All Chapters of เด็กมันร้าย ผู้ชายสายรุก: Chapter 1 - Chapter 10

ผมกำลังนั่งมองเธอร้องไห้...เธอร้องไห้อีกแล้ว ​มันไม่น่ากลับมาเลยจริงๆ ​ไอ้ผู้ชายเหี้ยๆ นั่น​ไหล่บอบบางไหวระริก ตัวเธอเล็กเหมือนที่ผมเคยจำได้ ผมอุตส่าห์หนีหัวใจตัวเองไปไกลถึงไหนต่อไหน ก็เพราะเผลอไปกอดเธอหนนั้นนั่นล่ะ​หัวใจของผม...​มันเป็นของเธอ​ผู้หญิงที่แก่กว่าผมเกือบหกปี​ผู้หญิงที่มีศักดิ์เป็นพี่สาวของผม​ใช่...​เธอเป็นพี่สาวของผม​แต่...​เธอไม่ใช่พี่สาวผมจริงๆ เสียหน่อย!​ความเป็นจริงตอกย้ำ ความจริง ที่ไม่ต้องมาอ้างอิงศีลธรรมความถูกต้อง ไม่ต้องมาอ้างถึงความรู้สึกอะไรของใคร มันแค่ความรู้สึกของผม ก็พอไม่ใช่หรือครับ?​ใช่...​สิ่งที่ผมควรจะทำ​“พี่แหวน มานี่”​ผมดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน แหวนดอกไม้ตกใจเล็กน้อยที่ผมทำแบบนั้นกับเธอ ตอนแรกเธอตัวแข็ง แต่แล้วเธอก็อ่อนโอน ร้องไห้กับอกของผม​เธอตัวเล็กเหลือเกิน ยิ่งผมกอดไว้แน่นแบบนี้​ตัวเล็กน่าถนอม​และผมจะไม่มีวันยอมให้เธอพลัดจากอ้อมกอดของผมไปหาใครอีกเด็ดขาด!​ผมตัดสินใจแล้ว​ผมจะรุกเธอ!!กว่าจะมาถึงบทนำ...​วันนี้เป็นวันแรกที่ผมจะมีครอบครัวพร้อมหน้า...อืม...ก็ตามนั้นล่ะครับ พ่อของผมเป็นหนุ่มร้าย เพลย์บอยตัวยงนี่นา ความหล่อเหลาแถมด้วยพ

หลังจากงานแต่งงานสุดสวีทของพ่อกับแม่ผ่านไปห้าเดือน....​“แทน แทนจ๋า มากินข้าวกัน” ​ผมเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ที่หมกมุ่นกับมันมาตลอดทั้งวัน ถอดแว่นออกพลางนวดดั้งจมูกเบาๆ เสียงนั้นทำให้ท้องของผมร้องขึ้นมาเบาๆ เหมือนจะประท้วงว่าเกินเวลาอาหารกลางวันแล้ว ผมยังอ้อยอิ่งไม่ลุกขึ้นจากเบาะที่นั่งอยู่ บิดซ้าย บิดขวาไล่ความเมื่อยขบ เสียงใสๆ นั้นเรียกขึ้นมาอีกหน ผมก็ยังไม่ได้ตอบเธอ ผมพอจะรู้ครับว่าทำนิ่งแบบนี้ไม่ตอบโต้ไป ทางนั้นจะทำอะไร​ผมแกล้งล้มตัวลงนอนแล้วหลับตา...​เสียงเดินตึงๆ ดังขึ้น พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้นเหมือนเจ้าตัวกำลังใกล้เข้ามา ผมแกล้งหรี่ตาดู เห็นข้อเท้าขาวๆ พร้อมกับเท้าเล็กมายืนตรงใกล้กับตรงที่ผมนอน พร้อมกับเสียงหวานใสดังขึ้น​“นอนอีกแล้ว นอนอยู่ได้ นอนอะไรนักหนานะ ไปกินข้าว พี่ทำกับข้าวไว้แล้ว ว้าย!” ประโยคหลังเธอร้องกรี๊ดลั่นอย่างตกใจ เมื่อผมที่ทำนอนนิ่งอยู่ คว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของเธอ เล่นเอาเธอเกือบเสียหลักล้มก้นกระแทก ผมลุกขึ้นนั่งพร้อมกับอมยิ้ม มองดูเธอค้อนผมอย่างเอ็นดู​“ตาบ้า แกล้งแบบนี้เกิดพี่ล้มลงไปจะทำยังไงล่ะยะ”​“ถ้าพี่แหวนล้มหัวฟาดไป ตายผมก็จะทำศพให้ ถ้าไม่ตาย

ผมเกือบจะลืมๆ เลือนๆ เรื่องที่รับปากกับแหวนดอกไม้ไว้ว่าจะไปสมัครเรียนมหาวิทยาลัยที่หมอนั่นสอนอยู่ ครับ จนถึงตอนนี้ ไอ้ความไม่ชอบหน้าพี่แบงค์อะไรนี่ของผมมันก็ยิ่งทวีขึ้นมากทุกวัน ทุกวัน หมอเชิญตัวเองมากินข้าวกับเรา นั่นนี่กับเรา ทำยังกับเป็นคนในครอบครัว​แถมแหวนดอกไม้ก็หน้าบาน หน้าบานมากกกก มากขึ้นทุกวัน จนผมหมั่นไส้ ​จนเช้าวันหนึ่งหลังจากที่พ่อกับแม่ของเรากลับมาจากการฮันนีมูนอันยาวนาน และเห็นควรว่าลูกค้าใกล้จะหายหมดล่ะ ก็สมควรจะหายหรอกครับ เล่นปิดร้านกันเป็นเดือนๆ ขนาดนั้น แต่ไม่เป็นไร ไอ้ค่าใช้จ่าย พ่อผมรวย ก็ให้ออกไป ผลไม้ในสวนมีคนมารับถึงที่ แล้วแหวนดอกไม้ก็ขายทางอินเตอร์เน็ต เธอก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้เรื่องอะไรอย่างที่เธอชอบว่าตัวเองหรอกครับ เธอเป็นคนฉลาดในระดับหนึ่ง แล้วก็ยิ้มเก่ง พูดเก่ง ยิ้มวิบวับนั่นแหละครับ ทำให้เธอเป็นที่รักของใครต่อใคร ลูกค้าประจำของเราบางคน ลงทุนสั่งขนมกับเราทางโทรศัพท์และให้เราไปส่งถึงบ้านตอนเราไม่เปิดร้าน ผมกับแหวนดอกไม้ก็รับออเดอร์กันพอประมาณ ให้มีรายได้ ผมยกให้เธอหมดนั่นแหละครับจริงๆ แล้ว แต่เธอก็ไม่ยอม เอามาแบ่งให้ผมจนได้ ไม่ฟังหรอกว่าผมพอมีรายได้​ผมมีราย

รุ่งเช้าวันต่อมา ผมไปที่มหาวิทยาลัยแต่โดยดี ลุคใหม่ของผมเรียกความสนใจและสายตาของใครต่อใครได้มากพอดู อ้อ..ไอ้คมก็เรียนที่นี่ด้วย แต่คนล่ะคณะ ดูเหมือนเขาจะตื่นเต้นมาก ที่ผมมาเรียนด้วย หมอควงผมไปอวดโอ่กับเพื่อนๆ ใหญ่ คือไอ้คมบ้าเกม และโหลดเกมของก๊วนเราไปเล่น เป็นลูกค้าชั้นดีที่ช่วยกระจายโหลดให้ผมด้วยนะครับนั่น วันนั้นเพื่อนของไอ้คมเลยโหลดเกมของเราไปเกือบทั้งกลุ่ม ผมเลยพามันไปตอบแทนด้วยการเลี้ยงลูกชิ้นปิ้งและบะหมี่หน้าปากซอยในตอนเย็นวันนั้น​“พี่สาวมึงอะ น่ารักดีนะ” ไอ้คมเปรยขึ้น ผมหันขวับมองหน้ามัน สายตาของผมคงจะบอกอะไรนั่นแหละครับ มันถึงได้รีบโบกไม้โบกมือ​“เฮ้ยๆ เปล่านา กูไม่ได้ชอบพี่แหวน ไม่ต้องมาทำตาขวางขนาดนั้นใส่กูก็ได้ มึงนี่หวงพี่สาวจริงๆ”​“อือ...พี่แหวนน่ารัก แล้วก็เหมือนเด็กๆ ชอบทำอะไรเพี้ยนๆ” ผมเผาเอาไว้ก่อนนั่นแหละครับ ไอ้คมจะได้ไม่มาสนใจเธอ​“พี่เค้าหน้าตายังกับเด็กสิบหก ทั้งที่อายุยี่สิบสี่ ดูกูกับมึงสิ เป็นเฟรชชี่แท้ๆ หน้าแซงไปเยอะแล้ว”​“มึงคนเดียวนะ” ผมว่า ไอ้คมหันมาทำตามองบนใส่ผม ก่อนจะรูดลูกชิ้นปิ้งกินต่อ แล้วก็พูดพล่ามต่อ​“ดูเหมือนว่าจารย์พี่แบงค์ จะสนิทกับพี่แหวนเน

สองปีผ่านไปครับ จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้กลับไปหาครอบครัวอย่างที่ตั้งใจไว้ เฮ้อ...รักแรกของผม รักที่แท้จริงและจริงจังตอนอายุสิบแปด ไฉนมันถึงฝังลึกยาวนานนักก็ไม่รู้สิครับ​ผมมาอยู่ที่แอลเอ กับบ็อบ และโทมัส สองเพื่อนซี้คู่หูทำเกมของผม เราเปิดบริษัทครับตอนนี้ บริหารงานกันเป็นเรื่องเป็นราวตามแบบของเรา ถือได้ว่าเป็นนิวเจนที่ประสบผลสำเร็จกันตั้งแต่อายุยังน้อย ความสำเร็จทำให้พวกเราเหลิงกันนิดๆ แต่ไม่ถึงขั้นจะเตลิดอะไรกันมาก ผม...อาจจะเพราะเป็นคนมีปมที่มีพ่อเป็นคนดัง เลยค่อนข้างจะปิดตัวเอง ใช้ชีวิตแบบอาร์ตๆ ประหลาดๆ (มีคนว่าแบบนั้นนะ) ผมซื้ออพาร์ทเม้นท์ขนาดกลาง เลี้ยงสัตว์เลี้ยงคือปลาทองคู่หนึ่ง ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เดตบ้างอะไรบ้างตามประสาหนุ่มโสด ยังไม่คิดจะจริงจังกับใคร...ก็ใจมันยังไม่ปิ๊งนี่ครับ ผมยังไม่ลืม...เธอคนนั้นได้สักที​บ็อบเองก็มีครอบครัวที่ต้องดูแล เงินที่ได้มาถึงขั้นระดับเศรษฐีย่อยๆ ของเขาส่วนหนึ่งกลายเป็นค่ารักษาน้องสาวคนเดียวที่ป่วยหนัก แบมบูน้องสาวของเขาเป็นโรคภูมิคุ้มกันทำลายตัวเอง แม่ของเขาเป็นโรคซึมเศร้า ยายเป็นโรคอัลไซเมอร์ ส่วนพ่อของเขานั้น...อย่าไปพูดถึงดีกว่านะครับ เป็น