บทที่ 6 ทะลุมิติมา

รถม้าจวนสกุลเสิ่นเคลื่อนตัวออกจากจวนองค์หญิงใหญ่อย่างเงียบ ๆ ในขณะที่เสิ่นม่านอวี้เอนกายนอนพิงพนัก สองขาทอดเหยียดยาวกางออกกว้าง เพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวดที่หน่วงหนึบขึ้นมา สองดวงตาค่อย ๆ ปิดลงด้วยต้องการพักผ่อน

สมองของเสิ่นม่านอวี้ล่องลอยไปถึงวันแรกที่ทะลุมิติมาที่เมืองหลวงของแคว้นต้าเยี่ยนเมื่อหกปีก่อน

ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เสิ่นม่านอวี้เป็นนักออกแบบเครื่องดื่มระดับแนวหน้าของโรงแรมห้าดาว เป็นการใช้ศาสตร์และศิลป์ในการดีไซน์รสชาติ มีความเชี่ยวชาญในการดึงกลิ่นอายของสมุนไพรและผลไม้มาจับคู่กันจนกลายเป็นเครื่องดื่มชั้นสูง

และเพราะความสามารถเฉพาะตัวนั้น ทำให้นางต้องหักโหมร่างกายคิดค้นเครื่องดื่มสูตรใหม่ ๆ เพื่อรับรองแขกกิตติมศักดิ์ให้กับโรงแรมหลายวันติดต่อกัน จึงได้หมดสติและเสียชีวิตไป

ครั้นกะพริบตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เสิ่นม่านอวี้ก็เห็นเพียงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงชาด ด้วยความตกใจ นางจึงเลิกผ้าคลุมขึ้นทันที แล้วจึงได้สังเกตเห็นตัวเองในชุดเจ้าสาวสวยหรูในเกี้ยวขนาดสี่คนหามที่กำลังมุ่งตรงไปยังจวนเจ้าบ่าว

จากการอ่านนิยายและดูซีรีส์เอไอมามาก ทำให้นางทำความเข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้ทันทีว่าตัวเองทะลุมิติมาแล้ว! และมาในวันที่กำลังจะแต่งงานออกเรือนเสียด้วย

เมื่อเกี้ยวเจ้าสาวหยุดลง เสิ่นม่านอวี้ก็รั้งผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวกลับลงมา เสียงเตะเกี้ยวตามธรรมเนียมดังสนั่นหวั่นไหว จนเกี้ยวแทบพลิกคว่ำ นางเผลอยกมือขึ้นมาตบอกตนเองอย่างปลอบประโลม ทว่ารอแล้วรออีก มือของเจ้าบ่าวที่สมควรแหวกม่านเข้ามาเชื้อเชิญนางลงจากเกี้ยวก็ยังมาไม่ถึง

‘เป็นเพียงบุตรีพ่อค้ายังชักช้าอืดอาด วางตนสูงศักดิ์ คิดจะรอให้ข้าเชิญเจ้าลงจากเกี้ยวอีกหรือ?’ เสียงทุ้มต่ำของบุรุษดังขึ้นจากภายนอก ทำเอาเสิ่นม่านอวี้ฉุนกึกขึ้นมาทันที หัวคิ้วของนางพลันขมวดมุ่น

เอ... หรือว่าเราจะทะลุมิติมาในเรื่องที่สามีเกลียดตอนแรกแล้วค่อยมาโบ้ทีหลังกันนะ?

‘คุณหนูเจ้าคะ’ เสียงหวงหมัวมัว หมัวมัวคนสนิทของนางดังขึ้น พร้อมม่านสีแดงที่แหวกออกทางด้านข้าง

เสิ่นม่านอวี้จึงได้จับมือของหวงหมัวมัวก้าวลงจากเกี้ยว ในระหว่างนั้นเอง หวงหมัวมัวที่ประคองนางอยู่ก็ขยับมากระซิบเสียงเบา ‘คุณหนูเจ้าคะ ที่หน้าจวนใต้เท้าตู้มีเกี้ยวอีกหลังหนึ่งด้วยเจ้าค่ะ’

ยังไม่ทันที่เสิ่นม่านอวี้จะได้ซักถามต่อ เสียงของตู้เหวินเจี๋ย เจ้าบ่าวของนางก็ประกาศก้อง

‘วันนี้เป็นวันแต่งงานของข้ากับคุณหนูใหญ่เสิ่นก็จริง แต่ทว่า คุณหนูรองสกุลหยาง ซึ่งแต่เดิมได้รับการหมั้นหมายกับพี่ชายของข้า แต่ทุกท่านก็ทราบดีว่าพี่ชายของข้านั้นไม่สบายและได้จากไปเมื่อหนึ่งปีก่อนแล้ว ดังนั้น ข้า... ในฐานะตู้ซื่อจื่อ ผู้เป็นน้องชาย จึงต้องรับผิดชอบงานแต่งนี้แทนท่านพี่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!’

สิ้นเสียงของเขาก็ปรากฏเสียงชาวบ้านที่มามุงดูเฮรับคำกล่าวนั้น พร้อมกับเสียงชื่นชมในคุณธรรมของเขาอีกต่างหาก

‘แต่ทว่าคุณหนูรองสกุลหยางเป็นถึงบุตรสาวขุนนางและยังถือศักดิ์เป็นพี่สะใภ้ ส่วนเจ้า... คุณหนูใหญ่เสิ่น ซึ่งเป็นเพียงบุตรีพ่อค้าและเป็นน้องสะใภ้ ดังนั้น หน้าที่ในการดูแลจวนต่าง ๆ ข้าก็ขอมอบให้เจ้าเป็นผู้ดูแลจวน จงภูมิใจและรับผิดชอบมันให้ดี!’

เสิ่นม่านอวี้ ‘...’

สรุปว่านี่เป็นพล็อต ผู้ชายชั่วหวังสินเดิมของฮูหยินที่เป็นบุตรีพ่อค้าไปเสวยสุขกับพี่สะใภ้สินะ

เฮอะ! ที่เขาว่ากินอะไรไม่อร่อยเท่ากินเกี๊ยว เล่นอะไรไม่สนุกเท่าเล่นพี่สะใภ้ ดูท่าน่าจะจริง!

ตลกสิ้นดี จากความทรงจำ นางคือเสิ่นม่านอวี้ คุณหนูใหญ่เสิ่น ผู้เป็นเจ้าของโรงเหล้าเสิ่นเชียน แม้ว่าบิดามารดาของนางจะเพิ่งเสียชีวิตไปได้ไม่นาน แต่ก็ทิ้งธุรกิจและทรัพย์สินไว้ให้มากมายก่ายกอง รวมถึงการหมั้นหมายกับบุรุษชั่วช้าตรงหน้าไว้ให้อีกด้วย

‘เอาล่ะ สุดท้ายแล้ว พวกเจ้าทั้งสองต่างก็จะเป็นชายาเท่าเทียมของข้า จงเร่งเข้าประตูจวนไปทำพิธีเถิด จะได้ไม่เสียฤกษ์มงคล!’

สิ้นเสียงของเขา เสิ่นม่านอวี้ก็หมดความอดทนอีกต่อไป นางใช้มือเรียวกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก ท่ามกลางเสียงฮือฮาของชาวบ้านที่แตกตื่นในการฉีกธรรมเนียมจารีตของนาง

‘ข้าไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของตู้ซื่อจื่อเลยแม้แต่น้อย...’ เสิ่นม่านอวี้พูดพลางกวาดสายตามองไปทั่วลานหน้าจวน นางจึงได้เห็นขบวนสินเดิมของตนที่ยาวนับสิบลี้ ในขณะที่ตู้เหวินเจี๋ย ว่าที่เจ้าบ่าวของนางกำลังจับมือประคองหยางเพ่ยเจิน คุณหนูรองสกุลหยางไว้ในอ้อมแขน โดยนางมีสินเดิมตามมาเพียงห้าหีบถ้วน

มุมปากของเสิ่นม่านอวี้ก็กระตุกขึ้นมา

มาทรงนี้หวังฮุบสมบัติข้าแน่ ๆ ฝันไปเถอะ!

และตามพล็อตแบบนี้ สิ่งที่ข้าต้องทำคือฉีกหน้ากากผู้ชายสารเลวคนนี้ออกมา แล้วโชว์ความฉลาดเยอะ ๆ ท่ามกลางฝูงชนแบบนี้จะต้องมีพระเอกแอบซ่อนตัวซุ่มดูข้าอยู่แน่ ๆ !!

เอาสิ! เสิ่นม่านอวี้คนนี้จะเล่นตามบทให้ดูเอง!