สถานที่คุ้นเคย

1 สัปดาห์ผ่านไป

ในที่สุดก็มาถึงวันที่ใครหลายคนต่างรอคอยนั่นก็คือ

เฉลยสายรหัส

เฟรชชี่ทุกคนต่างลุ้นว่าคนไหนจะเป็นพี่รหัสตัวเอง ใช่คนที่คิดไว้หรือเปล่า ต่างจากไออุ่นที่นั่งยิ้มแป้นลอยหน้าลอยตาอย่างสบายใจเพราะเธอนั้นรู้ก่อนใครแล้ว

" ไอยิ้มกว้างขนาดนั้นพี่รหัสเสียวสันหลังหมดแล้วมั้ง " ตีตี้เอ่ยทักไออุ่น ตั้งแต่เช้าเพื่อนสาวอารมณ์ดี ดีจนผิดหูผิดตาเพราะปกติไออุ่นแทบจะไม่ยิ้มแล้วก็พูดน้อยอีกด้วย

" ไม่หรอก ตายด้านขนาดนั้นจะรู้สึกอะไรบ้าง " ไออุ่นส่ายหัว ก่อนหันมองไปทางธาราแล้วเบะปากใส่หนึ่งที

" หืม ไอพูดเหมือนรู้ " ชมพูพูดขึ้น

" รู้สิ ไอมั่นใจมากด้วย " เธอยืดตัวตรงกอดอกอย่างภาคภูมิใจ ใบหน้าหวานฉีกยิ้มกว้างอีกครั้ง

" น้องไอยิ้มน่ารักสัส ใจไอ่โจละละลาย " โจชัวร์ยกมือกุมหัวใจตัวเอง ทำท่าถอย เหมือนถูกลูกศรปักกลางหัวใจ แต่กลับมีเสียงองค์พอดังขึ้นข้าง ๆ ทำลายความฟินของเขา

" ละลายพ่อมึงดิ "

" ขอประทานโทษครับคุณพี่ชายข้างบ้าน อะๆ ไม่ได้สิ ตอนนี้พ่วงตำแหน่งใหม่เป็น พี่รหัส แล้ว เมื่อไหร่จะได้เป็นแฟนน้องเขาสักที มัวแต่งอนเดี๋ยวกูจีบตัดหน้าแม่ง "

" ไอ่โจทั้งประโยคของมึงไม่มีคำไหนเข้าหูกูเลยสักนิด " ธาราทำท่ายกกำปั้นขึ้น โจชัวร์รีบยกมือป้องตัวเองพร้อมห้ามปรามเขา

" อะ ๆ หยอกเล่นหน่า "

" เอาละครับน้อง ๆ ถึงเวลาที่เราจะให้น้องเดินออกไปยืนตรงหน้าพี่รหัสตัวเอง ถ้าพี่รหัสตอบใช่ คือรอด แต่ถ้าไม่ใช่ เตรียมรับบทลงโทษไว้ให้ดีนะครับ บทลงโทษไม่ยากแค่พนักงานล้างจานของคณะจะสบาย แค่นั้นครับ ขอให้โชคดี " เสียงภูผาดังขึ้น หลายสายตาหันไปมองอย่างตั้งใจ ทุกอย่างอยู่ในความเงียบกริบมีเพียงเสียงของเขาที่ยืนอธิบายให้ฟัง

" ตายแน่ เล็บสวย ๆ ของตีตี้ " ตี้ตี้ชูนิ้วทั้งสอบขึ้นมอง ริมฝีปากเอ่ยชมเล็บสวย ๆ ที่เธอพึ่งไปทำมาได้ไม่กี่วัน

" สมน้ำหน้า "

" นี่ ชมเน่า ขอให้แกทายผิด "

" ปวดหัวเนอะไอ ว่าไหม ? " แอมแปร์เอื้อมมือมาโอบไหล่ไออุ่น กระตุกให้ร่างบางขยับเข้าใกล้ตัวอย่างไม่คิดอะไร และ ไออุ่นก็ไม่ได้ขัด เพราะแอมแปร์มักทำแบบนี้ประจำ

" ไอชินแล้ว "

ไออุ่นที่ว่าไม่ได้คิดอะไร แต่ พี่ชายของเธอกำหมัดแน่น ต่อให้เป็นเพื่อนผู้หญิงก็ไม่ควรโอบแบบนี้ ขนาดเขาเป็นผู้ชายยังไม่เคยดอบไหล่กันขนาดนี้

ธารามัวแต่คิด รู้ตัวอีกทีร่างบางของคนที่เขาจ้อมมองก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าซะแล้ว

" สวัสดีค่ะพี่รหัส " ไออุ่นเอ่ยทักคนตรงหน้า ยรอยยิ้มหวานของเธอนั้นธาราแทบอยากเก็บไว้มองเพียงคนเดียว

" ไม่รับ "

" ได้ไงอ่ะ ? " สีหน้าเธอเปลี่ยนทันที

" หึ เด็กน้อยคิ้วขมวดเป็นปมแล้วนั่น ถ้าพี่ใจร้ายไม่รับมือนุ่ม ๆ ของอุ่นก็ต้องเปื้อนน้ำยาล้างจานอะดิ " ธารากลั้นขำในลำคอ เขามีความสุขมากที่ได้แกล้งยัยเด็กคนนี้

เป็นรอยยิ้มที่เพื่อนร่วมรุ่นถึงกับเบิกตากว้าง คนหน้านิ่งเย็นชาอย่างธารายิ้มให้กับเฟรชชี่ปี 1

" เป็นห่วงหรอคะ ? " ไออุ่นไม่ได้สนใจคนรอบข้างแม้แต่น้อยเพราะเธอหันหลังอยู่เลยไม่รู้ว่าหลายสายตากำลังกระซิบกระซาบเรื่องเธอกับธาราอยู่แต่สายตาคมมองคาดโทษทุกคนอย่างเอาเรื่อง ไม่มีใครกล้าเงยหน้ามองเลยสักคน

" อืม ในฐานะพี่รหัส "

" แย่จัง เป็นได้แค่พี่รหัสเองหรอเนี่ย งั้นพี่รหัสช่วยสแกนดูผู้ชายที่เข้าจีบอุ่นหน่อยได้ไหมคะ ? " ร่างบางถอนหายใจอย่างเสียดาย ในเมื่อเขาปากแข็งดีนักก็ต้องจัดการให้อยู่หมัด

" มันเป็นใคร ? "

" ไม่ บอก "

" อริศา... " ธารากดเสียงต่ำ พยายามระงับอารมณ์โกรธ

" เอาละครับขอเชิญน้อง ๆ ที่ทายผิดเดินมาข้างหน้าครับ ส่วนน้องที่ทายถูกเดินกลับมานั่งที่ได้ครับ " ภูผามองอยู่ไกลเห็นท่าเริ่มไม่ดีจึงเอ่ยทำลายบรรยากาศระหว่างธาราและไออุ่น

" อุ่ย เสียงสวรรค์มาพอดีเลย ไปก่อนนะคะ พี่รหัส " เธอตั้งใจเน้นคำว่าพี่รหัส ความแสบซนของไออุ่นทำเอาแทบบ้าอยู่หลายครั้ง เด็กคนนี้ชอบเล่นกับใจมากนัก

การกระทำทั้งสองตกอยู่ในสายตา ขิม ที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล ขิมเป็นเพื่อนร่วมคณะกับธารา สองปีที่ผ่านมาเธอมักจะหาทางเข้าหาเขาอยู่ตลอดแต่ถูกเขาปฏิเสธทุกทาง จึงทำได้แค่แอบชอบอยู่ห่าง ๆ แต่เด็กคนนั้นเป็นใคร มาจากไหน ทำไมถึงขโมยรอยยิ้มธาราไปได้

จนเวลาล่วงเลยไปจนจบกิจกรรม ทุกคนต่างแยกย้ายพากันกลับเหลือแต่เฟรชชี่บางคนที่ถูกทำโทษให้ล้างจานอยู่ต่อ และแน่นอนว่ากลุ่มของไออุ่นไม่มีใครโดนทำโทษ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก

ไออุ่นและเพื่อนเดินออกมาหน้าคณะเช่นเดิม ระหว่างทางนั้นแอมแปร์หันมาถามไออุ่นด้วยความเป็นห่วง

" ไอกลับยังไง ให้แอมไปส่งไหม ? "

" ดะ... "

" กลับกับพี่ " ไม่ใช่เสียงใครที่ไหน แต่เป็นเสียงพี่รหัสตัวดีของไออุ่นนั่นเอง

" จะกลับกับแอม " ไออุ่นพูดด้วยใบหน้านิ่ง เธอไม่มองหน้าเขาแม้แต่นิด

" ตามใจ แม่แค่อยากเจอ ไม่ว่างไม่เป็นไร " ธาราทำท่าจะถอยแต่กลับถูกแขนเล็กคว้ามือไว้ ดวงตาเปล่งประกายบวกกับท่าทางดีใจของเธอนั้นออกนอกหน้าจนเขาอดเอ็นดูไม่น้อย

" ไปสิ ไป ๆ " เธอเขย่าแขนเขาอย่างรีบเร่ง

" ไว้เจอกันนะทุกคน รีบวิ่งสิ เดี๋ยวแม่น้ำรอนานนะ " ไออุ่นโบกมือลาท่ามกลางความงุนงงของเพื่อว่า แม่น้ำ คือใคร ? ก่อนจะดึงธาราให้เดินตามหลังจนลืมตัวว่าเธอไม่รู้ว่ารถเขาจอดตรงไหน

ระหว่างทางจากมหาวิทยาลัยไปบ้านของธาราใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง เพราะเหตุนี้เขาจึงออกมาอยู่คอนโด เพื่อความสะดวกสบายในการเดินทางมากขึ้น

รถยุโรปเลี้ยวเข้าซอยหมู่บ้าน ไออุ่นกดเปิดกระจกมองสถานที่ที่คุ้นเคย ภาพในอดีตฉายซ้ำ ตรงนี้เธอเคยเดินออกมารอรถกับเขา ตรงนี้เธอเคยล้มแล้วขี่คอเขาเดินกลับบ้าน

ไออุ่นฉีกยิ้มทั้งน้ำตา

ธาราจอดรถหน้าบ้านหลังหนึ่งที่ไม่ใช่บ้านของเขาแต่เป็นบ้านเก่าของเธอ

มือเล็กจิกกระโปรงตัวเองแน่น ธาราเห็นอย่างนั้นจึงเอื้อมมือไปจับมือเธอให้คลายออกจากกันก่อนวางมือตัวเองให้เธอจิกแทน

" คิดถึงบ้านเก่าไหม ? "

" คิดถึงมาก "

" แล้วคิดถึงพี่ชายข้างบ้านบ้างไหม ? "