บทที่ 7 กลับจวน

‘ตู้ซื่อจื่อกล่าวว่านางแต่งเข้ามาเป็นพี่สะใภ้ แล้วเหตุใดเมื่อครู่จึงพูดว่าแต่งเป็นชายาเอกเท่าเทียมเล่า?’ หางคิ้วของเสิ่นม่านอวี้เลิกขึ้นสูงอย่างแปลกใจ ‘เท่าที่ข้าทราบ แม้แต่ราชวงศ์หรือขุนนางชั้นสูงยังมีฮูหยินเอกเพียงคนเดียวเท่านั้นเลยมิใช่หรือ? แล้วเหตุใดตู้ซื่อจื่อจึงกล้าฉีกศีลธรรมของบ้านเมืองเช่นนี้ มิใช่ถือว่าตนสูงศักดิ์กว่าหรือ จึงไม่เห็นกฎของแคว้นอยู่ในสายตา!’

ตู้เหวินเจี๋ย ‘!!!’

‘และถ้าหากข้าจำไม่ผิด... ข้าขอหนังสือหมั้นของข้าและคุณหนูหยางหน่อย’ เสิ่นม่านอวี้วางมาดคุณหนูสูงศักดิ์แบมือไปทางหวงหมัวมัวที่รีบหยิบส่งให้ แล้วหวงหมัวมัวก็เดินไปกระชากหนังสือหมั้นของหยางเพ่ยเจินจากมือแม่สื่อมาส่งให้เจ้านายอย่างนอบน้อม

เสิ่นม่านอวี้กวาดสายตาอ่านเนื้อหาข้างในอย่างรวดเร็ว และก็เป็นอย่างที่นางคิด สองมือสะบัดคลี่หนังสือหมั้นที่ลงนามและประทับตราถูกต้องอย่างเป็นทางการทั้งสองฉบับออก หันไปให้ชาวบ้านที่กำลังมุงดูอยู่ช่วยอ่านในทันที

‘ตามหนังสือหมั้นของข้ามีการระบุชัดเจนเมื่อวันที่สี่เดือนแปดของปีที่แล้ว แต่หนังสือหมั้นของคุณหนูหยางคือวันที่ยี่สิบเดือนสามของปีนี้ นั่นหมายความว่าหนังสือหมั้นของข้ามีการลงวันที่ก่อนพี่สะใภ้ ตามกฎหมายของแคว้นต้าเยี่ยนแล้ว ก็ถือว่าข้าคือฮูหยินเอก ส่วนพี่สะใภ้ก็เป็นได้เพียงชายารองหรืออนุเท่านั้น!’

มุมปากของเสิ่นม่านอวี้ยกสูงอย่างเย้ยหยัน ‘เอาล่ะ ในฐานะที่ข้าเป็นฮูหยินเอก ข้าจะยอมให้พี่สะใภ้แต่งเข้ามาในจวนยกน้ำชาคารวะข้าในฐานะอนุก็แล้วกัน’

‘ไม่มีทาง!’ ตู้เหวินเจี๋ยตวาดเสียงกร้าว ‘เรื่องอันใดที่ข้าจะให้พี่สะใภ้ไปยกน้ำชาคารวะเจ้า อีกทั้งยังเป็นอนุอีก เสิ่นม่านอวี้... บัดนี้ สกุลเจ้าก็ไร้ผู้อาวุโสหนุนหลังแล้ว คิดอ่านจะทำสิ่งใดก็จงพึงสำเหนียกไว้ด้วยว่าตนเองเป็นเพียงบุตรีพ่อค้าต่ำต้อยเท่านั้น!’

เสิ่นม่านอวี้เบ้ปากในทันที ...นี่มันบูลลี่ฐานะกันชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ!?

แล้วความจำสายหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามาในหัวของนาง รอยยิ้มเยาะก็ยิ่งฉีกกว้าง

‘ใช่แล้ว... ข้าเป็นเพียงบุตรีพ่อค้าต่ำต้อย แต่ทว่าขุนนางผู้สูงส่งอย่างตู้ซื่อจื่อยังอุตส่าห์แบกหน้าไปขอกู้ยืมเงินของข้า เพื่อมาจัดงานฉลองมงคลในวันนี้เลยมิใช่หรือ?’ นางปรายตามองเกี้ยวเจ้าสาวทั้งสองหลังที่วางอยู่คู่กันด้วยสายตาดูแคลน ‘แล้วดูเอาเถิด อุตส่าห์ยืมเงินข้าไปตั้งหลายพันตำลึง แต่ก็ยังสามารถจัดหาเกี้ยวมาให้พี่สะใภ้ได้ซอมซ่อยิ่งกว่าเกี้ยวของข้าเสียอีก ข้าล่ะนับถือความสามารถของท่านเลยจริง ๆ !’

‘เสิ่น-ม่าน-อวี้!’ ตู้เหวินเจี๋ยตวาดเรียกชื่อของนางเสียงดัง มือที่กุมมือเล็กของหยางเพ่ยเจินไว้แน่นขึ้น จนว่าที่พี่สะใภ้ต้องแอบร้องโอดโอยเบา ๆ ว่าเจ็บ แต่ไม่กล้าส่งเสียงดังออกมาขัดโทสะของเจ้าบ่าวข้างกาย ‘เจ้ากล้าดีอย่างไรจึงมาประจานข้าตรงนี้! ไม่รู้หรือว่าออกเรือนแล้วต้องเชื่อฟังตามสามี หากเจ้ายังดื้อดึงเช่นนี้ ข้าจะถอนหมั้นเจ้าซะ!’

โอ้โห! ถ้อยคำที่ข้ารอมานาน!

ดวงตาเม็ดซิ่งของเสิ่นม่านอวี้เปล่งประกายวิบวับ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโศกเศร้าเสียใจอย่างรวดเร็ว แอบใช้ปลายนิ้วหยิกเนื้อตัวเองบีบน้ำตาออกมาสองหยด แล้วหันไปประกาศกับชาวบ้านที่มุงดูอยู่ด้วยความสนใจ

‘ทุกท่านโปรดเป็นพยานให้ข้าด้วย วันนี้ มิใช่ว่าสกุลเสิ่นไม่รักษาสัญญาหมั้นหมาย ทว่าเป็นตู้ซื่อจื่อเองที่ตั้งใจจะถอนหมั้นกับข้า ด้วยเขาตั้งใจให้พี่สะใภ้เป็นชายาเอกเท่าเทียมกับข้า ทั้งที่นางมีหนังสือหมั้นลงนามหลังข้าเสียอีก...’ เสิ่นม่านอวี้พูดพลางยกผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง ‘เช่นนั้นก็ถือว่างานหมั้นหมายระหว่างข้ากับตู้ซื่อจื่อเป็นโมฆะไปซะ!’

พูดจบ เสิ่นม่านอวี้ก็ฉีกหนังสือหมั้นนั้นทิ้งทันที! ท่ามกลางความตกตะลึงของตู้เหวินเจี๋ย

เฮ้ย! เฮ้ย! ข้าแค่พูดว่าจะถอนหมั้น ไม่ได้หมายความว่าถอนหมั้นจริง ๆ ! หากเจ้าถอนหมั้นไปเช่นนี้ แล้วหนี้สินในจวนของข้า ผู้ใดจะเป็นคนชดใช้ให้เล่า!?

‘ดะ.. เดี๋ยวก่อน!’ ตู้เหวินเจี๋ยรีบปล่อยมือจากหยางเพ่ยเจิน ‘ข้าไม่ได้พูดว่า...’

‘พวกเราบรรเลงเพลง ยกเกี้ยว ยกขบวนสินเดิมของข้ากลับจวน!’ เสิ่นม่านอวี้สะบัดชายเสื้อเจ้าสาว ตะโกนสั่งบ่าวและสาวใช้ของนาง แล้วก้าวขึ้นเกี้ยวไปในทันที กระตุกม่านสีแดงลงมาปิดบทสนทนาทั้งหลายลงฉับ

ขืนชักช้า... เดี๋ยวพ่อแม่เจ้าก็ออกมาพูดจาหว่านล้อมข้าอีก เหมือนที่เสียเวลาในตอนที่ดูซีรีส์ กว่านางเอกจะได้กลับจวนก็ล่อเข้าเกือบสิบยี่สิบนาที ข้าไม่อยากมาเปลืองน้ำลายไปกับตัวประกอบพวกนี้หรอกนะ!

ไม่สู้รีบกลับจวนไปแต่งตัวสวย ๆ รอพระเอกมาสู่ขอกู้หน้าซะดีกว่า!

แต่ทว่า... ความจริงมันโหดร้ายกว่าที่นางคิดไว้มาก เวลาล่วงผ่านพ้นไปสองเดือนแล้ว จวนสกุลเสิ่นก็ยังไร้วี่แววของพระเอกคนใดมาสู่ขอ

เสิ่นม่านอวี้ ‘…’

เอ้... แบบนี้มันไม่ถูกสิ หรือว่าข้าทำอะไรผิดไปตรงไหน หรือว่าวันนั้นข้ายังโวยวายไม่มากพอ หรือข้าออกมาเร็วเกินไป จนพระเอกไม่ทันได้สังเกตเห็นความสามารถของข้า?

เมื่อเวลาผ่านไปอีกสองเดือน ล่วงเข้าเดือนที่สี่ จนกระทั่งได้ยินว่าคุณหนูรองสกุลหยางผู้นั้นได้ตั้งครรภ์ให้แก่ตู้เหวินเจี๋ยแล้ว เสิ่นม่านอวี้จึงได้แต่ก้มหน้าคอตกทำใจแล้วว่าพระเอกของนาง... อาจจะไม่มีอยู่จริงก็เป็นได้!

พระเจ้า... ท่านให้ข้าทะลุมิติมาทำไมเหรอ?

สรุปว่าไม่ได้ให้มานั่งกินนอนกินครองคู่กับพระเอก แต่ให้ข้ามาสู้ชีวิตไปจนแก่เฒ่าสินะ!