กินเลี้ยงสายรหัส

ความเดิมตอนที่แล้ว...

ระหว่างที่เธอเดินเข้าร้าน มือเล็กก็เล่นโทรศัพท์ไปด้วย ขณะที่จะผ่านโต๊ะของธารา มือหนาคว้าแขนบางเข้าประชิดตัวเอง ไออุ่นเผลอร้องตกใจ

" อ๊ะ! พี่ธารา "

" นั่งกับพี่ " ธาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ใบหน้าตึงจนคนรอบข้างรู้สึกได้ว่าเขากำลังข่มอารมณ์อย่างมากเว้นแต่ไออุ่นที่ไม่ได้สนใจแม้แต่นิด

" มะ...ไม่ดีกว่าค่ะ "

" พี่ว่าน้องไอนั่งเถอะครับ " แบล็คเอ่ยขึ้น พลางส่งสายตาอ้อนวอนให้ไออุ่น เธอจึงจำใจตกลงเพราะไม่อยากมีปัญหาภายหลัง

" ก็ได้ค่ะ "

" พักอยู่แถวนี้หรอครับ ? " ภูผาเอ่ยถามแทนธารา เขามองตาเพื่อนสนิทนิดเดียวก็รู้แล้วว่าธาราต้องการอะไรเพียงแต่มันปากแข็ง

" ค่ะ "

ธารานั่งฟังเสียงเด็กน้อยข้าง ๆ ที่พูดคุยกับเพื่อนของเขาเหมือนสนิทกันมาแล้วหลายปีแต่ความจริงคือพึ่งได้คุยกันครั้งแรก จังหวะที่เขายกน้ำขึ้นดื่มนั้นสายตาคมกริบพลันมองเห็นกลุ่มชายโต๊ะข้างหลังที่มองใต้โต๊ะเขา ร่างสูงรับรู้ได้ทันทีว่าพวกนั้นมองอะไร

ธาราใช้เท้ายันพื้นถอยตัวเองออกก่อนลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ท่ามกลางความมึนงงของคนในร้าน

" เมื่อกี้พวกเราพูดอะไรผิดปะ ดูเหมือนองค์พ่อมันจะลงแล้วว่ะ " โจชัวร์ยกมือป้องปากกระซิบให้เพียงแค่คนในโต๊ะได้ยิน

" ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่ธาราแค่ไม่พอใจอะไรสักอย่าง "

สักพักธาราเดินเข้ามาพร้อมกับเสื้อแจ็คเก็ตตัวโปรด ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะหันมาตวัดตาโตใส่คนน้อง ไออุ่นไม่รู้ว่าเขาไม่พอใจเรื่องอะไรเธอจึงทำได้แค่เอียงคอมองหน้าเขาอย่างสงสัย

" คลุมไว้ซะ " มือหนาดึงเก้าอี้ไออุ่นให้ขยับเข้าใกล้เขามากขึ้นก่อนใช้แจ็คเก็ตคลุมขาเรียวไว้

" ขะ...ขอบคุณค่ะ

" เออนี่แล้วน้องอุ่นรู้หรือยังครับว่าใครเป็นพี่รหัส " ภูผาเอ่ยถาม

" รู้สิคะ ก็พี่ธาราไง " นิ้วเล็กชี้ไปทางคนข้าง ๆ

" รู้ได้ไงครับ ? "

" จำเสียงได้ " ไออุ่นพูดขึ้น เธอจำเสียงของเขาได้ อีกอย่างที่ไม่เคยบอกใครคือ กลิ่นตัวของเขายังคงเหมือนเดิมไปเคยเปลี่ยน

" งั้นก็ดี งั้นเดี๋ยวคืนนี้กินเลี้ยงสายรหัสเลย " เข้าทางธาราพอดี ร่างสูงจึงเอ่ยความคิดดี ๆ ที่พึ่งคิดได้ออกมา

" พี่มีสติหรือเปล่า เขายังไม่ได้เฉลยเลยนะ " ไออุ่นยกมือแตะไหล่เขาอย่างลืมตัว

" นี่ไงพี่เฉลยแล้ว ไปนะ...พวกมึงทุกตัว " เขาหันมาบอกเธอก่อนยกนิ้วชี้หน้าเพื่อนทีละคน

" ชี้หน้าขนาดนี้กูคงปฏิเสธได้มั้ง "

" แต่อุ่นไม่ไป สายรหัสต้องมีทั้ง 4 ชั้นปีค่ะ "

" ได้กินแน่ไม่ต้องห่วงแต่วันนี้ไป 2 ก่อน พี่ขอสั่งในฐานะว่าที่พี่รหัส "

" พี่ธา ! หึ้ย ฝากไว้ก่อนเถอะ " ไออุ่นกัดฟันแน่น มือนะมือจะแม่นอะไรขนาดนั้น คนมีตั้งเยอะ

@ BEBPUB

ภายในผับบรรยากาศคึกคัก แต่ไออุ่นกลับทำหน้างอคอหักเหมือนปลาทู เพราะอะไรนะหรือ ก็ธาราใช้คำว่าพี่รหัสบังคับเธอมาผับไม่พอยังให้เธอนั่งตักเขาแถมยังกอดเอวไว้แน่นอีก

นิ้วเจ้ากรรมเขาลูบเอวเธออยู่นั่นแหละ

" พี่จะโอบเอวอุ่นทำไมเนี่ย อึดอัด " ร่างเล็กพยายามส่ายไปมา

" นั่งดี ๆ เดี๋ยวตก " ธาราวางแก้วในมือก่อนหันมาดุคนบนตัก

" ก็ปล่อยให้อุ่นนั่งบนโซฟาสิคะ ไม่เมื่อยขาบ้างหรือไงกัน "

" ตัวก็เท่าลูกแมว หยุดบ่นได้แล้ว หนวกหู " พูดจบเขาหันหน้าไปทางนักร้อง ไม่สนสายตาใคร แม้แต่ไอ่เพื่อนตัวดีสามคนที่มองอย่างเอาเป็นเอาตาย

จนเวลาล่วงเลยไปจนผับปิด ธาราอาสามาส่งเธอแต่เป็นคอนโดเขาเหมือนเดิม ระหว่างทางเดินขึ้นห้องธาราจับมือเธอไว้แน่นเพราะกลัวคนน้องวิ่งหนี ถึงเธอจะเมาก็เหอะแต่ความแสบของไออุ่นใครอย่าคิดจะลองดี

" ให้อุ่นมาทำไมอีก "

" เรื่องของผม "

" โอ๊ย !!! จะพี่หรือจะผม เป็นไบโพลาร์หรือไงคะเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย " ขาเรียวย่ำเท้าไปมาเหมือนเด็กน้อย เธอไม่เข้าใจเขาจริง ๆ ตอนเช้าพูดอีกแบบ ตอนเย็นพูดอีกแบบ พอมาตอนนี้กลับพูดอีกแบบ ต้องการอะไรกันแน่ ?

" น้องอุ่น !!! "

" ขาาาา พี่ธา " ไออุ่นลากเสียงยาวยอกย้อนเขา

กริ๊ด !!! ธาราทนไม่ไหว แขนแกร่งช้อนร่างเธอพาดบ่าเดินเข้าห้อง ไม่สนใจเสียงทุบตีของเด็กน้อยสักนิด ทันทีที่ถึงห้องธาราจับเธอโยนลงโซฟาตัวโปรดของเขา

" โอ๊ย !!! เจ็บนะ โยนมาได้ " ไออุ่นถลึงตาใส่เขา

" จะเลิกดื้อได้ยัง "

" อุ่นไม่เคยดื้อ "

" ไม่เคยไม่หยุดดื้อต่างหาก " ธาราพูดจบทิ้งตัวลงนอนบนตักของเธอ ไม่วายจับมือของเธอมาวางบนศีรษะ ก่อนใบหน้าคมจะหลับตาลงปล่อยให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

ไออุ่นมองการกระทำของเขาก่อนลูบผมอย่างเบามือ พลางนึกถึงเหตุการณ์ช่วงหนึ่งของชีวิต ตอนที่มีเขาคอยเคียงข้างเธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่สุด

หยดน้ำสีใสไหลผ่านแก้มเนียนลงมายังคาง ก่อนที่หยดน้ำนั้นจะตกลงใบหน้าของธาราที่นอนหลับตาอยู่

" ร้องไห้ทำไม ? "

" รู้ด้วยหรอคะ ? "

" ไม่รู้เลยมั้ง หน้าพี่เปียกไปหมดแล้ว "

" ขอโทษ...ฮึก " ไออุ่นก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอเริ่มพรั่งพรูความในใจออกมา ธาราลืมตาขึ้นมองเธอเขารู้ว่าเวลาไออุ่นร้องไห้เขาควรปลอบอยังไง

" ปีนขึ้นมานั่งบนตักพี่ " ธาราตบตักเบา ๆ

" พี่จะไม่ถาม ร้องออกมาให้หมด "

" แต่ร้องหมดพี่...ฮึก ก็ยังถามอยู่ดี " ร่างบนยกมือคล้องคอเขาก่อนซุกใบหน้าลงบนอกแกร่ง

" มันคือเรื่องที่พี่ควรรู้ พี่เป็นพี่ชายที่สนิทของเราไม่ใช่หรอ แม้แต่น้องสาวตัวเองย้ายไปอยู่ไหนทำไมพี่ถึงไม่มีสิทธิ์รู้เหมือนคนอื่น ไหนเด็กน้อยของพี่สัญญากันไว้แล้วไงว่ามีอะไรให้บอกกันทุกอย่าง เราจะไม่มีวันแยกจากกันไม่ใช่หรอ ไดอารี่ ดอกไม้ สร้อย ทุกอย่างพี่ยังเก็บไว้ให้น้องเหมือนเดิมเลยนะ "

ธารายังคงลูบผมสวย พลางอธิบายให้คนน้องฟังอย่างใจเย็น ยิ่งเขาพูดไออุ่นยิ่งสะอื้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ ในใจเธออยากบอกเขามากแค่ไหนแต่ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะพูดเรื่องเลวร้ายนี้ให้ใครฟังแม้แต่เขา

" อุ่นขอเวลาอีกนิดได้ไหมคะ ? "