3

“แทน ยังไม่ไปสมัครเรียนอีกเหรอ?”

แหวนดอกไม้ถามผม ที่นอนเอกเขนกบนเปลญวนที่ผูกไว้ บนอกมีหนังสือที่อ่านค้างไว้กางอยู่ หลังจากกินข้าวเช้าแล้วผมก็มานอนพักผ่อน อ่านอะไรเล่น ตอนนี้ผมกำลังวางโปรเจกต์กับเพื่อนผมอาจจะขอพ่อบินกลับไปทางนั้นสักพัก เพราะใจยังไม่อยากเริ่มต้นเรียนอะไรสักเท่าไหร่ ที่นี่มันไม่มีอะไรที่ผมอยากเรียนนี่ครับ

​“ยังครับพี่แหวน” ผมตอบเธอแล้วทำท่าเหมือนจะหลับ มันเป็นอาการของผมเวลาไม่อยากจะให้คนกวนความคิดน่ะครับ

​“ทำไมล่ะ?”

เธอเริ่มตั้งปุจฉา ก็..ปุจฉาเดิมๆ นั่นล่ะครับ ทำไมจะต้องอยากให้ผมเรียนมหาวิทยาลัยกันนักนะ ทั้งพ่อ ทั้งแม่ของเธอ รวมถึงตัวเธอด้วย

​“ทำไมจะต้องไปเรียนอะไรที่ผมไม่ชอบด้วยล่ะครับ” ผมตอบตรงๆ ทำเอาเธออ้าปากค้างไปครู่ แล้วก็กะพริบตาปริบๆ พลางย่นจมูก

​“แล้วแทนรู้ได้ยังไงว่าไม่ชอบ ยังไม่ทันไปเรียนเลย”

​“ผมนั่งหาข้อมูลอยู่น่ะครับพี่แหวน” ผมตอบทั้งที่ยังหลับตา แหวนดอกไม้สั่นหน้าน้อยๆ

​“มัวแต่หาข้อมูลอะไรนักหนาล่ะ แทนชอบคอมไม่ใช่เหรอ เห็นพ่อเจสันว่าแบบนั้น ที่ใกล้ๆ นี้มีมหาวิทยาลัยที่ดังเรื่องนี้มากนะ เคยมีนักศึกษาไปประกวดหุ่นยนต์โลก แล้วก็พวกโปรแกรมเกมอะไรด้วยล่ะ” ประโยคหลังทำให้ผมสนใจขึ้นมานิดหน่อย ผมเลยลืมตาขึ้น

​“งั้นหรือครับ”

​“อืม พี่รู้ล่ะว่าแทนน่ะ อาจจะไม่ชอบสังคม ไม่ชอบคนมากมาย เป็นตัวของตัวเองสูง แต่บางทีเราก็ต้องไปเข้าสังคม ไปเรียนรู้อะไรแบบนี้บ้างอะนะ พี่เชื่อว่าแทนน่ะเรียนรู้เอาเอง อาจจะเก่งกว่าอาจารย์บางคนเสียอีก แต่...บางอย่างบางเรื่อง เราก็ต้องไปเรียนรู้จากสังคมบ้างอะไรบ้าง ไม่อย่างนั้นเค้าจะมีมหาวิทยาลัยไว้ทำไมกันล่ะ”

​“อืม...”

ผมยิ้มเลยครับทีนี้ แหวนดอกไม้มีเหตุผลที่ทำให้ผมเกิดความสนใจอยากจะเรียนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอทรุดลงนั่งที่ชิงช้าไม้ใกล้ๆ กับเปลญวนของผม พลางชี้ที่ตัวเอง

​“อย่างพี่อะ ก็เรียนบัญชี จบมาก็ขายผลไม้ ช่วยแม่เปิดร้านขนม มันอาจจะดูว่าไม่เกี่ยวกันเลยกับที่เรียนมา หรือเรียนมาเสียเวลา แต่มันก็ไม่เสียเวลานะแทน พี่ทำบัญชีให้แม่ วางแผนการตลาดให้แม่ แล้วก็ประสบการณ์บางอย่าง มันต้องเจอะเจอที่นั่นแหละจ้ะ พี่ได้คอนเนคชั่น ได้เพื่อนที่ช่วยให้งานของพี่ง่ายขึ้น ช่วยให้ร้านของเรามีคนรู้จักมากขึ้น เวลาเรียนมาสี่ปี มันก็เป็นประสบการณ์ที่มีค่าดีนะ พี่อยากให้แทนลองไปดู มหาวิทยาลัยน่ะ ไม่ใช่ยาพิษหรอก”

​“ถ้าอย่างนั้น พี่แหวนว่าผมควรจะไปที่ไหนดีล่ะครับ”

​“อืม...ตรงนี้ดีไหม” เธอยื่นโบรชัวร์ให้ผมพร้อมกับยิ้มหวาน ผมรับมาจากมือเธอ แล้วพลิกๆ ดู ก็น่าจะเป็นที่เธอบอกว่าเด่นเรื่องคอมพิวเตอร์นั่นแหละครับ

​“พี่แบงค์น่ะ สมัครสอนที่นี่ได้ บอกว่าที่นี่สถานที่โอเค นโยบายการสอน กับวิชาที่สอนก็โอเคดี เด็กๆ จะเอาไปใช้ไปพัฒนาได้เยอะเลย พี่แบงค์ก็เก่งคอมนะแทน เคยสมัครงานได้ที่องค์การนาซ่าด้วย แต่ก็ไม่ได้ไปทำ บอกว่าไม่ชอบกินอาหารฝรั่ง ตลกเป็นบ้า”

เธอพูดไปก็ยิ้มไป แก้มแดงไป แบงค์...ชื่อนี้คุ้นๆ ผมไม่เคยได้ยินแหวนดอกไม้พูดชื่อผู้ชายคนไหนให้ผมได้ยินสักเท่าไหร่ แล้วไอ้แบงค์อะไรนี่ ใครกันวะ

​ความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบเข้ามา ทำให้ผมหน้าบึ้ง

​ผมกำลังรู้สึก?

​ผมรู้สึกอะไรอยู่นี่

​“อื้อหือ”

ผมทำอือออ ตื่นเต้นตามเธอ ฟังเธอพล่ามถึงไอ้แบงค์อะไรนี่อีกมากมาย จนหมอฟังดูเก่งเกินมนุษย์ คนโง่ยังรู้ว่าเธอต้องปลื้มไอ้บ้านี่มากแน่ๆ

​แล้วทำไมผมต้องโมโหวะ

​“ฟังแล้วอยากเรียนขึ้นมาบ้างหรือยัง”

เธอถามผมในตอนเย็น วันนี้เราทำสลัดกินกัน แหวนดอกไม้บ่นว่าตัวเองอ้วน เพราะอาหารที่ผมทำ ผมชอบทำแต่อาหารอ้วนๆ ให้เธอกินทุกวันถ้าวันไหนรับหน้าที่เป็นคนทำครัว ทำพาสต้า สเต็ก ไก่อบ ขนมก็อร่อย จนเธออ้วนหมดแล้ว

​ผมไม่เห็นเธอมีพุงสักกะหน่อย เห็นตรงเดียวนั่นล่ะที่อ้วนๆ หึๆ

​“ก็...ลองไปดูก็ได้นะพี่แหวน พี่แหวนจะไปกับผมไหมล่ะ”

​“ไปสิ เดี๋ยวพี่จะไปบอกพี่แบงค์ ว่าแทนอยากไปดูที่มหาวิทยาลัย ให้พี่แบงค์พาไป”

​นั่น...ไอ้แบงค์อะไรนี่อีกแล้ว

​ผมหงุดหงิดนิดๆ แล้วชวนเธอคุยเรื่องอื่น ไม่อย่างนั้น ผมก็ต้องหูชา ฟังเรื่องไอ้แบงค์อะไรนี่ไปอีกตลอดมื้ออาหารแน่ๆ

​เย็นนั้นเรานอนเล่นกันที่ชานบ้าน เพราะดูจากข่าวแล้วจะมีฝนดาวตกครับคืนนี้ หวังว่าจะเห็นกันสักสองสามดวง แหวนดอกไม้บอกผมว่า เธออยากเห็นดาวตก เพราะมีเรื่องอยากจะขอกับดวงดาว ผมแอบยิ้มนิดๆ กับความเพ้อเจ้อของเธอ

​เธอไม่ค่อยจะเหมือนคนที่ผมเคยรู้จัก หรือที่ผ่านมา....

​ผมรู้จักเธอมาตอนนี้ก็เกือบจะครึ่งปีแล้วสินะ พ่อแม่ของเราไปฮันนีมูนนานมากจนเกือบสองเดือนมาแล้วนี่ มันทำให้ผมได้อยู่กับเธอตามลำพังคลุกคลี สนิทสนมกัน เธอเป็นผู้หญิงคนแรกนอกจากย่าและป้าเอ็ม ที่ผมอยู่ด้วยแล้วไม่เคยคิดรำคาญเธอเลยสักนิด เธอน่ารัก ตัวเล็กๆ เหมือนเด็ก น่าถนอมอย่างที่พ่อเคยให้คำจำกัดความผู้หญิงตัวเล็กไว้ แต่บางทีผมก็อยากจะแกล้งเธอ แกล้งให้เธอทำหน้างอๆ ค้อนผม มันน่ารักชื่นใจบอกไม่ถูก ผมไม่เคยนัดเดต หรือคิดจะมองสาวๆ คนไหน ทั้งที่ตอนนี้ผมก็ค่อนข้างจะเรียกได้ว่าฮอตในย่านนี้เอามาก จริงๆ แล้วผมเคยคิดว่ามาถึงเมืองไทย ก็ต้องมาให้ถึงที่...แต่แปลกสิน่า เหมือนทำไมผมไม่ยักกะสนใจผู้หญิงคนไหนเลยสักกะคน ทั้งที่ปรกติแล้ว ผมไม่เคยขาดเรื่องแบบนี้ เรื่องคู่เดต คู่ควง หรือแม้แต่คู่นอน

​เอ่อ...

​ผมไม่ได้...มีอะไรกับใครมานานมากจริงๆ ตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านนี้ ตั้งแต่ได้เจอะเจอกับเธอ ทำไมกันนะ? เหมือนไม่รู้สึกอยาก...อยากทั้งทางฮอร์โมนเพศที่ปรกติมันมักจะเรียกร้อง หรือว่าอยากทำความรู้จักกับใคร อยู่กับแหวนดอกไม้ ผมก็เพลินๆ ขำๆ สนุกดี

​เธอพยายามทำตัวเป็นพี่สาวผม แต่ก็เป็นพี่สาวที่บางทีมันไม่เหมือนพี่สาว กลายเป็นน้องสาวของผมไปเลย

​เธอพยายามดูแลผม แต่น่ะ...กลายเป็นผมต้องดูแลเธอไปเสียอย่างนั้น เพราะความซุ่มซ่าม ไม่ค่อยระวังตัว

​อืม...

​แต่ผมก็ชักจะชินที่จะต้องอยู่กับเธอ ผมมีความสุข?

​ใช่...

​มีความสุขจัง

​“คืนนี้พี่แบงค์จะมาดูฝนดาวตกกับเราด้วยนะ”

เธอเอ่ยขึ้นลอยๆ เมื่อจัดหมอน จัดเสบียงแล้วเรียบร้อย บนชานบ้านที่เปิดโล่งของบ้าน ผมถึงกับคิ้วขมวด หน้าบึ้ง

​“หะ?”

​“แหม...จะเป็นอะไรไปล่ะ ดูกันหลายๆ คนสนุกออก” เธอหัวเราะ แก้มแดง หน้าแดงขึ้นมาในทันที

​ไอ้ห่านี่อีกแล้ว?

​ไอ้แบงค์อะไรนี่...

​เอ่อ...ดีเหมือนกันผมจะได้เห็น ได้รู้จักสักที ว่าหน้าตาเป็นยังไงกัน ไอ้บ้ง ไอ้แบงค์อะไรนี่ ทำไมพี่สาวของผมถึงปลื้มนักปลื้มหนา

​ทำไมผมโมโห

​นั่นมันพี่สาวผมนะ

​เอ่อ...ก็ควรจะหวง ควรจะโมโห มันถูกล่ะ ก็เธอเป็นพี่สาวผมนี่หว่า?

​จริงไหมครับ

​คืนนั้นผมก็ได้รู้จักไอ้แบงค์ เอ๊ย...พี่แบงค์สินะ หมอนี่อายุมากกว่าผมตั้งสิบปี ผมก็ต้องเคารพหน่อย...(ทั้งที่ใจไม่อยากจะเคารพมันเลยสักนิด)

​“น้องชายของแหวน หน้าตาหล่อมาก”

​นั่น...คือประโยคแรกที่มัน เอ๊ย เขาทักทายผม เห้อ...มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีอะไรเลยสักนิด หล่อ...เอ่อ...ก็รู้ว่าตัวเองหล่อ ไม่รู้ก็แปลก กระจกก็มีส่องอยู่ทุกวัน อย่ามาชมให้ผมรู้สึกดีเลย

​เอ่อ...ทำไมผมจะต้องโมโห

​“เก่งด้วยนะคะพี่แบงค์” แนะ เธออวดผม เธอคล้องแขนผมแล้วยิ้มหวานส่งให้พี่แบงค์

“มีน้องชายหน้าตาดี หล่อ เก่งขนาดนี้ แหวนหวงมากกกก”

​อา...หัวใจผมรู้สึกเต้นรัวเลยล่ะ พอเธอบอกว่าหวงผม

​“หึๆ จะบอกใบ้อะไรพี่รึเปล่า?”

​“ถ้าแทนไปเรียนที่นั่นจริงๆ ก็ฝากพี่แบงค์ดูแลน้องชายให้แหวนด้วยนะคะ ขนาดอยู่แถวๆ นี้สาวๆ มารุมตอมทุกวันเลยอะ แหวนรักน้องชายแหวน อยากให้อยู่กันไปนานๆ นะแทนนะ อย่าเพิ่งรีบมีแฟนล่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นมายิ้มทำตาวิบวับส่งให้ผม

​ห่า...

​หน้าผมแดงเถือกขึ้นมาทันที

​“โอ๊ย! ไร้สาระน่าพี่แหวน ถึงผมจะมีแฟน ผมก็ดูแลพี่อยู่ดีนั่นล่ะ ก็พี่เป็นพี่สาวผม”

ผมแกล้งขยี้ผมเธอแก้เขิน โอย...อายจริงๆ ผมหนีอายไปเข้าห้องครัว โดยบอกว่าจะไปหาของว่างให้ ผมหัวใจเต้นแรง มันยังเต้นแรงอยู่ กับคำว่ารัก...แหวนรักน้องชายแหวน

​เอ่อ...

​ไอ้หัวใจที่เต้นตุบๆๆๆๆ อยู่

​มันเริ่มผ่อนจังหวะ

​เป็นตุบ...ตุบ...

​โอเค ผมจะตื่นเต้นทำห่าอะไรวะ จะอายทำไม ก็แหวนดอกไม้รักเราแบบน้องชายนี่หว่า

​เออ...

​ก็กูเป็นน้องชายเค้า

​ผมสะบัดหน้าแรงๆ พร้อมกับถอนใจเฮือก ไอ้อาการประหลาดนี้มันอาการอะไร ผม...เอ่อ...ช่างมันเหอะ ผมอาจจะคิดไปเองก็ได้ อาจจะเพราะผมมีผู้หญิงที่ใกล้ชิดคนเดียวก็คือแหวนดอกไม้ มันก็เลยเพริดๆ ไป ไอ้อารมณ์อะไรแบบนี้

​ผมคิดไปเองนั่นล่ะ

​ผมเอาของน้ำ หาของว่างไปให้กับสองคนนั่น ที่กำลังนั่งคุยกันไป หัวเราะกันไปท่าทางมีความสุขเลยล่ะ แหวนดอกไม้หน้าแดงนิดๆ ยิ้มหน้าบาน ยิ้มวิบวับนั่นแหละครับ ตลอดเวลาที่พี่แบงค์พูด บางเรื่องไม่น่าขำสักนิด เธอก็ยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จะยิ้มไปถึงไหนกันนั่น

​“แล้วอยากเรียนสาขาอะไร” พี่แบงค์ถามผม ผมกระแอม พลางยักไหล่

​“ยังไม่รู้เลยครับ แต่สนใจสาขาเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์อยู่”

​“ลองลงเรียนสิ พี่รับรองว่าแทนจะต้องไปได้ดีกับสาขานี้แน่ๆ เห็นแหวนเล่าให้ฟังว่า แทนคิดจะทำเกมกับเพื่อนหรือ เกมแบบไหน?”

​“คือ...”

ผมอธิบายถึงเกม หมอนี่จะมารู้อะไรล่ะครับกับของพวกนี้ ดูท่าทางก็...พี่แบงค์อะไรนี่เป็นผู้ชายตัวสูง ผิวขาว หน้าตี๋ ใส่แว่น ตี๋ๆ คิ้วเข้ม เอ่อ...ชมนิดก็ได้วะ หน้าตาเหมือนพวกโอปป้าเกาหลีนั่นล่ะครับ เขาหน้าตาดีพอสมควรล่ะ แต่ก็ไม่ได้เข้มคมดูหล่อขนาดผมนะ จะบอกไว้ก่อน หมอนี่แต่งตัวเรียบร้อยมาก ใส่เสื้อคอโปโลสีฟ้า ติดกระดุมเสียสูง กางเกงผ้าสีน้ำตาลอ่อนยาวคลุมเข่า รีดจนกลีบโง้ง ผมตัดสั้น แล้วก็มีรอยยิ้มนิดๆ บนหน้าตลอด ดูเป็นผู้ชายใจดี๊ ใจดี อบอุ่น ให้อิมเมจแบบคุณหมอ คุณครู คุณหนู ผู้ดี...โคตร

​ดูเป็นผู้ชายที่หลุดมาจากในนิยายลุคคุณชายนั่นล่ะครับ

​ทำไมผมรู้จักคำว่าคุณชายน่ะหรือ ก็ล่าสุดนั่งดูละครกับแหวนดอกไม้น่ะสิครับ เธอชวนผมดูละครในยูทูป เรื่อง...เรื่องอะไรสักเรื่อง ที่เกี่ยวกับคุณชาย คุณหนู คุณหญิงอะไรนี่ พระเอกก็ประมาณหมอนี่เลยล่ะ มิน่าพี่สาวผมถึงทำหน้าเคลิ้มได้ขนาดนี้ ปลื้มเค้าล่ะสิ

​เออเห้อ...

​ดูยังไงก็ไม่แมนว้า...ผู้ชายเต็มร้อย แมนสุด ที่ไหนจะมาดูนุ่มนิ่ม อบอุ่นจนร้อนแบบนี้กันวะ

​คิดแล้วก็แอบก้มมองตัวเอง ผมสวมเสื้อกล้าม อวดกล้ามบนแขนที่เห็นได้ชัด ไม่ได้คิดจะออกกำลังจนเป็นก้ามปูหรอกครับ แค่พอมีซิคแพคนิดๆ ให้สาวกรี๊ด จริงๆ ไอ้สาวกรี๊ดก็ไม่ใช่ประเด็นที่ทำให้ผมชอบออกกำลังกาย และติดยกเวททุกวัน ผมชอบที่จะเห็นตัวเองดูดี ก็เท่านั้น ผมมีรอยสักบนแขน เป็นรอยสักรูปสัญลักษณ์ไม้กางเขน รอยสักเดียวที่ป้าเอ็มอนุมัติ รอผมยี่สิบผมค่อยไปสักอย่างอื่น ผมของผมตอนนี้ยาวจนต้องรวบไว้ เจาะหูข้างหนึ่ง หนวดเคราไม่ได้โดนมันก็เริ่มขึ้นครึ้มนิดๆ ดูแล้วผมจะแก่เกินอายุสิบแปดกว่าๆ ของตัวเอง คงจะเพราะรูปร่างสูงใหญ่ และหน้าตาเข้มๆ แบบลูกผสมนี่ล่ะครับ ผมใส่บ็อกเซอร์ลายหัวกะโหลกไขว้ เดินไปเดินมานี่ล่ะ ก็เมืองไทยมันร้อนเป็นบ้านี่นา ไปนั่งใกล้ๆ พี่แบงค์อะไรนี่ เอ่อ...

​แถมผมไม่ได้อาบน้ำมาตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ด้วย กลิ่นก็คือกลิ่นผมนี่ล่ะ ส่วนพี่แบงค์ หอมจรุงใจด้วยน้ำหอม อาร์มานี่ โค้ด ดึกป่านนี้จะฉีดน้ำหอม มึงบ้าหรือเปล่าวะนั่น?

​“อ๋อ...เกมแนวๆ นี้น่าจะขายดีนะ คงจะมีคนชอบ ไอเดียแหวกแนวดี ถ้าซีรีส์แรกติดตลาด มันจะต่อไปได้อีกหลายซีรีส์เลย”

​ทำมาเป็นรู้ดี...

​ผมคิดหมิ่นๆ ในใจ ไม่ได้พูดอะไรต่อ ผมก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์มือถือ เอาหูฟังขึ้นมาเสียบเสียดื้อๆ แล้วเร่งเสียงดังจนกลบเสียงทุกคน ไม่อยากได้ยินครับ ไม่รู้ทำไม

​เหมือนแหวนดอกไม้จะค้อนผมอยู่ แต่ทำไมผมจะต้องสนใจด้วยล่ะ

​แล้วพอสักพักผมก็เอนลงนอน แล้วก็หลับ หลับมันเอาดื้อๆ นั่นแหละครับ ไม่ได้ยินหรอกว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน รู้อีกทีคือเธอปลุกผมให้เข้าไปนอน ผมก็งัวๆ เงียๆ เข้าไป ได้ยินนิดหน่อยว่าเธอบ่นผมยังกับว่าผมจะสนใจอย่างนั้นแหละครับ

​ผมไม่ชอบหน้าไอ้หมอนี่เลย

​ให้ตายเถอะ!