ภาระ

สองอาทิตย์ผ่านไป

หลังจากวันที่ธาราไปส่งไออุ่นที่คอนโด ทั้งสองก็ไม่ได้เธอกันอีกเลย ไออุ่นทั้งส่งข้อความ โทร ไปดักรอหน้าคอนโดเขา แต่ธาราใจแข็งมาก ปฏิเสธเธอทุกทาง

" อุ่นผิดเองที่ไม่กล้าพอจะเล่าให้พี่ฟังได้ รออุ่นอีกหน่อยนะ "

ร่างบางเดินคอตกกลับคอนโดอีกเช่นเคย หารู้ไม่ว่าทุกที่ที่เธอไปมีเขาคอยตามติดอยู่ไม่ห่าง

" งอนเขาแต่ตามเขาทุกวัน " แบล็คเอ่ยขึ้น

" เออ ลำบากพวกกูต้องมาช่วยเฝ้า " โจชัวร์สมทบอีกครั้ง

" กลับเลยก็ได้นะกูไม่โกรธ " ธาราไม่ได้สนใจคำพูดเพื่อนมากนัก เพราะสายตาคมกริบสอดส่องเธอเดินอยู่ตลอด

" ไม่ว่ะ เหล้าฟรีแค่นี้ผมทนได้ "

" เห็นแก่แดก ขอให้ตับแข็งตาย " ภูผาหันมาแช่งเพื่อน ใครมันจะไปเห็นแก่เหล้าฟรีกัน

" ที่พวกมึงสองตัวมานั่งกับกูนี่ ไม่ใช่เพราะเหล้าหรอกหรอ " แบล็คย้อนถามโจชัวร์และภูผา

" ไม่ พวกกูห่วงน้องไอ " ภูผาเน้นเสียงคำว่าไอยาวเหยียดให้ธารารู้สึกบ้าง

" สาบาน "

" ตายฟรี " ทั้งสามยกยิ้มกับประโยคภูผา ธาราขอให้เพื่อนมาช่วยกันสลับดูแลไออุ่นอยู่ห่างๆ แลกกับเลี้ยงเหล้าฟรีสามเดือน ที่ต้องทำแบบนี้เพราะเขาไม่ได้ว่างทุกวัน บางครั้งอาจต้องไปช่วยพ่อดูโรงงานที่ต่างจังหวัด กลัวว่าหากคลาดสายตาคนน้องจะหนีเขาไปอีก

วันต่อมา...

ไออุ่นเดินออกมารอรถหน้าคอนโดเหมือนทุกครั้ง หญิงสาวก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ไม่ได้สนใจคนรอบข้างมากนัก จึงไม่ได้สังเกตรถของธารา

วันนี้เธอรีบไปเรียนแล้วต้องรีบกลับเพราะอยู่ในช่วงกำลังเดินสายหางานพาร์ทไทม์ เงินเก็บที่มีเหลือน้อยนิดแล้ว ยิ่งตัวคนเดียวในเมืองกว้างใหญ่นี้ ต้องอดทนให้มากแลกกับการเติบโต

" ร้านกาแฟนงั้นหรอ ? " ไออุ่นตาประกายบาริสต้าเป็นความฝันอย่างหนึ่งของเธอ ถึงแม้จะเคยชงกาแฟมาแล้วหนึ่งครั้งถ้วนก็ตามแต่เชื่อว่าทุกอย่างอยู่ที่การเรียนรู้

มือเล็กกดเข้าไปอ่านประกาศเพิ่มกลับต้องถอดสีหน้าลง เพราะ ว่ามันปิดรับแล้ว

เธอพยายามหางานอยู่นานนับชั่วโมง ทุกเว็บไซต์ที่กดเข้าไปล้วนต้องการคนทำงานประจำ

" ยัยอุ่นนะยัยอุ่น ทำไมชีวิตแกลำบากแบบนี้เนี่ย "

มือสองข้างยีหัวตัวเองจนผมยุ่งเหยิง วันนี้เธอมัวแต่สนใจงานจนลืมทักไปขอโทษธารา

ความเครียดครอบงำจนเด็กน้อยเริ่มปวดหัว

ไออุ่นเดินไปหยิบยาคลายเครียดในกระปุกที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา ก่อนหยิบมันเข้าปากดื่มน้ำตามแล้วล้มตัวลงนอน

เปลือกตาเริ่มหย่อนแล้วหลับไปในที่สุด

ทางด้านธารา

สายตาคมกริบจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ วันนี้ทั้งวันไร้ข้อความจากเด็กข้างบ้าน ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอทั้งโทรทั้งส่งข้อความมาง้อ เขาเห็นมันทั้งหมดเพียงแต่ไม่ได้ตอบกลับไปก็แค่นั้น

2 weeks ago

I-oon : อุ่นขอโทษนะที่บอกไม่ได้

I-oon : ตอบหน่อยได้ไหมคะ

1 weeks ago

I-oon : กินข้าวยัง อุ่นทำของโปรดมาให้

I-oon : วันนี้เรียนไหมคะ

3 days ago

I-oon : อุ่นควรทำยังไงให้พี่ธาจะหายโกรธ

I-oon : อุ่นมารอหน้าคอนโดนะคะ

1 days ago

I-oon : ไม่ตอบจริงหรอคะ

ธาราเลื่อนอ่านแชทเก่าๆ ที่คนน้องเคยส่งมาให้

ก่อนชะงักชั่วครู่

หรือจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

เขาตัดสินใจกดโทรหาเบอร์ที่พยายามเลี่ยงมาหลายวันแต่เธอไม่รับ

สายที่หนึ่ง

สายที่สอง

สายที่สาม

จนธาราเริ่มรู้สึกใจไม่ดี ไวกว่าความคิดมือหนาคว้ากุญแจบนโต๊ะรีบวิ่งออกไปทันที

ระหว่างทางขับรถเขาก็พยายามกดโทรหาเธอซ้ำๆ แต่ได้แค่ความเงียบตอบกลับ เท้าเหยียบคันเร่งมิดไมล์เพื่อให้ถึงหน้าคอนโดเธอเร็วที่สุด

@ คอนโดไออุ่น

ธาราใช้เงินปิดปากนิติเพื่อขอกุญแจสำรอง เขารีบวิ่งขึ้นมาหน้าห้องเธอทันที

มือหนาไขกุญแจเข้าไป สายตาคมกริบกวาดมองรอบห้องนัางเล่นไม่เจอไออุ่น มีเพียงไอแพดเครื่องเก่าเปิดหน้าจอไว้

ธาราหยิบมันขึ้นมาดู คิ้วหนาขมวดตึงกับคำค้นหา

- หางานใกล้ฉัน -

" หางาน งั้นหรอ ? "

" ทำไมต้องหา เงินที่ขายบ้านตั้งหลายล้านปีเดียวไม่น่าใช้หมด "

" อุ่นมีอะไรปิดบังพี่อยู่กันแน่ ? "

ธาราลุกขึ้นยืน ขาแกร่งถือวิสาสะก้าวเข้าห้องนอนเธอ ภาพแรกที่เห็นคือเด็กน้อยหลับตาพริ้มขดตัวอยู่ในผ้าห่ม

เขาเห็นอย่างนั้นจึงค่อยย่องเข้าใกล้แต่สายตาคมดันสะดุดกับกระปุกยาสีขาวบนโต๊ะข้างเตียงนอน มือหนาหยิบมันขึ้นมาดู กระปุกยามีชื่อของเธอติดไว้ ถูกสั่งจ่ายจากแพทย์โดยตรง

" ยาคลายเครียด ? "

" จังหวัดขอนแก่น "

ธาราหย่อนก้นนั่งลงข้างเตียง มือหนาปัดปรอยผมที่ปรกหน้าออกเพื่อให้สายตาได้เชยชมความสวยของเธอชัดเจนยิ่งขึ้น

เขาจัดการโทรขอความช่วยเหลือจากพ่อ ให้สืบประวัติการรักษาคนน้องจากโรงพยาบาลต่างจังหวัดที่เธอรักษาอยู่ทันที

เขาอยากรู้ว่าทำไมเธอต้องกินยา

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ไออุ่นเริ่มรู้สึกตัวขึ้น เธอรู้สึกหนักบริเวณช่วงเอวเหมือนมีอะไรทับอยู่ ดวงตาค่อยลืมอย่างเชื่องช้าพยายามมองให้ชัดขึ้น พบว่ามีแขนของใครไม่รู้พาดเอวเธอไว้อยู่

" พี่ธา เข้ามาได้ยังไงกันคะ " ไออุ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เธอจำได้ว่าก่อนนอนเธอล็อกห้องสนิทแล้ว

" เดิน "

" หายโกรธอุ่นแล้วหรอ ? " ไออุ่นมองหน้าเขาอย่างมีความหวัง รอยยิ้มจางปรากฏชัดบนใบหน้า

" ไม่หายแค่มาดูว่าตายหรือยัง "

" ... "

" ข้าวอยู่ข้างนอก ลุกมากินซะ "

" ป้อนสิ " หญิงสาวกอดอกทำลอยหน้าลอยตาเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

" แค่นี้กินเองไม่เป็นหรือไง อย่าทำตัวเป็นภาระให้มากนัก " ธาราแทบอยากจะตบปากตัวเองที่พลั้งพูดคำแย่ ๆ ออกไปจนคนน้องหน้าเสีย

คำว่า ภาระ ออกมาจากปากคนที่เธอรักที่สุดมันเจ็บแบบนี้นี่เอง

" งั้นเชิญออกไปด้วยค่ะ " ธาราชะงักชั่วครู่ก่อนเดินออกไป เรื่องนี้เธอผิดควรจะง้อเขาไม่ใช่ไล่กลับแบบนี้

ไออุ่นหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลต่อหน้าเขา คำพูดเหน็บแนมนี้ค่อนข้างแรงสำหรับเธอ

ธาราไม่เคยพูดแรงขนาดนี้มาก่อน

ใคร ๆ ก็มองว่าเธอเป็นภาระแม้แต่ธาราที่พึ่งเพียงคนเดียวของเธอ หรือเราต้องย้ายไปอยู่ที่ไม่มีใครรู้จัก

จนมั่นใจว่าเขากลับไปแล้ว ไออุ่นค่อยหยัดตัวเองลุกขึ้นเดินตรงไปยังโต๊ะอาหารมอง ข้าวผัดไม่ใส่ผัก ที่วางอยู่บนโต๊ะ

น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาเป็นทาง

ถ้าจะทำดีกับเธออยู่แล้วจะพูดแรงให้เจ็บช้ำใจทำไมกันนะ