ตะโก้สื่อรัก

ความเดิมตอนที่แล้ว...

" คิดถึงบ้านเก่าไหม ? "

" คิดถึงมาก "

" แล้วคิดถึงพี่ชายข้างบ้านบ้างไหม ? "

" ไม่อะ คิดถึงแม่น้ำมากกว่า "

ไออุ่นหันมาตอบ ไม่วายใบหน้าหวานยังยิ้มทะเล้นใส่เขาหนึ่งที

" งั้นกลับ "

" ไม่กลับ อุ่นพึ่งมาเองนะ " มือเล็กเอื้อมไปแตะแขนเขาพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงงอแงเล็กน้อย

" พูดไม่เข้าหู "

" คิดถึงพี่ธาราค่ะ พอใจยัง " ไออุ่นกัดฟันพูดก่อนจะหันกลับไปมองบ้านเก่าตัวเองแล้วพูดขึ้น

" ว่าแต่เจ้าของบ้านหลังนี้คือใครหรอคะ ? "

" ไม่รู้ ไม่เคยเห็นหน้า " ธาราตอบสีหน้าเรียบนิ่ง

" ไม่ได้เรื่อง "

" ไออุ่น !!! " ร่างสูงหันมาถลึงตาใส่คนน้องก่อนจะพูดชื่อเธอด้วยน้ำเสียงดังกว่าปกติจนร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันกลับมาพูดเน้นเสียงลากยาวท่าทีแสนกวน

" ขา....พี่ธารา " ธารามองความไม่สลดของคนตัวเล็ก เขารีบเดินลงจากรถทันที

ปึ้ง เสียงปิดประตูรถอย่างแรง

" รอด้วยสิ ! " ไออุ่นตะโกนไล่หลังพร้อมเปิดประตูลงรถแล้ววิ่งตามเขาเข้าบ้านไปอย่างเหนื่อยหอบ หนึ่งก้าวของเขาเท่ากับสองถึงสามก้าวของเธอ คนอะไรเกิดมาตัวสูงชะงัด

" หงุดหงิดอะไรมาล่ะลูก น้องไออุ่น " น้ำแม่ของธาราได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายจากทางหน้าบ้าน จึงเดินออกมาดูด้วยความเป็นห่วง พบว่าลูกชายพาคนสำคัญกลับมาด้วย

" แม่น้ำ ฮือๆ คิดถึงจังเลย " ไออุ่นที่ยืนเถียงกับธาราหันไปมองยังต้นเสียง ขาเรียวรีบวิ่งไปกอดผู้เป็นแม่ของธาราทันที น้ำสีใสเอ่อล้นดวงตาอย่างสุดกลั้นเธอปล่อยให้ตัวเองร้องไห้เสียงดังลั่นราวกับเด็กน้อย ธาราเห็นแล้วก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ ยัยเด็กที่ยืนเฉียงเขาฉอดๆ บัดนี้กลับกลายเป็นเด็กขี้แยไปซะงั้น

หลังจากทั้งสองยืนปลอบเด็กน้อยอยู่เนิ่นนาน เสียงสะอื้นเธอเริ่มหายไป น้ำผละกอดออก มือบางจับไหล่ไออุ่นแน่น

" แม่ก็คิดถึงหนูนะ ดีจริง ๆ วันนี้แม่ทำตะโก้ไว้ด้วย "

" เดี๋ยวหนูไปช่วยค่ะ " ไออุ่นเบิกต้ากว้างด้วยความดีใจ เธอคิดถึงฝีมือทำขนมแม่ของเขาที่สุด ร่างบางกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเตรียมจะวิ่งแต่กลับถูกมือหนาคว้าเอวไว้

" หยุดเลย เป็นแขกไปนั่งรอเดี๋ยวพี่ช่วยแม่เอง "

" มะ...ก็ได้ " ริมฝีปากกำลังจะอ้าปากเถียงเขาแต่ก็ต้องจำยอมเพราะสายตาดุของคนพี่แผ่รังสีมาจนเธอรู้สึกขนลุกซู่

ไออุ่นสะบัดร่างออกจากอ้อมกอดเขา เดินก้มหน้าไปนั่งรออย่างจำใจ ริมฝีปากเบะออกใบหน้าเชิดมองไปทางอื่นการกระทำเหมือนเด็กน้อยที่ถูกขัดใจ ธาราส่ายหัวให้กับท่าทางของคนน้องก่อนเดินเข้าไปช่วยแม่ในครัว

ผ่านไปสักพัก ธารายกขนมออกมา กลิ่นหอมโชยของกะทิตีเข้าจมูกบาง ไออุ่นกลืนน้ำลายดังอึก

" อร่อยไหมลูก " น้ำเอ่ยถามเด็กน้อยตรงหน้าที่ก้มหน้ากินหมดไปหลายชิ้น เธอมองอย่างภูมิใจ ไม่รู้ว่าขนมเธออร่อยหรือไออุ่นกินเก่งกันแน่

" มากค่ะ คิดถึงฝีมือแม่น้ำที่สุด " ไออุ่นพยักหน้าซ้ำ ๆ เอ่ยตอบเอาใจ ทั้งที่ขนมยังเต็มปาก

" เหอะ คิดถึงทำไมไม่กลับมา "

" เดินทางข้ามจังหวัด อุ่นคงมีเงินมากมั้ง "

" เออแม่น้ำคะ แม่น้ำรู้ไหมคะว่าใครซื้อบ้านต่อแม่ " เธอเอ่ยถามแม่ของธาราด้วยความสงสัย

" ก็ตา... "

" อะแฮ่ม ๆ " ธาราทำมือป้องปากเหมือนกำลังสำลักขนม ไออุ่นรีบหยิบน้ำป้อนปากเขา แต่หารู้ไม่ว่ามันคือการแสดงทั้งหมด

" ตาแก่ที่ไหนไม่รู้จ่ะ เขาบอกว่าซื้อเก็บไว้เก็งกำไรน่ะ "

" อ๋อ แปลว่าเขาจะขายต่อใช่ไหมคะ ? " ธารามองดวงตากลมโตของคนข้าง ๆ เธอนี่ขี้สงสัยอันดับหนึ่งของโลกแล้วมั้ง ถามแล้วถามอีก คนตอบเหนื่อยแย่

" คงงั้นมั้ง "

" พูดเหมือจะซื้อคืน " ร่างสูงเอ่ยขึ้น

" ก็ใช่นะสิ โตมาตั้งแต่เด็กก็อยากได้คืน " เธอตั้งใจไว้ว่าทำงานเก็บเงินได้เยอะพอสมควรแล้วจะซื้อบ้านหลังนี้กลับคืนเพราะเป็นบ้านที่รักมากแต่ตอนนั้นด้วยอะไรหลายอย่างแม่เธอเลยจำเป็นต้องขายมันทิ้ง

" หนูเงินพอหรอ ? " น้ำเอ่ยถาม เธออดสงสารเด็กคนนี้ไม่ได้

" ไม่มีค่ะแต่จะหนูไถเอาที่พี่ธาวันละนิดวันละหน่อย เก็บออมไว้จนกว่าจะเรียนจบก็น่าจะหลักล้านพอดี โอ๊ย !!! " ไออุ่นตอบด้วยใบหน้าที่แสนจะจริงจัง พร้อมทำท่านับนิ้วตามความคิดก่อนตาลุกวาวแต่ก็ต้องดับสลายความฝันเพราะถูกฝ่ามือหนาแตะเข้าหน้าผากมน

ร่างเล็กเผลอร้องด้วยความเจ็บแล้วรีบยกมือถูหน้าผากก่อนตวัดสายตากลับมามองคนข้าง ๆ

" อย่าเพ้อให้มาก กินเข้าไป " ธาราเอื้อมตักขนมคำใหญ่ยื่นมาจ่อเข้าปากโดยที่ไออุ่นไม่ทันตั้งตัวสักนิด

" อื้ม ตักคำน้อย ๆ สิ " เสียงบ่นของเด็กน้อย ทำธารายกยิ้ม มือหนาเกลี่ยปรอยผมเธอจนลืมตัวว่าแม่ของเขายังนั่งอยู่ตรงนี้

น้ำมองภาพตรงหน้าด้วยความอิ่มเอมใจ นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบปีที่เธอได้เห็นรอยยิ้มของลูกชาย

" แม่ไม่กวนละ ตามสบายนะ "

หลังจากทานขนมเสร็จจนอิ่ม ไออุ่นขอขึ้นมาบนห้องของธาราเพื่อที่จะมองดูบ้านจากมุมสูงข้างบน ห้องของเขาจะอยู่ตรงข้ามห้องเธอพอดี เมื่อก่อนทั้งสองมักจะตะโกนหากันผ่านหน้าต่าง

" ยังเหมือนเดิมทุกอย่างเลย "

" บ้านมันคงรอเจ้าของที่แท้จริงกลับมา รวมถึงพี่ " ธาราเดินเข้ามาสวมกอดไออุ่นจากข้างหลัง

" พะ...พี่ธา " ใบหน้าหวานเอียงข้างมองคนข้างหลังเล็กน้อยก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น

" หายไปอยู่ไหน ทำไมไม่ติดต่อกลับมาบ้าง "

" บ้านยาย "

" ที่ไหน ? " คิ้วหน้าขมวด เท่าที่ให้คนช่วบสืบยายของเธอเสียไปนานแล้ว ไออุ่นไม่ได้มีญาติที่ไหนนอกจากแม่ของเธอเพียงคนเดียว

" บอกไม่ได้ "

" แปลว่าโกหก"

" ก็อย่าถามอีก " เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

" ทำไมมีถึงไม่มีสิทธิ์รู้บ้างว่าเราทำอะไร อยู่ที่ไหน กับใคร " ธารายังคงเค้นคำตอบจากคนน้อง ความน้อยเนื้อต่ำใจในอกทำให้เขาพูดออกมา

" แล้วทำไมพี่ต้องมีสิทธิ์รู้ "

" ทำไมพูดแบบนี้วะ "

" พี่ธา อย่าทำให้อุ่นลำบากใจเลย ถ้ามันง่ายไปเสียทุกอย่างอุ่นคงบอกพี่ไปนานแล้ว " ไออุ่นหันมาประชันหน้ากับเขา มือเล็กจับแขนแกร่งเขย่า สายตาสื่อให้เขาเลิกถามเธอเสียที

" ไหนสัญญาว่ามีอะไรเราจะคุยกันทุกเรื่องจะไม่ปิดบังกัน ไว้ใจกันบ้างเถอะ พี่กล้าพนันเลยนะว่าในโลกนี้ไม่มีใครดีกับอุ่นได้เท่าพี่แล้ว " ธาราพลั่งพรูความในใจออกมาแต่สิ่งที่ได้จากคนตรงหน้าคือความเงียบ มือหนากำหมัดแน่นพยายามข่มอารมณ์ เขาหลับตาลงก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง

" ในเมื่อคุณไม่อยากให้ผมยุ่ง ผมก็จะไม่ถามมันอีก "

" พะ...พี่ธา "

" ธารา เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น "

" ลงไปข้างล่างเถอะเดี๋ยวผมไปส่งกลับคอนโด "

" ขอโทษนะ " เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างรู้สึกผิด

" คุณคือคนที่ใช้คำว่าขอโทษได้สิ้นเปลืองที่สุด อริศา "