ตอนที่ 5 ไอเงินลูกรัก

ด้านน้ำพั้นซ์ขับรถมาถึงบ้านไข่ดำ ไม่ทันจะได้จอดรถสนิทเธอก็เอ่ยถามหาไข่ดำกับป้าแดงแม่ของไข่ดำที่นั่งกินข้าวอยู่หน้าบ้าน

"ป้าแดงไอไข่ดำอยู่ไหมจ๊ะ"

"อยู่หลังบ้าน ไปแลตะ" (อยู่หลังบ้าน ไปดูสิ)

ได้ยินเช่นนั้นน้ำพั้นซ์ก็รีบเอาขาตั้งรถลง พอจอดรถเสร็จเธอก็รีบเดินไปหาไข่ดำหลังบ้านตามที่ป้าแดงบอกทันที

ด้านไข่ดำที่นั่งชื่นชมปลากัดหลายตัวที่อยู่ในขวดแก้วใสๆหรือขวดเหล้าหงส์และขวดโซดา พอหันไปเห็นน้ำพั้นซ์ที่เดินมุ่งตรงมาทางตัวเอง ไข่ดำก็เอ่ยทักออกไปทันที

"อ่าวพี่พั้นซ์ มาแลไอเงินเนาะ" (อ่าวพี่พั้นซ์ มาดูไอเงินเหรอ)

"อือ ว่าจะมาดูตั้งแต่เช้าแล้วแหละ แต่เมื่อวานต้องมีใครไปบอกตาแน่ว่าพี่แอบไปเล่นปลากันที่บ้านพี่แสน พี่เลยโดนตาจับขังไว้ในห้องตั้งแต่เมื่อวาน นี่ตาก็เพิ่งปล่อยออกมาเนี่ยแหละ โคตรเซ็งเลย อย่าให้รู้นะว่าใครที่มันปากบอนไปบอกตา แม่จะไปจับแหกปากถึงบ้านเลยคอยดู" น้ำพั้นซ์พูดด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียด ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เพราะไม่รู้ว่าคนที่เอาเรื่องของเธอไปฟ้องตาเป็นใคร แต่ก็คงจะไม่พ้นพวกป้าข้างบ้านอีกเหมือนเดิม แค่ไม่รู้ตัวบุคคลแน่ชัดเท่านั้น เพราะพวกที่ชอบทำตัวเป็นป้าข้างบ้านมันมีเยอะเหลือเกิน

"โหดหนัดพี่สาวผม แต่หนนี้ตาบุญจับขังเลยเนาะ ทุกทีเห็นตีอย่างเดียว แต่พี่พั้นซ์กะไม่หลาบเลยนะ นี่ที่มาแลไอเงินเพราะว่าต่อเช้าอิเอามันไปขบที่บ้านพี่แสนหร่าวใช่หม้าย" (โหดมากพี่สาวผม แต่ครั้งนี้ตาบุญจับขังเลยเหรอ ทุกทีเห็นแค่ตีอย่างเดียว แต่พี่พั้นซ์ก็ไม่เข็ดเลยนะ ที่มาดูไอเงินเพราะว่าพรุ่งนี้จะเอามันไปกัดที่บ้านพี่แสนอีกใช่ไหม)

"อือ จริงๆพี่ก็กะว่าจะหยุดเล่นแล้วแหละ แต่ช่วงนี้ไอเงินมันกำลังขึ้น พาไปกัดชนะตลอด ให้หยุดเล่นตอนนี้เสียดายแย่ ขอเล่นอีกตาสองตาแล้วกัน เดี๋ยวจะหยุดเล่นถาวรเลย" น้ำพั้นซ์พูดพลางหยิบขวดแก้วใสๆที่มีไอเงินปลากัดตัวโปรดของเธอว่ายน้ำวนไปวนมาอยู่ในขวด เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะรู้สึกภูมิใจในปลากัดลูกรักของตัวเองที่เพิ่งจะโตเต็มที่ แต่ก็ชนะตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอพาลงสนาม แม้เธอจะมีปลากัดหลายตัวที่ฝากไข่ดำเลี้ยงไว้ทั้งหมด แต่ไม่เคยมีปลากัดตัวไหนทำให้เธอภูมิใจเท่าไอเงินเลย

"ทำมาแหลง หนก่อนพี่พั้นซ์กะแหลงพันนี้แหละ หนนี้กะไม่เห็นคิดอีหยุดที" (ทำมาพูด ครั้งก่อนพี่พั้นซ์ก็พูดแบบนี้แหละ ครั้งนี้ก็ไม่เห็นคิดจะหยุดเลย) ไข่ดำอดไม่ได้ที่จะพูดแขวะคนที่ตัวเองนับถือดั่งพี่สาว เพราะไข่ดำได้ยินน้ำพั้นซ์พูดแบบนี้บ่อยจนไม่อยากจะเชื่อคำพูดของน้ำพั้นซ์แล้ว

"เออหน่า ขอเล่นอีกตาสองตาคราวนี้จะหยุดจริงๆแล้ว ว่าแต่เอ็งเถอะ มัวแต่พูดมากอยู่ได้ ให้อาหารปลาพี่หรือยัง"

"ให้ลูกน้ำแล้ว วนน้ำแล้วกัน รับรองต่อเช้าขบนะแน่" (ให้ลูกน้ำแล้ว วนน้ำแล้วด้วย รับรองพรุ่งนี้กัดชนะแน่)

...นอกจากลูกน้ำอัดเม็ดหรืออาหารเม็ดแบบซองสำเร็จรูป คนเลี้ยงปลากัดส่วนใหญ่ก็จะนิยมให้อาหารปลากัดเป็นลูกยุงหรือลูกน้ำตัวเป็นๆมากกว่าแบบสำเร็จรูปอีก เพราะมันเป็นห่วงโซ่อาหารตามธรรมชาติ ย่อมดีกว่าอาหารสำเร็จรูปอยู่แล้ว ส่วนการวนน้ำคือการวนน้ำให้ปลากัดหรือการฝึกฝนออกกำลังกายให้ปลากัดนั่นเอง...

"ดีมาก เดี๋ยวพรุ่งนี้ไอเงินชนะพี่จะแบ่งให้เอ็งสองร้อยเหมือนเดิม" น้ำพั้นซ์พูดพลางวางขวดปลากัดไว้บนชั้นไม้ไผ่ที่ไข่ดำทำไว้สำหรับวางปลาอย่างเดิม

...ทุกครั้งที่ไอเงินกัดชนะ น้ำพั้นซ์จะแบ่งเงินส่วนที่ได้จากการเดิมพันมาให้ไข่ดำครั้งละสองร้อยบาท เพราะเธอไม่ได้เล่นรอบนอกหรือไปเดิมพันปลาของใคร เธอจะเดิมพันครั้งละห้าร้อยบาทเฉพาะคู่ของปลาตัวเองเท่านั้น พอปลาของเธอกัดชนะก็จะได้เงินจากคู่ที่เดิมพันกันไว้ห้าร้อยบาท เธอเก็บไว้สามร้อยส่วนอีกสองร้อยก็แบ่งให้ไข่ดำเพื่อเป็นค่าฝากเลี้ยงปลากัด ซึ่งการที่เธอเล่นปลากัดไม่ใช่เป็นเพราะหวังเงินเดิมพัน เรื่องเงินเป็นเรื่องเล็กน้อยมากสำหรับเธอ เธอแค่เล่นเอาสนุกเท่านั้น เวลาดูปลาของตัวเองกัดกับปลาของคนอื่นมันรู้สึกตื่นเต้นและภูมิใจทุกครั้งที่ปลาตัวเองกัดชนะ แม้มันจะดูเป็นการทรมานปลา แต่ด้วยความที่เธอเล่นปลากัดมาตั้งแต่เด็ก เธอจึงไม่ได้คำนึงถึงเรื่องนี้ เธอไม่สนใจอะไรเลยนอกจากนึกสนุกอย่างเดียว...

"ขอบคุณครับพี่พั้นซ์คนงามของผม" (ขอบคุณครับพี่พั้นซ์คนงามของผม) ไข่ดำพูดพร้อมกับยกมือไหว้น้ำพั้นซ์ด้วยท่าทีติดเล่น แต่ไข่ดำก็รู้สึกขอบคุณน้ำพั้นซ์จากใจจริง

"อือ งั้นเดี๋ยวพี่กลับก่อนนะ ฝากไอเงินด้วยล่ะ"

"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมแลให้สบายมาก" (ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมดูให้สบายมาก)

สิ้นเสียงไข่ดำ น้ำพั้นซ์ก็พยักหน้าให้ จากนั้นเธอก็เดินกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองที่จอดอยู่หน้าบ้านของไข่ดำ แล้วขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ก่อนจะสตาร์ทเครื่องแล้วรีบขับมุ่งหน้ากลับบ้านของตัวเองให้ทันก่อนที่คนเป็นตากับยายจะกลับจากวัด