บทที่ 62

Último capítulo

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 265

  อารัญเดินเข้ามาซ้อนอยู่ด้านหลัง เขาสอดท่อนแขนซ้ายเข้าโอบรัดรอบเอวบางของเธอ ดึงร่างที่เล็กกว่าให้ขยับเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา ปลายคางสากเกยลงบนลาดไหล่เนียนอย่างคุ้นเคย"หนาวไหม" เขาถามเสียงกระซิบ"ไม่หนาวค่ะ" เธอบอกพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ เอนแผ่นหลังพิงเขาอย่างพึ่งพิง "รินแค่กำลังคิดว่า... ทุกอย่างมันผ่านไปเร็วเหมือนความฝันเลยนะคะ จากวันที่รินคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ จนถึงวันนี้... วันที่เรารอดมาได้ และกำลังจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน""มันไม่ใช่ความฝัน ริน" อารัญขยับใบหน้า ประทับจูบลงบนขมับของเธออย่างหนักแน่น "มันคือความจริงที่เราสองคนแลกมาด้วยความเจ็บปวด และเราสมควรได้รับความสงบสุขนี้"เขาใช้มือซ้ายกุมมือทั้งสองข้างของนิรินที่กอดอกอยู่ คลายมันออกแล้วเลื่อนลงมากอบกุมไว้หลวมๆ ตรงบริเวณหน้าท้องของเธอ สายตาของมัจจุราชที่เคยเยียบเย็นและกระหายเลือด บัดนี้หลอมละลายกลายเป็นเพียงสายตาของผู้ชายคนหนึ่งที่มองเห็นโลกทั้งใบอยู่ในอ้อมแขนการเดินทางที่ยาวนานและเต็มไปด้วยบาดแผลได้สิ้นสุดลงแล้ว ความแค้นที่ฝังรากลึกถูกชำระล้างด้วยความจริงและการให้อภัย เขาไม่ได้ส

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 264

  "มาทำไมไอ้คิน" อารัญถามเสียงห้วนตามความเคยชิน แต่ริมฝีปากกลับกระตุกเป็นรอยยิ้มต้อนรับ เขาเบี่ยงตัวหลีกทางให้ลูกน้องเก่าเดินเข้ามาในบ้าน"คุณคิน! เข้ามาข้างในก่อนค่ะ ทานน้ำเย็นๆ ก่อนไหมคะ" นิรินรีบเดินเข้าไปรับถุงอาหารจากมือของคินด้วยความดีใจ เธอไม่ได้เจอเขาเลยตั้งแต่การให้ปากคำกับตำรวจเสร็จสิ้นเมื่อสามสัปดาห์ก่อน"ขอบคุณครับคุณริน" คินค้อมศีรษะให้เล็กน้อยด้วยความเกรงใจ "ผมซื้อกุ้งเผากับปลาหมึกย่างเจ้าอร่อยมาฝากครับ เห็นว่าพรุ่งนี้นายกับคุณรินจะย้ายบ้านลงใต้แล้ว เลยกะว่าจะมาช่วยแพ็กของ แล้วก็มากินข้าวส่งท้ายด้วยครับ""ฉันบอกแกแล้วไง ว่าไม่ต้องมาวุ่นวาย" อารัญเดินนำคินเข้ามาในโซนนั่งเล่น ชี้มือไปที่กล่องกระดาษที่ตั้งกองอยู่ "ของมีแค่นิดเดียว ฉันกับรินจัดการกันเองได้ แกเอาเวลาไปดูแลกิจการของแกเถอะ""อู่ซ่อมรถของผมเพิ่งเปิดได้สองอาทิตย์ ลูกน้องก็พอทำแทนได้ครับนาย ผมทิ้งร้านมาแค่วันเดียวไม่เจ๊งหรอกครับ" คินหัวเราะร่วน ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวอย่างคุ้นเคย "อีกอย่าง... ผมอยากมาขับรถให้นายกับคุณรินพรุ่งนี้ด้วยครับ ระยะทางตั้งหลายร้อยกิโล นายแขนยังไม่หายดี ขับรถท

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 263

  "พักก่อน ริน" เขากระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู "จัดของมาเป็นชั่วโมงแล้ว เดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก"นิรินหยุดมือที่กำลังจัดเรียงกรอบรูป เธอเอนหลังพิงเขาอย่างคุ้นเคย สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความร้อนที่ส่งผ่านแผงอกเปลือยเปล่า "รินไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นสักหน่อยค่ะ ของพวกนี้มีแต่น้ำหนักเบาๆ ทั้งนั้น อีกอย่าง... ถ้าเราไม่รีบจัดลงกล่อง พรุ่งนี้รถขนย้ายมาถึงจะฉุกละหุกเอานะคะ""ของพวกนี้ไม่ต้องขนไปหมดก็ได้" อารัญปรายตามองหนังสือทางการแพทย์เล่มหนาเตอะ และอุปกรณ์บางอย่างที่เขาเคยใช้ในคลินิก "ทิ้งๆ มันไปบ้างเถอะ เอาไปแค่เสื้อผ้ากับของใช้ที่จำเป็นก็พอ บ้านที่เราจะย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด มันไม่ได้มีพื้นที่เก็บของเยอะแยะเหมือนเพนต์เฮาส์หรอกนะ""ทิ้งได้ยังไงคะ หนังสือพวกนี้พี่รัญหวงจะตาย รินจำได้ว่าตอนอยู่เพนต์เฮาส์ แม่บ้านแค่ปัดฝุ่นโดน พี่รัญยังดุตั้งนาน" นิรินเถียงกลับพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าอดีตศัลยแพทย์หนุ่มผูกพันกับตำราพวกนี้แค่ไหน มันคือเครื่องยืนยันความรู้ความสามารถที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต"นั่นมันตอนที่พี่ยังเป็นหมอ" อารัญตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ปรากฏความขมขื

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 262

  ลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ของนิรินถูกระบายออกมาจนหมดปอด หยาดน้ำตาแห่งความโล่งอกเอ่อรื้นขึ้นมาที่หน่วยตา หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น เขารอดแล้ว... ผู้ชายที่เธอมอบหัวใจให้ ไม่ต้องเดินเข้าสู่เรือนจำ ไม่ต้องสูญเสียอิสรภาพไปชดใช้กรรมในกรงขัง กระบวนการยุติธรรมและข้อตกลงกับผู้กองกวินทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบอารัญค้อมศีรษะรับคำพิพากษาอย่างนอบน้อม ชายหนุ่มไม่ได้แสดงความปีติยินดีจนออกนอกหน้า เขาหมุนตัวกลับมาทางโซนผู้สังเกตการณ์ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองข้ามผู้คนนับสิบตรงมาหาผู้หญิงที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด ริมฝีปากหยักลึกขยับเป็นรอยยิ้มบางๆ มันเป็นรอยยิ้มที่ปราศจากเงามืดของมาเฟีย ปราศจากความโกรธแค้นที่เคยแบกรับมาตลอดสิบปี มีเพียงความสว่างไสวของผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งได้รับชีวิตใหม่คืนมาเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์เดินเข้ามาควบคุมตัวลุงเสือเพื่อนำไปส่งเข้าเรือนจำกลาง ขณะที่เดินผ่านจุดที่อารัญยืนอยู่ ชายสูงวัยชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ดวงตาที่ขุ่นมัวช้อนขึ้นมองอดีตลูกเลี้ยงที่มันเคยมองว่าเป็นเพียงเครื่องมือ"แกชนะแล้ว หมออารัญ..." ลุงเสือเค้นเสียงแหบแห้งออกมาจากลำคอ "แกทำลายทุกอย่า

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 261

  "พี่ไม่เคยเสียใจเลย นิริน" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและกังวานลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ "เสื้อกาวน์นั่น มันก็แค่เศษผ้า อำนาจในสภามาเฟีย มันก็แค่อีโก้โง่ๆ ที่คนสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกตัวเองว่ายิ่งใหญ่"เขาบีบมือเธอแน่นขึ้น ส่งผ่านความรู้สึกที่แท้จริงทั้งหมดไปให้ "ตอนที่พี่เห็นหนูเดินออกไปหาพวกลุงเสือ ตอนที่พี่ปั๊มหัวใจหนูบนเตียงฉุกเฉิน... พี่ถึงได้รู้ว่า สิ่งเดียวที่พี่ไม่อาจสูญเสียไปได้ สิ่งเดียวที่พี่ต้องการปกป้องด้วยชีวิต..."อารัญจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตของเธอ "คือหนู"

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 260

  "หยุดโทษตัวเองเดี๋ยวนี้ ริน" อารัญดุเสียงนุ่ม เขาใช้นิ้วหัวแม่มือซ้ายเกลี่ยคราบน้ำตาที่หางตาของเธอออก "พี่ไม่ได้เสียทุกอย่าง พี่แค่เอาของพวกนั้นไปจ่ายเป็นค่าผ่านทาง เพื่อแลกกับการดึงหนูออกมาจากนรกของพวกมันต่างหาก"คินที่ยืนรออยู่หน้าประตูเดินถือกล่องพลาสติกใสเข้ามาวางลงบนโต๊ะกระจกใกล้ๆ บอดี้การ์ดหนุ่มค้อมศีรษะให้เจ้านายและนิริน "ผมขอตัวไปสั่งการลูกน้องข้างล่างก่อนนะครับนาย ผู้กองกวินส่งคนมาผลัดเวรคุ้มกันตึกเราแล้ว ผมจะไปจัดการเคลียร์พื้นที่""ไปพักผ่อนซะ คิน แกก็เหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว" อารัญบอกลูกน้อง คินพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากเซฟเฮาส์ไป ปล่อยให้คนทั้งสองอยู่กันตามลำพังเมื่อประตูห้องปิดลง อารัญก็จูงมือนิรินให้เดินมานั่งลงบนโซฟา เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เธอ ความเหนื่อยล้าทางกายเริ่มแสดงออกให้เห็น ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักโซฟา หลับตาลงชั่วขณะ อาการปวดหนึบที่ท่อนแขนขวาและแผลที่หัวไหล่ซ้ายประท้วงการใช้งานอย่างหนักมาตลอดทั้งคืนนิรินมองใบหน้าที่อิดโรยของเขา หญิงสาวขยับตัวเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นแตะลงบนท่อนแขนขวาที่เข้าเฝือกของเขาอย่างแผ่วเบา "แขนพี่รัญ... ปวดม