บทที่ 3

เตียงผู้ป่วยสเตนเลสถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา อารัญวางร่างเปียกปอนของนิรินลงบนเตียงอย่างไม่เบามือนัก คินเข้ามาช่วยตัดเสื้อเชิ้ตและเสื้อชั้นในที่เปียกชุ่มของเธอออกตามคำสั่งของแพทย์ เพื่อไม่ให้อุณหภูมิร่างกายลดต่ำลงไปกว่านี้และเพื่อติดแผ่นอิเล็กโทรดสำหรับวัดคลื่นหัวใจ

“เปิดเครื่อง” อารัญสั่ง

เสียงเครื่องมอนิเตอร์ดังตี๊ดๆ ขึ้นมาทันที ตัวเลขสีเขียวและสีแดงวิ่งวุ่นบนหน้าจอ อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงถึง 140 ครั้งต่อนาที ออกซิเจนในเลือดเริ่มไต่ระดับขึ้นมาที่ 90% หลังจากได้รับออกซิเจนช่วย

อารัญเปลี่ยนจากการใช้แอมบูแบก มาต่อท่อช่วยหายใจเข้ากับเครื่องช่วยหายใจอัตโนมัติ เสียงเครื่องจักรทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอสูบฉีดลมหายใจเข้าสู่ร่างของเธอ

“ฉีด ไฮโดรคอร์ติโซน 100 มิลลิกรัมเข้าเส้นเลือดดำ แล้วต่อดริปซัลบูทามอล” อารัญสั่งยาเป็นชุด คินที่เป็นผู้ช่วยแพทย์จำเป็นรีบจัดการเจาะสายน้ำเกลือที่หลังมือของนิรินและผสมยาตามที่เจ้านายสั่งอย่างคล่องแคล่ว

อารัญยืนมองร่างที่นอนเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียง ผิวหนังของเธอเต็มไปด้วยรอยช้ำสีม่วงและเขียวจางๆ ตามจุดต่างๆ ไม่ใช่รอยช้ำจากการถูกทำร้าย แต่เป็นรอยช้ำที่เกิดจากคนที่มีโรคประจำตัวและร่างกายเปราะบาง เส้นเลือดสีน้ำเงินปรากฏชัดใต้ผิวขาวซีด หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะของเครื่องจักร ไม่ใช่จังหวะของตัวเอง

เขาดึงผ้าห่มสีขาวมาคลุมปิดร่างของเธอไว้จนถึงคอ ไม่ใช่เพราะความสุภาพบุรุษ แต่เพราะรำคาญตาที่ต้องเห็นร่องรอยความอ่อนแอเหล่านั้น

“อาการเป็นยังไงบ้างครับ” คินถามขึ้นเมื่อจัดการให้ยาเสร็จสิ้น

“ยังไม่พ้นขีดอันตราย ทางเดินหายใจบวมมาก หัวใจก็เต้นผิดจังหวะ ถมาช้ากว่านี้อีกสามนาที ต่อให้เป็นเทวดาก็ลากคอขึ้นมาจากนรกไม่ได้” อารัญตอบเสียงเรียบ เขาดึงถุงมือยางสีดำที่เปื้อนคราบน้ำลายและน้ำฝนออก โยนลงถังขยะอย่างรุนแรง

“เจ้าสัวหวังส่งลูกสาวตัวเองมาตายชัดๆ” คินตั้งข้อสังเกต “พวกมันรู้ว่านายเกลียดตระกูลมันมากแค่ไหน การส่งเด็กที่ป่วยหนักมาที่นี่ ก็ไม่ต่างอะไรกับการยืมมือนายฆ่าลูกตัวเอง”

คำพูดของคินทำให้อารัญชะงัก สายตาของเขาหันกลับไปมองใบหน้าที่หลับสนิทของนิรินอีกครั้ง

จริงอย่างที่คินพูด การโยนเด็กผู้หญิงที่กำลังหอบหืดกำเริบหนักมาทิ้งไว้หน้าคลินิกของศัตรู มันคือการจงใจฆ่าให้ตาย และถ้าเธอตายที่นี่ ตระกูลหวังก็จะใช้ข้ออ้างนี้ในการป้ายความผิดให้เขา โยนข้อหาฆาตกรรมลูกสาวประธานสภามาเฟียให้คลินิกใต้ดินแห่งนี้รับเคราะห์

“ตาแก่สารเลวนั่น... คิดจะใช้ศพเด็กนี่มาเล่นงานฉัน” อารัญขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน “มันประเมินฉันต่ำเกินไป”

อารัญเดินเข้าไปชิดขอบเตียง เขาก้มหน้าลงไปใกล้ใบหน้าของนิรินจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากผิวของเธอ มือใหญ่ที่ไร้ถุงมือเอื้อมไปบีบปลายคางของหญิงสาวเบาๆ นิ้วโป้งเกลี่ยคราบน้ำฝนและหยดน้ำตาที่ผสมกันอยู่บนหางตาของเธอออกอย่างลวกๆ

ในความทรงจำของอารัญ ตระกูลหวังคือพวกเลือดเย็นที่สั่งฆ่าพ่อบุญธรรมของเขา แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับดูไม่เหมือนพวกมาเฟียเหล่านั้นเลยสักนิด เธอเหมือนนกปีกหักที่ถูกเตะตกลงมาจากรัง ร่างกายพังทลายและไร้ทางสู้

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเป็นคนของตระกูลหวัง

“รอดมาได้ก็ดี” อารัญกระซิบเสียงแผ่วต่ำติดริมฝีปากที่ซีดเซียวของเธอ สายตาของเขาเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ฝังลึก “เพราะถ้าเธอตายง่ายๆ เกมนี้มันก็ไม่สนุก”

เขาปล่อยมือจากคางของเธอ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง มองมอนิเตอร์ที่แสดงตัวเลขชีพจรที่เริ่มนิ่งขึ้น

“คิน เฝ้าไว้ อย่าให้ใครเข้ามายุ่ง ถ้ามีอะไรผิดปกติเรียกฉัน” อารัญสั่งเสียงเฉียบขาด “พรุ่งนี้เช้า ถ้ายายเด็กนี่ยังมีชีวิตอยู่... ย้ายไปที่ห้องพักฟื้นวีไอพีชั้นสอง”

“รับทราบครับนาย”

อารัญหันหลังเดินออกจากห้องฉุกเฉินไป ก่อนที่ประตูจะเลื่อนปิดลง เขาทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ดังพอให้สะท้อนก้องไปทั่วห้องที่เงียบงัน

“อย่าเพิ่งรีบตาย ฉันยังไม่อนุญาต”

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยแตะจมูกคือสิ่งแรกที่ปลุกสติของนิรินให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิด

หญิงสาวค่อยๆ ปรือตาขึ้น แสงไฟสีขาวสว่างจ้าบนเพดานบีบให้เธอต้องหลับตาลงอีกครั้งพร้อมกับนิ่วหน้า ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับอยู่บนหน้าอก แม้จะไม่ได้รู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำขาดอากาศหายใจอย่างเมื่อคืน แต่ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้า ปอดของเธอยังคงร้าวระบม ราวกับมีใครเอาเศษแก้วมาบดขยี้อยู่ข้างใน

นิรินพยายามขยับตัว ความเย็นเฉียบจากสายพลาสติกที่พาดผ่านแก้มทำให้เธอรู้ตัวว่ากำลังสวมสายออกซิเจนแคนนูล่าอยู่ที่จมูก เมื่อก้มมองลงมา เธอพบว่าตัวเองไม่ได้สวมเสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนส์เปียกชุ่มชุดเดิมอีกต่อไป แต่ถูกเปลี่ยนเป็นชุดผู้ป่วยสีฟ้าอ่อนที่หลวมโคร่ง หลังมือซ้ายมีเข็มน้ำเกลือเจาะคาอยู่พร้อมสายระโยงระยางที่ต่อเข้ากับเสาสเตนเลสข้างเตียง

เสียงเครื่องมอนิเตอร์วัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่เหนือหัวเตียง

ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบไหลย้อนกลับมา ท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ หน้าโกดังที่มืดมิด เธอถูกคนของพ่อโยนลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเยียบ อาการหอบหืดกำเริบรุนแรงจนหลอดลมตีบตัน ภาพร่างสูงใหญ่ที่แผ่กลิ่นอายคุกคามยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างเธอ... ผู้ชายที่บอกให้เธอกลับไปตายที่อื่น