เฟรชชี่ที่คุ้นเคย

@ คณะบริหาร

เอี๊ยด !!!

เสียงรถจอดเทียบท่าข้างฟุตบาทหน้าคณะบริหาร ร่างระหงเปิดประตูรถออกก่อนก้าวขาลงจากรถ ใบหน้าเรียวสวยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีชมพูอ่อน ผมถูกรวบไว้ครึ่งหัวปลายผมดัดลอน ต่างจากเด็กหญิงในชุดนักเรียนวันนั้นสิ้นเชิง

ไม่ทันที่ไออุ่นจะก้าวเข้าคณะกลับมีเสียงประกาศจากรุ่นพี่ดังขึ้น

" ปี 1 รวมตัวครับ !!! "

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้านักศึกษาเฟรชชี่หมู่มากวิ่งกรูเข้ามารวมตัวกันที่กลางลานคณะบริหาร ไออุ่นเหลียวมองซ้ายขวาเธอรีบวิ่งตาม จังหวะนี้ยังไม่ต้องรู้จักเพื่อนใหม่ก็ได้แต่ขอเอาตัวให้รอดก่อน

ไออุ่นวิ่งลงนั่งต่อแถวผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยกมือกุมหน้าอกด้วยความเหนื่อยหอบ

หลังจากทุกคนมากันครบแล้ว รุ่นพี่ต่างเดินเข้ามายืนล้อมเป็นวงกลม

" สวัสดีครับเฟรชชี่บริหารทุกท่าน ผม ภูผา ชั้นปีที่ 2 รหัส 001 ประธานรับน้องในปีนี้ "

" ยินดีต้อนรับน้อง ๆ เข้าสู่รั้วคณะบริหาร มหาวิทยาลัยเอ็กโซชั่น กิจกรรมวันนี้ไม่มีอะไรมากแค่จะให้น้องทุกคนยืนขึ้นแนะนำตัวทีละคนจนครบ และผมขอให้พวกคุณทุกคนจดจำชื่อเพื่อนร่วมคณะให้ดี... "

" ไอ่ภูแม่ง...แอ็คจัด " โจชัวร์หนุ่มกะล่อนประจำแก๊งหันมาบอก แบล็ค และ ธารา ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

" เมื่อคืนยังเมาเรื้อนเหมือนหมา ถ้าไม่ได้ไอ่ธาราใจดีไปส่งมีหวังคงนอนตายห่าที่ผับนั่นแล้ว " แบล็คพยักหน้ากอดอกมอง

" กูจำใจเถอะ " ธาราแค่นหัวเราะในลำคอก่อนส่ายหัวให้กับความขี้เมาของเพื่อนตัวดี

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแต่แทบจะทุกครั้งเพราะไอ่สองตัวข้าง ๆ เขามันเป็นพวกมีแฟน ติดแฟน ออกจากผับพวกมันก็กลับกับแฟนกันหมดปล่อยให้คนโสดอย่างเขาต้องรับผิดชอบหน้าที่ตรงนี้แทน

" สวัสดีค่ะ "

เสียงหญิงสาวปริศนาดังขึ้น ธาราชะงักเล็กน้อย น้ำเสียงนี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีแม้จะไม่ได้เจอนานนับปี เสียงเธอยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เขาค่อย ๆ หันมองร่างหญิงสาวที่ยืนท่ามกลางเพื่อนในคณะ

" ดิฉันชื่อนางสาว ไออุ่น อริศา สิริอนุสรณ์ ชื่อเล่นไออุ่นค่ะ เรียกสั้น ๆ ว่า ไอ ก็ได้นะคะ " ไออุ่นแนะนำตัวเสียงดังฟังชัดด้วยรอยยิ้มที่สดใสทำเอาหลายคนต่างจ้องมองเธอไม่ห่างรวมถึงธาราด้วย

ดวงตาคมกริบสำรวจมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอดูโตขึ้นมาก เด็กหญิงผมแกละชุดนักเรียน ตอนนี้กลายเป็นสาวสวยชุดนักศึกษา

ธาราเผลอจิ๊ปากอย่างขัดใจกับกระโปรงตัวสั้นจิ๋วของเธอ นี่แค่ปี 1 ยังใส่ยังสั้นขนาดนี้ ปี 4 ไม่ใส่กางเกงในมากเรียนเลยล่ะ

เพี๊ยะ !!!

" โอ๊ย ! ตบกูทำไมวะ ! " ธารายกมือลูบหัวเบา ๆ ก่อนหันมาถามโจชัวร์เจ้าของฝ่ามือ

" กูเรียกนานละมึงไม่ตอบ คิดห่าอะไร ? "

" มึงมีอะไร ? " ธาราหันมาถามเพื่อน

" กูบอกว่าน้องปี 1 คนนั้นสวยดีนะเหมาะเป็นดาวปีนี้มาก " โจชัวร์ขยับตัวเข้าใกล้ธารามากขึ้น แขนแกร่งยกเกาะไหล่เขา มืออีกข้างชี้ให้ธารามองไออุ่นที่นั่งอยู่ในหมู่เพื่อน

" เหอะ แบบนั้นสวยหรอวะ กูว่าหน้าตางั้น ๆ " เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

" สายตามึงมีปัญหาแน่ ๆ ดูไอ่ภูดิมองน้องตาเป็นมัน " โจชัวร์ปล่อยมือออกก่อนจะโบ้ยปากไปทางภูผาที่ยืนยิ้มมองข้าวหอมอยู่

ธารากำหมัดแน่น หลับตาลงพยายามระงับอารมณ์ร้อนในใจ

การเข้ารับน้องครั้งแรกผ่านไปด้วยดี ไม่มีการลงโทษเหมือนที่ใครหลายคนต่างพูดไว้ คณะบริหารไม่ได้รับน้องเคร่งเหมือนวิศวะที่จะต้องเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว ภูผาเสนอในที่ประชุมว่าจะรับน้องง่าย ๆ สบาย ๆ เหมือนทุกปีที่ผ่านเพื่อให้พวกรุ่นพี่และรุ่นน้องมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อกันในเร็ววัน

ไออุ่นเดินเข้าห้องเรียนด้วยความงุนงงเพราะเธอยังไม่มีเพื่อนในสักคน ไม่รู้ว่าควรจะนั่งตรงไหนดี

" เธอ ๆ มานั่งกับพวกเราได้นะ "

" อะ...เออ ขอบคุณนะ เราชื่อไออุ่น เรียก ไอ ก็ได้ " ไออุ่นมองตามเสียงที่ดังขึ้น ใบหน้าหวานฉีกยิ้มกว้าง ก่อนแนะนำตัวให้กับเพื่อนใหม่ ในใจเธอแทบจะร้องไห้เพราะคิดว่าตัวเองจะไม่มีเพื่อนแล้วเสียอีก

" เรา แอมแปร์ " เจ้าของเสียงเอ่ยแนะนำตัว

" เราตีตี้ ส่วนยัยหน้านิ่งนั่นชื่อชมพู " ชายในร่างหญิงเอ่ยขึ้นตาม มือของเขาชี้ไปที่ผู้หญิงอีกคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาวาดอะไรสักอย่าง

" มึงชื่อชาตรีค่ะ อย่าแอ๊บเปลี่ยนชื่อ "

" อีดอก " ตีตี้ชี้เข้าปากตัวเองก่อนพูดไม่ออกเสียง พวกเธอต่างแปลออกว่าคือคำว่าอะไร

" ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ " ไออุ่นพูดจบ เธอเดินตรงเข้าไปนั่งข้างแอมแปร์ทันที

ตลอดคลาสเรียน เธอแทบจะเรียนไม่รู้เรื่องเพราะฟังอาจารย์ไม่ทัน ต่างเรียนในระบบมหาลัยต่างจากโรงเรียนมาก ไม่มีสิทธิ์ยกมือถามระหว่างที่อาจารย์กำลังพูดหรือพูดจบแล้ว มีเพียงกลับไปอ่านทบทวนชีทประกอบการเรียนเอง

ไออุ่นถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า จังหวะนี้ต้องชานมไข่มุกหวาน 100 เท่านั้น

@ โรงอาหารคณะบริหาร

ไออุ่นและเพื่อนเดินมายังโรงอาหาร ผู้คนมากมายจนเธอแทบจะไม่เห็นที่นั่งว่าง หลายสายตาต้องช่วยกันสอดส่องแต่ก็ไม่พบโต๊ะที่ว่าง

" ไอจะกินอะไรอะ ? " ตีตี้เอ่ยถามไออุ่น

" อืม...ข้าวผัดไม่ใส่ผัก " เธอทำท่าครุ่นคิดสักพักก่อนเอ่ยสั่งเมนูประจำตัวของเธอ เมนูนี้กินแทบจะทุกวันเลยว่าได้

เธอมักจะกินในเวลาที่คิดถึงคนคนหนึ่ง เมื่อก่อนเขามักจะทำให้เธอกินอยู่บ่อย ๆ พอนึกแล้วก็คิดถึงข้าวผัดฝีมือเขาและคิดถึงเขาด้วย

" กินเหมือนเด็กเลยแฮะ ถึงว่าไม่โตสักที "

" ชมพูอ่า ก็ไอไม่ชอบกินผักง่ะ " ไออุ่นเอื้อมมือไปจับมือชมพู โทนเสียงที่เธอให้พูดเป็นน้ำเสียงที่หวานออดอ้อน พร้อมกะพริบตาแป๋วเหมือนเด็ก

" กินเหมือนเด็กไม่พอยังอ้อนเก่งเหมือนเด็กอีก ชมพูยกให้ไอเป็นลูกสาวของแก๊งเลย " ชมพูยกมือจับกลุ่มผมบางแล้วลูบอย่างเอ็นดู

" ไปกัน แอมหิวจะแย่ " แอมแปร์เอื้อมมือมาจับมือไออุ่นให้เดินตาม

ไออุ่นแยกตัวมาซื้อน้ำกับแอมแปร์และหาโต๊ะว่าง ปล่อยให้ชมพูและตีตี้ไปซื้อข้าวกันสองคน เธอได้แต่หวังว่าสองคนนั้นจะไม่ทะเลาะกันอีกนะ

" ไออุ่นขอโทษนะ ชมบอกแล้วว่าไม่ใส่ผักแต่เขาน่าจะลืม...กินได้ไหม ? " เสียงชมพูดังขึ้นจากข้างหลังเธอรีบหันไปมองเพื่อนที่ถือข้าวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น

" ได้สิ เดี๋ยวเขี่ยออก " แม้ในใจจะแอบรู้สึกนอยแม่ค้าแต่เธอก็กินได้ แต่อาจจะกินน้อยลงนิดหนึ่ง

มือบางจับช้อนเขี่ยข้าวไปมาแต่กลับมีเสียงดังขึ้นอยู่ไม่ไกล

" ไอ่ธารามึงหาโต๊ะได้ยัง "

" ธารางั้นหรอ ? " ริมฝีปากเล็กพึมพำเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองทางต้นเสียง

จังหวะนั้นทั้งสองสบตากันพอดี

" พะ...พี่ธา "