร้างความบันเทิงยามค่ำคืน แต่ตอนนี้พอกลายเป็นละครสัตว์ กลับกลายเป็นความผิดของฉันเสียอย่างนั้น

รอบตัวเรา เหล่าแขกเหรื่อผู้เพิ่งจะยกแก้วอวยพรอนาคตของเรา ต่างพากันก้มหน้าก้มตาสนใจแก้วเครื่องดื่มในมือราวกับมันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ พวกเขาเหล่านี้ล้วนเป็นนายธนาคาร ทายาทตระกูลดัง ผู้บริจาคเงินให้พรรคการเมือง และเพื่อนสนิทเก่าแก่ของครอบครัว บางคนมีสีหน้าอึดอัดใจ แต่ไม่มีใครสักคนยอมวางโทรศัพท์มือถือลงเลย

และนั่นคือส่วนที่น่าเกลียดที่สุด ความรักของเอเดรียนไม่ได้เป็นเรื่องโกหกทั้งหมด เขารู้ว่าฉันเกลียดการนอนโดยเปิดประตูตู้เสื้อผ้าทิ้งไว้ เขาเคยบินมามิลานล่วงหน้าภายในเวลาหกเดือนก่อนกำหนดเมื่อพ่อของฉันเสียชีวิต และเขายังคงพกเหรียญนักบุญคริสโตเฟอร์เก่าๆ ที่คุณย่ากดใส่มือเขาไว้ติดตัวเสมอ แต่ทันทีที่ลูก้าตั้งคำถามถึงศักดิ์ศรีของเขา เอเดรียนกลับเลือกที่จะรักษาหน้าต่อหน้าคนในห้องนั้น มากกว่าจะปกป้องผู้หญิงที่เขาอ้างว่ารัก

ฉันถอดเข็มกลัดเพชรที่ติดอยู่ใกล้ใบหูออกแล้วหย่อนมันลงในกระเป๋าคลัตช์ เมื่อเดินตรงไปที่ทางออก เอเดรียนคว้าข้อศอกฉันไว้ แล้วรีบปล่อยทันทีที่ฉันก้มมองมือของเขา

"เธอจะไปไหน?"

"กลับบ้าน"

เขา ลดเสียงลง "ด็ได้ ไปสงบสติอารมณ์ก่อนเถอะน่า แต่ไม่ได้ยกเลิกงานแต่งงานนะ เดี๋ยวคนขับรถของฉันจะไปรับเธอเช้าวันเสาร์นี้เอง" หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดเสริมขึ้นมาอีกว่า "ฉันยังจะแต่งงานกับเธอนะ เธอต้องการอะไรจากฉันอีก?"

[เขาคิดว่าการแต่งงานเป็นเหมือนเช็คเปล่า ขอแค่เขาเซ็นชื่อลงไป ฉันก็มีหน้าที่ต้องสำนึกบุญคุณงั้นสินะ]

ฉันได้รับการอบรมมาว่า การแต่งงานไม่ใช่รางวัลที่ผู้ชายจะหยิบยื่นให้ผู้หญิง แต่มันคือพันธสัญญาที่สร้างขึ้นจากความภักดีต่อกันและกัน และหากปราศจากความเคารพซึ่งกันและกันแล้ว พันธสัญญาเหล่านั้นก็เป็นเพียงแค่กระดาษสัญญาแผ่นหนึ่งที่รอวันฉีกทิ้งเท่านั้น

เอเดรียนแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับครอบครัวที่ฉันทิ้งไว้เบื้องหลังในมิลานเลย แน่นอนว่าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเงินทุนและเส้นสายส่วนใหญ่ที่ช่วยให้บริษัทของเขาเติบโตขึ้นมาได้นั้น แท้จริงแล้วเบื้องหลังมาจากครอบครัวของฉันอย่างเงียบๆ

นอกโรงแรม สายฝนโปรยปรายจนถนนในย่านแมนฮัตตันเปียกชุ่มสะท้อนแสงไฟ พนักงานต้อนรับเปิดประตูให้ฉันขึ้นรถทาวน์คาร์สีดำ และในที่สุดฉันก็เปิดดูข้อความตอบกลับจากคุณแม่

[ถ้าลูกทิ้งเขาไป ทรัพยากรและสายที่เราหนุนหลังให้ 'แคลลาเวย์ ฮาร์เบอร์' จะไม่ถูกปล่อยไว้กับบริษัทอีก ลูกแน่ใจแล้วเหรอว่านี่คือสิ่งที่ลูกต้องการ?]

ฉันพิมพ์ตอบกลับไปทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

[หนูแน่ใจค่ะ หนูจะกลับบ้าน]