บทที่ 2 หนังสด NC

หลายสัปดาห์ต่อมา

วันฝึกงานวันแรกในชีวิตของฉันก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ณ บริษัทเอ็นพีซีกรุ๊ป

ฉันเดินเข้ามาภายในตัวอาคารสูงตระหง่านใจกลางเมืองด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

โดยมีสองมือบางกุมกระเป๋าเอกสารไว้แน่น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ แล้วตรงดิ่งไปยังเคาน์เตอร์ฝ่ายบุคคลเพื่อรายงานตัวตามนัดหมาย

“น้องผักกาดใช่ไหมคะ? นักศึกษาฝึกงานตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการ”

พี่พนักงานสาวสวยเอ่ยถามเสียงหวานพร้อมรอยยิ้มต้อนรับที่เป็นมิตร

“อ๋อ ใช่ค่ะพี่ หนูเองค่ะ”

ฉันรีบตอบรับพยักหน้าหงึกหงักแล้วส่งยิ้มหวานพิมพ์ใจไปให้ทันที พร้อมกับยื่นมือรับเอกสารคู่มือและบัตรประจำตัวนักศึกษาฝึกงานมาจากพี่พนักงานเคาน์เตอร์ HR

“โอเคเรียบร้อยค่ะ งั้นน้องขึ้นไปที่ชั้น 42 ได้เลยนะคะ โต๊ะทำงานของพี่เลขาจะอยู่หน้าห้องท่านประธานเลยค่ะ”

“ได้ค่ะพี่ ขอบคุณมากนะคะ”

ไม่รอช้า ฉันรีบก้าวเท้าฉับ ๆ ตรงไปยังโซนลิฟต์แก้วสำหรับผู้บริหาร แล้วกดปุ่มมุ่งหน้าขึ้นสู่ชั้น 42 ตามที่พี่ HR ได้แจ้งไว้ทันที

ระหว่างทางที่ตัวลิฟต์กำลังเคลื่อนทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างรวดเร็ว หัวใจของฉันมันกลับเต้นตึกตัก ตึกตัก รัวเร็วราวกับเสียงกลองรบที่ดังทะลุออกมานอกอก

ในหัวคิดฟุ้งซ่านไปต่าง ๆ นานาด้วยความตื่นเต้นระคนหวั่นใจ ไม่รู้ว่าพี่เหนือหรือท่านประธานคนใหม่ของที่นี่จะยังคงจำเด็กผู้หญิงคนนี้ได้ไหมนะ

แล้วที่สำคัญที่สุดล่ะ ขอให้เขาไม่มีแฟนทีเถอะ สาธุ! ฉันแอบพึมพำภาวนาในใจอย่างคาดหวังในสิ่งลึก ๆ

ทว่า... พอลิตฟ์เปิดออกเสียงเตือนดังขึ้น

ติ๊ง!

ฉันก้าวเท้ามาถึงบริเวณหน้าห้องทำงานสุดหรูของท่านประธาน ความเงียบเชียบกลับปกคลุมไปทั่วบริเวณ

พลางมองไปทางโต๊ะทำงานหน้าห้องก็ว่างเปล่า ไม่เจอเลขาคนสวยประจำตำแหน่งของเขาเจอนั่งอยู่เลยแม้แต่เงาเดียว

“ไปไหนกันหมดนะ...”

ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยความฉงนสงสัย สายตาสอดส่องมองหาเผื่อว่าจะมีใครเดินผ่านมา

แต่แล้ว สัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นมันกลับทำงานเร็วกว่าสมองสั่งการ ฉันค่อย ๆ ก้าวเท้าเตาะแตะเข้าไปใกล้ประตูบานยักษ์ที่ปิดสนิท แล้วก้มตัวลงเอาหูแนบชิดกับบานประตูไม้สักทองหนาหนักทันทีเพื่อแอบฟังเสียงความเคลื่อนไหวข้างใน

“อ๊ะ!... คุณเหนือคะ ทำไมวันนี้ร้อนแรงจัง อ๊าาา... เข้ามาลึก ๆ เลยค่ะ!”

กึก!

วินาทีนั้น... ราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมากลางหัว

หัวใจของฉันหล่นวูบจากอกดิ่งลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม แล้วเหมือนมันจะหลุดโหม่งทะลุพื้นโลกกตกลงไปอีกหนึ่งทีจนชาไปทั้งร่าง

พร้อมกับใบหน้าหวานร้อนผ่าว มือไม้สั่นเทาจนเอกสารในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น แววตาเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีดจนพูดไม่ออก

‘โอ้โห... วันแรกของการฝึกงานแท้ ๆ ยัยผักกาดเอย! ประโยคแบบนี้ น้ำเสียงกระเส่าแบบนี้ มันชัดเจนแจ่มแจ้งแจ้งตนเลยว่าเขากำลังทำเรื่องอย่างว่ากันอยู่ข้างในห้องทำงานแน่ ๆ!’

ฉันคิดในใจพลางน้ำตาแทบจะไหลออกมาด้วยความผิดหวังระคนเหนื่อยใจ... นี่ฉันต้องมาเจอเสือร้ายในร่างท่านประธานตั้งแต่ข้ามพ้นประตูวันแรกเลยเหรอเนี่ย

“ทำไมพี่เหนือถึงไม่ดีเท่าปะป๊าเลย”

ฉันพึมพำกับตัวเองทั้งน้ำตาคลอเบ้า ในหัวพาลนึกถึงปะป๊าอคิณที่ถึงจะดุและหวงฉันมากแค่ไหน แต่ปะป๊าก็รักและให้เกียรติหม่ามี้เมลดาที่สุด ไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสียหรือทำตัวเหลวแหลกแบบนี้เลย

เพียงไม่นานด้วยความที่ยังอยากหลอกตัวเองว่าหูฝาด ฉันจึงตัดสินใจแนบหูลงกับบานประตูอีกครั้ง เผื่อว่าสิ่งที่ได้ยินก่อนหน้านี้จะเป็นแค่การเข้าใจผิด

แต่ทว่า สิ่งที่สะท้อนกลับมามันกลับชัดเจนแจ่มแจ้งจนปฏิเสธไม่ได้

“ตับ ตับ ตับ!”

เสียงเนื้อกระทบกันเป็นจังหวะหนัก ๆ ดังก้องชัดเจน ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยพึมพำอย่างพึงพอใจ

“อาาา~ ยังเด้งดีเหมือนเดิมนะจัสมิน”

“อ๊ะ! คุณเหนือตรงนั้น อ๊ะ เสียวค่ะ”

เสียงหวานของหญิงสาวอีกคนครางกระเส่าตอบรับ

ชัดเจน... ชัดเจนจนไม่รู้จะชัดยังไงแล้ว!

วินาทีนั้นฉันรีบเอามือข้างหนึ่งขึ้นมาอุดปากตัวเองไว้แน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องสะอื้นออกไป แต่ทว่ามืออีกข้างเจ้ากรรมที่กำลังสั่นเทาด้วยความช็อก

มันดันพลาดท่าไปปัดโดนด้ามจับลูกบิดประตูเข้าอย่างจัง และที่ร้ายไปกว่านั้นคือ... ประตูห้องท่านประธานมันยังไม่ได้ล็อก!

ฟึบ! ตุบ!

“กรี๊ดดดดด!”

ใช่ค่ะ... ประตูบานใหญ่เปิดผัวะออกตามแรงเหวี่ยง ส่งผลให้ร่างของฉันเสียหลักล้มแหมะหน้าคว่ำคะมำเข้าไปข้างในห้องทำงานหรูทันที!

และฉากตรงหน้าในระยะสายตาที่ไม่มีอะไรบดบังก็คือ หนังสดฉากรักอันร้อนแรงบนโซฟาตัวยาวชิ้นหรู ทั้งสองคนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนีย จนผู้หญิงที่ชื่อจัสมินเบิกตาโพลงแล้วร้องกรี๊ดลั่นพลางรีบดึงหมอนอิงมาปิดบังร่างกายพัลวัน

ส่วนท่านประธานหรือพี่เหนือของฉันน่ะเหรอ? เขาหันขวับมามองฉันด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด แววตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความตกใจและลนลานอย่างที่สุดในชีวิต

“ผักกาด...!”

ฉันไม่ได้อยู่รอฟังเสียงเรียกนั่นหรอกค่ะ! สมองของฉันสั่งการให้ร่างกายขยับรวดเร็วทลายขีดจำกัด ฉันรีบกุมเอกสารลนลานพยุงตัวลุกขึ้น

แล้ววิ่งหน้าตั้งโกยแนบออกมาจากห้องทำงานนั้นทันที ก่อนจะพาตัวเองมาทรุดนั่งลงที่โต๊ะทำงานผู้ช่วยเลขาด้านนอกเหมือนเดิมด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนจะหลุดออกมา

ตอนนี้ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบไหม้ มือไม้ยังคงสั่นระริกพร้อมกับความรู้สึกผิดที่ดันไปขัดจังหวะและแอบดูเรื่องส่วนตัวของคนอื่น

แต่ที่มากกว่าความรู้สึกผิด... คือความเจ็บจี๊ดที่แล่นริ้วเข้ามากลางอกจนขอบตาอุ่นร้อนขึ้นมา

นี่เหรอรักครั้งแรกที่ฉันแอบลุ้นแอบรอมาหลายสัปดาห์... วันแรกของการฝึกงานยังไม่ทันข้ามพ้นครึ่งวัน ฉันก็อกหักดังเป๊าะซะแล้ว

แถมยังแจ็กพอตแตกได้เห็นหนังสดคาตาเต็ม ๆ สองตาอีก ยัยผักกาดเอ๊ย! ทำไมชีวิตฝึกงานวันแรกของฉันมันถึงได้พังพินาศขนาดนี้เนี่ย