บทนำ

ซ่า !!! เสียงน้ำฝักบัวกระทบลงเรือนร่างสูงโปร่ง แผ่นหลังกว้างหนา กล้ามเนื้อกระชับได้สัดส่วน

เนื่องจากวันนี้มีภารกิจ ธาราจึงใช้เวลาอาบน้ำไม่นานมากนัก

ขาแกร่งก้าวออกห้องน้ำมาตรงไปยังหน้าตู้เสื้อผ้าก่อนหยิบชุดนักเรียนขึ้นมาสวมใส่ จังหวะเดินไปหยิบของนั้น สายตาคมสะดุดกับกรอบรูปบนโต๊ะ มือหนาเอื้อมหยิบขึ้นมาดูแล้วยกยิ้มมองด้วยสายตาแห่งความรัก รูปนี้เป็นที่ถ่ายกับน้องสาวข้างบ้าน เธอมีชื่อว่า ไออุ่น

จำความได้เขารู้จักเธอตั้งแต่เด็กแล้วเพราะเธออาศัยอยู่ข้างบ้านและพวกเรามักจะสนิทกันมาก เธอเป็นเด็กที่ร่าเริง พูดมาก อยู่ใกล้แล้วไม่น่าเบื่อ กลับกันกับเขาที่ค่อนข้างจะเงียบ ไม่ชอบอะไรที่วุ่นวาย หากใครเข้ามาจุ้นจ้านเขาพร้อมจะหนีเสมอแต่เธอคือ

ข้อยกเว้นในชีวิต

ไออุ่นเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียวในชีวิตที่เขายอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข

วันนี้เขาตั้งใจจะสารภาพรักกับเธอ

" พี่ธา ! "

เสียงตะโกนจากข้างล่างดังแผ่ขึ้นมาจนธาราหลุดจากห้วงความคิดก่อนเดินไปเปิดม่านดู พบร่างเล็กของน้องสาวข้างบ้านในคราบชุดนักเรียนยืนยิ้มกระโดดโลดเต้นโบกมือให้เขา

ใบหน้าคมกระตุกยิ้มมุมปากก่อนส่ายหัวให้กับความน่ารักน่าเอ็นดูของน้อง

" เสร็จหรือยังคะ วันนี้เราต้องรีบนะ "

ไออุ่นเห็นเขาไม่ตอบอะไรจึงพูดขึ้นอีกครั้ง แต่ธารายังคงไม่ตอบ มือหนาปิดหน้าต่างต่อหน้าเธอ

ผ่านไปสักพัก ชายหนุ่มเดินออกมาพร้อมข้าวของในมืออีกมากมายเพราะวันนี้เป็นวันจบการศึกษาของเขา

" รอนานไหม ? "

มือหนาแตะลงบนกลุ่มผมสวยของหญิงสาวที่นั่งม้านั่งรอเขาอยู่หน้าบ้าน แถมยังกอดอกทำหน้าบึ้งตึงราวกับเด็กน้อยที่ถูกขัดใจ

" งอนอะไรพี่อีกล่ะ ? "

" สีหน้าอุ่นบอกว่างอนหรอคะ ไม่เห็นจะรู้เลย " ไออุ่นเงยหน้ามอง คิ้วบางขมวดเป็นปมก่อนเอ่ยขึ้น

" เด็กบื้อ เบะปากขนาดนั้น "

" ก็พี่ธาไม่ตอบอุ่นอะ อุ่นตะโกนเรียกจนเจ็บคอ ปิดม่านหนีเฉย " มือเล็กเอื้อมขึ้นมาบีบมือเขาเบา ๆ ทำเอาคนที่ยืนอยู่ใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา

" ปกติพี่ก็ไม่ตอบนะ เรายังไม่ชินอีกหรือไง "

" ไม่ค่ะ เพราะวันนี้เป็น วันสุดท้าย ที่เราจะได้เจอกันนะ " คำว่าวันสุดท้าย เขารู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกำลังจะเสียสิ่งที่สำคัญไป

" พี่แค่ย้ายที่เรียน ไม่ได้หนีอุ่นสักหน่อย "

" ... " ใบหน้าเธอถอดสีดวงตาดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เขารับรู้ได้ถึงความไม่สบายใจของเธอ

ธารารีบย่อตัวนั่งลงเอ่ยถามคนน้องทันที

" มีอะไรหรือเปล่า ? "

" ไม่มีค่ะ ไปกันเถอะ " ไออุ่นส่ายหัวก่อนลุกขึ้นยืน พลางส่งยิ้มอ่อนแล้วยื่นมือให้เขาจับเพื่อลุกขึ้นตาม ธาราทำตามอย่างว่าง่าย

ในทุก ๆ วันที่ทั้งสองเดินไปโรงเรียนจะเพียงแค่เดินข้างกันหรือบางครั้งมีธาราคอยเดินตามไออุ่นอยู่ใกล้ ๆ แต่วันนี้กลับเปลี่ยนไปเพราะไออุ่นจับมือเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ไออุ่นอ้างว่าหากเปิดเทอมหน้าเธอก็ต้องเดินไปเรียนคนเดียวอีกคงเหงาแย่ ธาราจึงไม่ได้คิดอะไรมาก ยอมให้จับ ในใจเขาคิดแค่ว่าให้จับทั้งชีวิตก็ยังได้

พอเดินมาถึงหน้าโรงเรียนธาราและไออุ่นต่างแยกย้ายกันขึ้นห้องเพื่อเตรียมเข้าสู่งานปัจฉิมนิเทศของโรงเรียน

หลังจากพิธีทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วถึงเวลาที่ต้องมอบของขวัญให้รุ่นพี่ที่เรียนจบ ธาราค่อนข้างจะฮอตมากในกลุ่มนักเรียนหญิงจึงมีแต่คนให้ของขวัญมากมาย ไออุ่นยืนหลบหลังเสามองห่าง ๆ ด้วยสายตาแห่งความยินดีก่อนเปลี่ยนสายตาเศร้าลง หลายเรื่องที่อยู่ในใจไม่สามารถบอกเขาได้ ทำได้เพียงเก็บไว้ในใจ

จนเห็นว่าคนรอบตัวของธาราเริ่มน้อยลง ร่างบางตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาพร้อมกล่องของขวัญ

" ยินดีด้วยนะคะพี่ธาของอุ่น " ไออุ่นยื่นกล่องของขวัญให้ธาราพร้อมฉีกยิ้มกว้าง

" ขอบคุณครับเด็กดื้อ ว่าแต่ข้างในมีอะไร ? " มือหนาเลือกที่จะลูบกลุ่มผมบางก่อนลดมือลงมารับของขวัญ สายตาคมกริบมองด้วยความสงสัย

" ไม่บอกค่ะค่อยกลับไปแกะที่บ้านนะ "

" ก็ได้ วันนี้รอที่บ้านนะพี่กินเลี้ยงเสร็จจะรีบกลับไปหา พี่อยากให้เราอยู่ด้วยตอนแกะของขวัญ " ธาราเอ่ยบอกคนตรงหน้า สายตาอบอุ่นที่เขามองมา ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจ

" ค่ะ อุ่นจะรอนะ " ไออุ่นกำมือแน่นพยายามฝืนพยักหน้าลง ในใจได้แต่ขอโทษเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่โกหกเขา

เวลาล่วงเลยไปจนถึงตอนเย็น ธารารีบกลับบ้านมาเพื่อที่จะแกะของขวัญพร้อมกับสารภาพรักกับเด็กข้างบ้าน แต่พอมาถึงเขากลับพบว่ามีป้ายติดตรงหน้าประตูบ้านเธอ เขียนด้วยหมึกสีแดงว่า ประกาศขายบ้าน ด่วน !

ดอกไม้ในมือเขาหล่นลงพื้นทันที

ธารารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายตาเธอทันที แต่สายปลายทางถูกปิดไปแล้ว ร่างสูงทิ้งดอกไม้ไว้ตรงนั้นแล้วเดินกลับบ้านด้วยความโซเซโดยที่มีผู้เป็นแม่ยืนรออยู่หน้าประตูบ้าน

" น้องไปแล้วลูก " มือของผู้เป็นแม่แตะหลังลูกชายก่อนจะลูบขึ้นลงพลางปลอบใจ เธอรู้ว่าดีลูกชายรู้สึกยังไงกับหนูไออุ่น

" น้องไปไหนครับแม่ "

" แม่ก็ไม่รู้ ทางบ้านน้องเหมือนจะมีปัญหาอะไรสักอย่าง สีหน้าพวกเขาดูเครียดมากแม่ก็ไม่กล้าถาม "

" ละ...แล้วน้องได้บอกอะไรแม่ไหมครับ " ธาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น เขาพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลต่อหน้าแม่ของเขา

" ... "

" ผมขึ้นห้องก่อนนะครับ " เขามองผู้เป็นแม่ที่เงียบ ส่ายหน้าตอบกลับแทนประโยค ทางเดินขึ้นห้องไม่ได้ไกลแต่เขากลับรู้สึกว่าตัวเองเดินเชื่องช้า

แกร็ก มือหนาเปิดประตูเข้าห้องด้วยความเหนื่อยล้า เขาหยิบของขวัญในกระเป๋าขึ้นมามองสำรวจรอบกล่องทั้งน้ำตา

" ไหนว่าจะรอแกะของขวัญด้วยกันไง ยัยเด็กเลี้ยงแกะ " ธาราเปิดกล่องแล้วหยิบของขวัญข้างในขึ้นมา สิ่งที่ไออุ่นมอบให้คือ ผ้าเช็ดหน้าสีขาวถูกปักด้วยตัวอักษร A พร้อมดอกทานตะวันเล็ก ๆ อยู่มุมขวาล่างของผ้า และ จดหมายหนึ่งฉบับ

ธาราไม่รอช้าเขารีบเปิดอ่านทันที

" ถึง พี่ธารา

พี่ชายคนแรกของไออุ่น ขอโทษที่ไปโดยไม่ได้ลานะคะ อุ่นไม่กล้ามากพอที่จะบอกพี่ต่อหน้ากลัวตัวเองจะร้องไห้

ยินดีกับความสำเร็จอีกครั้งนะคะ ขอให้ชีวิตข้างหน้ามีแต่ความสุขและประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจไว้

จากไออุ่น "

" แน่จริงก็กลับมาบอกลากันต่อหน้าสิวะ ! " มือหนาขยำกระดาษจนยับก่อนปาเข้ากำแพงห้องอย่างสุดแรง นัยน์ตาคมแดงก่ำ น้ำตาไหลอย่างกลั้นไม่ได้

เขานั่งนิ่งพิงขอบเตียงปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมา ไม่มีเสียงสะอื้น มีแต่ความเจ็บปวดภายในใจที่ไม่สามารถบอกได้ว่ามันจะลบล้างออกจากใจได้เมื่อไหร่

ไม่มีอีกแล้ว

เสียงตะโกนเรียกเขาในทุกเช้า

เสียงบ่นเวลาสอนการบ้านให้

เสียงร้องไห้ต้องการให้ปลอบ

และเสียงออดอ้อนขอให้ตามใจ

" เธอใจร้ายมากนะไออุ่นที่ทิ้งพี่ไว้กับความว่างเปล่า "