3

“นีรามน” สุ้มเสียงนุ่มหวานทว่าทำให้ผู้คนที่ได้ยินรอบข้างบางส่วนพากันขนหัวลุกชัน

ราวกับสุ้มเสียงมัจจุราชในที...

ทว่าหาได้ทำให้เจ้าของนามกริ่งเกรง นีรามนคล้ายกับเตรียมพร้อมรับกับสถานการณ์นี้อยู่แล้ว

เธอคั่วคบอยู่กับคนอันตรายและยิ่งใหญ่อย่างศิรินภาแล้ว เรื่องแบบนี้ย่อมเกิดขึ้น

แน่นอนว่าศิรินภาก็เคยเตือนเธอเช่นกัน...

ทว่านีรามนกลับยังยืนหยัดอยู่เคียงข้างคุณภา...จนอาจดูเป็นเหมือนผู้หญิงไร้ยางอายในสายตาใครต่อใคร

โดยเฉพาะกับผู้หญิงตรงหน้าเธอกระมังที่อดรนทนไม่ไหวต้องมาบีบคั้นเธอต่อหน้าใครต่อใคร

คนที่ได้ชื่อว่าเจ้าเล่ห์ โหดร้าย และเอาแน่อานอนไม่ได้ ที่ฟันผ่าเรื่องสีเทามามากมายจนได้กลายเป็นนารยพยัคฆ์คนปัจจุบัน

พันทิวา...

หล่อนถือวิสาสะเข้ามา เดินยุตรยาตรเข้ามา ท่ามกลางการคำนับของพวกคนที่นี้ หล่อนเมินเฉยการสรรเสริญที่ชินชากับมันเสียแล้ว เพราะสายตาคมกริบทอดมองไปยังคนคนเดียว

แผ่นหลังเล็กทว่าดูอวดดีนั่นยังคงเชิด ยิ่งทระนงเสียจริง...

แขกที่ไม่ได้รับเชิญถือวิสาสะยิ่งนัก...นั่งลงตรงกันข้ามกับนีรามน

ทั้งที่ที่ตรงนั้นเป็นของศิรินภา เรามักจะมาที่ร้านนี้เสมอ เพราะเป็นร้านที่คุณภาชอบ ด้วยความเทิดทูน นีรามนจึงตามใจอีกคนเสมอ เช่นเดียวกันกับที่คุณภาก็ตามใจเธอเช่นกัน

“นีรามน แปลว่าไม่มีมลทิน” ริมฝีปากกอปรกับแววตานั้นช่างราวจะเยาะเย้ย “ฉันไม่เก่งภาษาไทยเท่าไหร่ แต่ก็น่าจะเดาถูกใช่มั้ย”

“…” นีรามนหน้านิ่ง ไม่ตอบคำ มิคิดจะร้องไห้หรือขอความช่วยเหลือกับผู้ติดตามของศิรินภาที่ส่งคนมาคอยคุ้มกันเธอสักนิด

“แต่ดูท่า” สายตาสีนิลคมกริบที่เคยสวยสะกดครานี้กลับดุดันจนแทบปลิดลมหายใจคนมองทิ้งเสีย พันทิวาไล่สายตามองนักศึกษาสาวอย่างจาบจ้วง...

ราวกับจะเปลื้องชุดนิสิตถูกระเบียบที่ช่างขัดหูขัดตานั่นออกให้หมด “เธอน่าจะตรงกันข้ามกับชื่อนะ”

นีรามนเพียงกดยิ้มเล็กน้อย จนแทบไม่สังเกตเห็นถ้าไม่มองเจาะจง

ผู้หญิงคนนี้มันใจเด็ด...ส่งให้พันทิวาคิดแบบนั้น ริมฝีปากยกยิ้มราวกับเจอเรื่องถูกใจ ลงมาจากทางเหนือครั้งนี้คงมีเรื่องสนุก ๆ ให้ทำโข...

แต่จะใจเด็ดได้อีกแค่ไหนกันหนอ...

นักศึกษาสาวลุกขึ้นยืน สายตาจับจ้องไปที่คนคนเดียว...อย่างที่ไม่เคยมีใครกล้าที่จะจับจ้องหล่อนแบบนี้ได้นานนัก เพราะส่วนใหญ่หากไม่กลายเป็นเถ้าไปแล้วก็คงเลี้ยงไม่โตไปแล้ว ณ ตอนนี้

นีรามนหยิบแก้วน้ำทรงสวยที่บรรจุน้ำเปล่าไว้ ติดตัวไปด้วย

นีรามนเดินเข้าไปดุ่ม ๆ หาได้กลัวเกรงมัจจุราชสีเงินหลายกระบอกที่เรียงตัวกันเพื่อลั่นไกปลิดลมหายใจของเธอ

เพราะด้านหลังของเธอก็มีคนของศิรินภาคอยคุ้มกันอยู่ไม่ต่าง มันเลยทำให้เธอไม่กลัวสิ่งใด

หรืออันที่จริง เธอมันบ้าบิ่นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไร...

ดังนั้นในสายตาของบุคคลภายนอกที่พอจะชะโงกหน้าจากโต๊ะทานอาหารขึ้นมาสอดรู้สอดเห็น ยังดีที่ไม่มากมายเท่าไหร่นักต่อการยัดเงินปิดข่าว...

จึงเป็นภาพที่ทั้งสองฝั่งที่ต่างมีชายชุดดำยืนคุมด้านหลัง ต่างประจันหน้ากันและเล็งปืนใส่กันและกันไม่ลดละ

หนึ่งเป็นนักศึกษาสาวที่ไม่สะท้านต่อสิ่งรอบกาย ช่างผิดวิสัยความสดใสของเด็กสาววัยนี้ยิ่งนัก เป็นลูกเต้าเหล่าใคร?

และอีกหนึ่ง...เป็นบุคคลที่พวกเขาเหล่าชนชั้นสูงในแวดวงสังคมคุ้นหน้าคุ้นตา ทว่าไม่อยากคุ้นเคยนักหรอกหากไม่จำเป็น

ริมฝีปากเคลือบสีเบอร์กันดีคลี่ยิ้มพราย กอดอกมองเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม พันทิวายังคงนั่งไขว่ห้าง มองดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับตนเองอย่างไม่ยี่หระสักกระผีก

มองสำรวจ ๆ ดู ก็ไม่แปลกที่น้องฉันมันจะหลงขนาดนี้... หล่อนคิดในใจอย่างพึงพอใจ

ผิวนวลผุดผาดราวกับลูกผู้ดีที่ไหน เรือนร่างซ่อนรูป เอวเป็นเอว อกเป็นอก สะโพกพอดีมือมากพอตัวกระมัง ทุกอย่างซ่อนอยู่ในชุดนิสิตถูกระเบียบ กระโปรงพลีตตัวยาวกรอมเข่านั่น

สายตานั้นช่างจาบจ้วง

จนเมื่อนีรามนกระทำสิ่งที่ไม่มีใครหาญกล้าทำในเสี้ยววินาทีนั้น

เธอลดแก้วที่ทำท่าจะสาดใส่หน้าของคนตรงหน้าลง เปลี่ยนมาเบี่ยงเทมันข้างกาย

เสียงสายน้ำที่รินไหลซึมลงพื้นพรม เย็นเยียบพอกันกับบรรยากาศ ณ ที่แห่งนั้นตอนนั้น

เป็นบรรยากาศที่มิอาจกล้ามีใครเข้ามาขัดแม้แต่เจ้าของสถานที่ตัวจริงที่ลูกน้องพากันส่งเรื่องไปเรียนให้ทราบ

เพราะพากันรู้ถึงกิตติศัพท์ของนารยพยัคฆ์ดี...รวมทั้งนราธิปกด้วยเช่นกัน

ก่อนแก้วน้ำนั้นจะว่างเปล่า นีรามนกำมันไว้แน่น อย่างที่มิเกรงกลัวว่ามันจะแหลกสลายคามือจนได้เลือด

หล่อนกอดอก จุดยิ้มประดับใบหน้าปราณีต “อวดดี”