Se connecterณ ลานเกียร์ตอนเย็น
"วันนี้พวกพี่มีเรื่องมาแจ้งน้อง ๆ อยู่สองเรื่องด้วยกันนะครับ เรื่องที่แรก เรื่องจับสายรหัส เราจะทำการจับสายรหัสกันในวันพรุ่งนี้ขอให้น้อง ๆ ทุกคนมาพร้อมกันที่นี่เวลาเดิม ห้ามขาด ห้ามสายเป็นอันขาดเข้าใจไหมครับ"
"เข้าใจค่ะ/เข้าใจครับ" เสียงแจ้งรายละเอียดกิจกรรมจากรุ่นพี่ปี2
"ส่วนเรื่องที่สอง เรื่องกิจกรรมรับน้อง เราจะไปจัดกิจกรรมรับน้องนอกสถานที่ช่วงปลายเดือนนี้ ขอให้น้อง ๆ ทุกคนเตรียมตัวขออนุญาติผู้ปกครองให้เรียบร้อยอย่าให้เกิดปัญหา ส่วนเรื่องสถานที่พวกพี่จะแจ้งอีกที ทราบ…"
"ทราบค่ะ/ทราบครับ"
"ถ้าเข้าใจกันแล้ว ต่อไปขอเชิญพี่ว๊ากครับ" พี่ปีสองส่งกิจกรรมต่อให้พี่ว๊ากเพื่อดำเนินกิจกรรมต่อไป
"สวัสดีครับปี1ทุกคนวันนี้เพื่อน ๆ พวกคุณหายไปไหนครับ" เชนถามขึ้นเสียงดังสื่อให้รู้ว่าต้องการคำตอบ
เงียบ....ไม่มีคำตอบจากน้องปี 1
"ผมถามไม่ได้ยินเหรอครับว่าเพื่อนพวกคุณที่นั่งข้าง ๆ หายไปไหน มีใครตอบผมได้บ้าง" เชนถามขึ้นเสียงดังกว่าเดิมน้อง ๆ ต่างก็พากันหน้าเสีย บางคนถึงกับน้ำตาคลอด้วยความกลัว
"ถ้าไม่มีใครตอบผม ผมจะไล่ถามทีละคน ถ้าตอบผมไม่ได้พวกคุณจะโดนลงโทษกันทั้งหมดนะครับ"
"0079 นาวี เพื่อนข้าง ๆ คุณหายไปไหนครับ" เชนถามขึ้นเสียงดังทำให้น้องที่โดนถามถึงกับสะดุ้งและหน้าเสีย
"ไม่ทราบครับ" น้องตอบกลับเสียงสั่น
"0071 ท็อปแท็ปเพื่อนข้าง ๆ คุณหายไปไหนครับ" เป็นอีกครั้งที่คนถูกถามหน้าเสียเพราะไม่รู้จะตอบคำถามรุ่นพี่ยังไง
"ไม่ทราบครับ" น้องตอบด้วยน้ำเสียงสั่นราวกับคนกำลังจะร้องไห้
"ทำไมพวกคุณถึงไม่รู้ว่าเพื่อนของพวกคุณหายไปไหน ตอนเช้ามาเรียนแล้วช่วงเย็นหายไปไหนทำไมไม่มีใครตอบผมได้ พวกคุณเป็นเพื่อนกันหรือป่าวทำไมไม่รู้ว่าเพื่อนหายไปไหน" เชนว่าให้รุ่นน้องด้วยน้ำเสียงเชิงตำหนิ
"ถ้าไม่มีใครตอบผมได้ผมจะสั่งลงโทษพวกคุณ ผมให้เวลา 5นาทีในการหาคำตอบ หรือเรียกเพื่อนพวกคุณมาให้ครบ" เชนยื่นคำขาดให้รุ่นน้อง
"เอาไงดีหญ้า ใช่ไอ้สามคนที่มันแอบอยู่ในห้องน้ำเพราะลืมเอาเสื้อมาเปลี่ยนหรือเปล่าเลยไม่กล้าเข้ากิจกรรม" ฟ่างสะกิดถามหญ้า
"ใช่สามคนนั้นแหละ แม่งโคตรเห็นแก่ตัว แค่ลืมเสื้อจะกลัวอะไรหนักหนา" ฟ่างพูดขึ้น
"เหลือเวลาอีก 3 นาทีครับ" เชนพูดขึ้นน้อง ๆ ต่างพากันลนลานบางคนก็กลัวจนน้ำตาไหลออกมาอาบแก้ม
"เหลือเวลาอีก 2 นาทีครับ" เชนพูดขึ้นอีกครั้ง
หญ้าหันหลังกลับไปมองเพื่อน ๆ ต่างเห็นเพื่อนบางคนหวาดกลัวว่าจะถูกลงโทษ บางคนถึงกับร้องไห้จึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับพี่ว๊าก
"0058 กอหญ้าขออนุญาติค่ะ" หญ้าบอกรหัสพร้อมกับชื่อของตัวเองเพื่อขออนุญาติพี่ว๊าก เพื่อน ๆ ต่างมองมาทางหญ้าว่าหญ้าจะทำอะไร
"ลุกขึ้นแล้วพูดสิ่งที่ต้องการครับ" เชนบอกอนุญาตด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
"หึ เก็บอาการไม่อยู่" เสียงแลคที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เชนพูดขึ้นให้ได้ยินกันแค่สองคน
"พูดมาก" เชนว่าให้เพื่อนพร้อมเตะขาเพื่อนไปหนึ่งทีแบบไม่ตั้งใจนัก
หญ้าพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มเป็นคำตอบ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก่อนหน้านี้หายหมด มีแต่ความดีใจเข้ามาแทนที่แม้จะเป็นเพียงแค่ข้อความสั้น ๆ แค่ไม่กี่ข้อความก็ช่วยรักษาความเสียใจก่อนหน้าได้เป็นอย่างดี เปรียบเสมือนยาวิเศษมาสค็อตหมีทั้ง 4 ตัวเมื่อได้รับสัญญาณจากคนเป็นนายจึงเบี่ยงตัวหลบออกไปด้านข้างทันที เผยให้เห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยืนถือช่อดอกไม้สีขาวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มคนตัวเล็กเมื่อเห็นบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าถึงกลับพูดไม่ออก ไม่คิดว่าจะมายืนตรงนี้ ไหนบอกว่ามาไม่ได้ ไหนบอกว่าติดงานสำคัญแล้วผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าล่ะเป็นใคร ใช่เขาจริง ๆ หรือเปล่าจึงเผลอเอ่ยเรียกคนรักเบา ๆ"เชน""ครับ ขอโทษนะครับที่มาช้า นี่ครับดอกไม้สำหรับคนเก่ง" เชนคุกเข่าพร้อมยื่นกุหลาบสีขาวช่อโตให้คนตัวเล็กพร้อมการ์ดสีขาวที่ติดอยู่กับช่อดอกไม้ ซึ่งมีข้อความเขียนไว้ว่า‘Marry me, will you agree?’หญ้าที่ยืนงงกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้ได้แต่ยืนอึ้งอ่านข้อความความในการ์ดสลับกับมองหน้าผู้ชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้านานนับนาที"What's up?, can you marry me (ตกลงว่าไงครับ แต่งงานกับผมได้ไหม)" เชนเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งส่งสายตาอ้
"เดี๋ยวพี่เขาก็คงมา น่าจะติดธุระสำคัญม๊าว่าน้องหญ้ามานั่งรอตรงนี้ดีกว่า ยืนนานแล้วเดี๋ยวปวดเท้าเอามานั่งนี่มาลูกสาวคนสวยของม๊า" ม๊าเอ่ยบอกคนเป็นลูกสะใภ้ออกไป ไม่เข้าใจลูกชายตัวเองเหมือนกันว่ากำลังจะทำอะไรเพราะเขาได้รับเพียงโทรศัพท์จากลูกชายว่าให้บินกลับไทยด่วนเพื่อมาวันรับปริญญาของลูกสะใภ้คนสวย แต่ก็ไร้เงาลูกชายในวันสำคัญของคนรัก จนเขาเองก็กังวลอยู่ไม่น้อย"สงสัยพี่ ๆ เขาคงไม่มาแล้วล่ะค่ะ หญ้าว่าเรากลับกันเถอะค่ะนี่ก็เย็นมากแล้วพี่ ๆ เขาคงติดงานสำคัญคงมาไม่ได้เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ" หญ้าเอ่ยออกมาน้ำตาคลอเบ้า จากที่ตั้งใจว่าจะไม่ร้องไห้แต่ก็อดไม่ได้กับความน้อยใจคนรักและพี่ชาย ที่เห็นงานสำคัญกว่าวันสำคัญของเขาเช่นนี้"รอเฮียอีกสักพักเถอะครับ ผมว่าเฮียน่าจะกำลังมา เฮียรักน้องหญ้ามากพี่เชื่อว่ายังไงเฮียก็ต้องมา รออีกสักพักนะครับเชื่อพี่สักครั้ง พี่ขอร้อง" ชาโคเอ่ยบอกคนตัวเล็กเพื่อปลอบใจไม่ให้ร้องไห้เสียใจ เพราะยังไงเขาก็เชื่อว่าคนเป็นเจ้านายจะมา"แต่นี่ก็เย็นมากแล้วถ้าพี่ ๆ เขาจะมาเขาก็น่าจะมาตั้งนานแล้วนะคะ" ฟ่างพูดบอกชาโคออกไปด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด"รออีกสักพักนะครับถือว่
"แลคไม่ทานเหรอคะ""รอคนป้อนอยู่ครับ สงสัยเขาลืมว่าแลคนั่งอยู่ตรงนี้" แลคตอบเด็กสาวออกไปแต่สายตากลับมองไปยังคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ"เดี๋ยวหญ้าป้อนนะ เอาอันนี้ดีกว่ากุ้งตัวโตมาก" มือเล็กกำลังยื่นไปตักกุ้งในชามเพื่อป้อนพี่ชายกลับต้องหยุดชะงักทันที"ผัวนั่งอยู่นี่ครับ ไอ้แลคแฟนมันก็มีให้คุณมลโน่นเป็นคนป้อนเป็นแค่น้องอย่าทำหน้าที่แฟนครับเมีย เอามานี่เดี๋ยวเชนกินเอง" เชนยื่นหน้าไปงับเอากุ้งตัวโตในช้อนของหญ้าเข้าปากทันที"เอ่อ...คุณแลคจะทานอะไรคะ เดี๋ยวมลตักให้" อัลวิมลเมื่อไม่มีทางเลือกจำต้องตักข้าวป้อนแลคอย่างเลี่ยงไม่ได้"อะไรก็ได้ที่คุณชอบทานผมทานได้หมดครับ" ตอบเลขาสาวออกไปพร้อมอมยิ้มมุมปากอย่างเก็บไม่อยู่"นี่คะ ลองทานอันนี้ดูมลว่ามันอร่อยดี" อัลวิมลตักข้าวป้อนแลคด้วยความเขินอายที่ต้องมาทำแบบนี้ต่อหน้าทุกคน"ขอบคุณครับ อร่อยครับ" แลคเคี้ยวข้าวไปยิ้มไปอย่างกับว่าได้ทานของวิเศษเข้าไป"เฮียกับข้าวร้านนี้เขาใส่กัญชาด้วยเหรอ" เอเมื่อได้ยินคำถามก็ได้แต่นั่งงงไม่เข้าใจว่าน้องต้องการจะสื่ออะไร"เปล่านี่ ร้านนี้เฮียก็สั่งมาทานประจำทำไมเหรอ" จึงตอบเชนออกไปตามความจริง"ก็ผมเห็นไอ้แลคมันกินไปยิ้มไปผมนึ
"คงจะจริงอย่างชาโคมันว่า เราอาจจะห่วงน้องเกินไปเราไม่เคยปล่อยให้น้องได้เรียนรู้อะไรด้วยตัวเองเลย บางทีน้องมันก็คงอึดอัดปล่อยให้น้องได้เรียนรู้งานกับไอ้แลคสักเดือนก่อนแล้วกัน จากนั้นค่อยให้น้องมาเรียนรู้งานกับเราต่อ เฮียว่าเกมส์นี้เราเดินหมากผิดตั้งแต่แรก ถึงจะยังแก้ไขทันแต่ผลลัพธ์ก็ไม่เป็นที่น่าพอใจซักเท่าไหร่คงต้องยอมรับ" เอนั่งหลังพิงพนักโซฟาหลับตาอย่างใช้ความคิดอยู่สักพักแล้วพูดออกมาทั้งที่ตายังหลับอยู่"คิดได้ก็ดี ดีกว่าคิดไม่ได้เลย ทางที่ดีอย่ากดดันให้แม่มดแปลงร่างเพราะถ้าเป็นอย่างนั้นจะพังพินาศกันหมด อย่าหาว่าชาโคไม่เตือน" ชาโคพูดเสริมแกมแดกดันเจ้านายนิดหน่อย"เงียบปากไป! ไม่ต้องมาซ้ำ กูรู้!!!" เอกรินทร์สวนกลับลูกน้องคนสนิททันทีรู้สึกว่าเหมือนเขาโดนหลอกด่ายังไงไม่รู้"ถ้าไม่เตือนสติ จะรู้ตัวไหมครับ ถามจริงนะครับ บ้าพอกันทั้งพี่ทั้งน้องผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าคุณแลคกับคุณหญ้าโตมาด้วยกันกับพวกคุณหรือเปล่าความคิดต่างกันฉิบหาย" ชาโคสวนเจ้านายกลับเสียงเบาแต่คำพูดไม่ได้เบาตามเสียงเลย"ด่ากูว่าควายจะง่ายกว่าไหมพูดยาว ๆ เพื่อ สุดท้ายก็ความหมายเดียวกันป่ะ""ได้เหรอเฮีย ผมสงสารบุคคลที่ถูกพาดพิ
หนึ่งปีผ่านไปซึ่งตอนนี้หญ้าก็เข้าสู่การเป็นนักศึกษาปีสุดท้าย ซึ่งเข้าสู่การฝึกงานซึ่งแน่นอนว่าต้องฝึกงานที่บริษัทของพี่ชายคนโตอย่างแน่นอนระหว่างที่พี่น้องนั่งพูดคุยปรึกษากันเรื่องฝึกงานของสองสาวอยู่นั้น แต่ก็ยังตกลงกันไม่ได้เพราะต่างฝ่ายก็ต่างไม่ยอม เอและเชนก็อยากให้แฟนมาฝึกงานกับตัวเองส่วนสองสาวก็อยากเรียนรู้งานแผนกอื่นก่อน แลคได้แต่ส่ายหัวกับความเอาแต่ใจของเพื่อนและพี่ชาย"หญ้ากับฟ่างจะไปฝึกงานแผนกออกแบบ อยากรู้ว่าตึกขนาดใหญ่โตที่เราสร้างเขาวางพวกระบบไฟฟ้าและความปลอดภัยยังไง เฮียช่วยแจ้งไปที่ HR ให้เขาจัดการด้วยนะคะ" หญ้าพูดขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน"เฮียไม่อนุญาต! อยากรู้อะไรก็ถามเฮียกับเชนสิ เฮียเป็นเจ้าของบริษัทรู้ทุกเรื่อง อยากเรียนอะไรมาเรียนกับเฮียกับเชนจะลงไปคลุกคลีกับคนอื่นทำไมเฮียไม่ชอบ" เอกรินทร์ตอบเด็กสาวออกไปอย่างหัวเสียที่โดนขัดใจ แค่คนตัวเล็กคนเดียวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขายังพอรับมือไหว แต่น้องสาวเขานี่สิดื้อไม่ยอมใครยังหาวิธีจัดการไม่ได้เลยแค่งานที่อยู่บนโต๊ะเขาก็ปวดหัวมากพอแล้วได้แต่นั่งคิ้วขมวดอย่างคนใช้ความคิดอย่างหนัก"เฮียจะเอาแต่ใจแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าไม่งั้นหญ้ากับ
"เชี่ย! พ่อทุกสถาบันนี่ใช่ไหม แล้วมาทำอะไรวะ พี่เขาเรียนจบไปแล้ว อย่าบอกนะว่าคนนี้แฟนพี่หญ้า" เสียงสบทจากกลุ่มนักศึกษาปี 1 ที่เห็นเชนปรากฏตัวขึ้นต่อหน้า"สวัสดีครับปี1 ทุกคน ผมเชรินเป็นรุ่นพี่ของพวกคุณวันนี้ผมแวะมาทักทายและผมถือโอกาสชี้แจงทุกคนตรงนี้เลยว่า เฮดว๊ากที่ยืนอยู่ตรงนี้เป็นคู่หมั้นผมครับ ถ้าใครยังอยากที่จะจีบคู่หมั้นผมอยู่ถามรุ่นพี่พวกคุณดูได้ครับว่าผมหวงแค่ไหน ยินดีต้อนรับรุ่นน้องทุกคนครับ" เชนพูดเสร็จก็เดินกลับไปยืนที่ข้างลานเกียร์ตำแหน่งเดิม"สวัสดีครับปี 1 ทุกคน ผมแลคซีนเป็นรุ่นพี่ของพวกคุณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ยินดีต้อนรับครับ" แลคพูดเสร็จก็เดินตามเชนกลับไปยืนที่ตำแหน่งเดิม"หึ หวงน่าดูเลยเนาะ แม้แต่รุ่นน้องก็ไม่เว้นยังไม่วายข่มขู่ให้น้องมันกลัว" แลคเอ่ยพูดขึ้นกับเชนเป็นการแซะเบา ๆ อย่างหมั่นไส้นี่เขาต้องทิ้งงานที่บริษัทออกมาเพื่อจะมาดูเพื่อนประกาศความเป็นเจ้าของน้องสาวเขาแค่นี้นะหรือ"เชี่ย! นี่พี่เขาจะโหดไปไหนวะขนาดยืนเฉย ๆ ยังน่ากลัวเลยสัส กูไม่อยากจะคิดเลยว่าตอนที่พวกพี่เขาเป็นพี่ว๊ากจะโหดแค่ไหน แค่พูดคำว่าสวัสดีครับกูนี่ตัวเก็รงเลย""แต่เขาพูดกันว่าพี่ว๊ากกลุ่มนี้ใจดีแ



![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



