บทที่ 8 ยาห้ามครรภ์

เพราะในระหว่างนั้น หลังจากที่บิดามารดาของนางเสียชีวิต เสิ่นม่านอวี้ก็ต้องผันตัวมาเป็นหัวเรือใหญ่ในการพยุงโรงเหล้าเสิ่นเชียนและดูแลน้องสาวอีกสองคนแทน

นางจึงได้ใช้ความรู้ความสามารถจากอนาคตมาปรับปรุงสูตรเหล้าของที่บ้านอย่างสุราขาวและสุราข้าวหมักให้สะอาด ใส และรสชาติคงที่ แล้วจึงสร้างเหล้าบุปผาแดงที่มีรสชาติละมุนลิ้นถูกใจคนทุกชนชั้น จนสามารถกวาดเงินได้หลายหมื่นตำลึงทันทีที่วางจำหน่าย

ภายในสามปี โรงเหล้าเสิ่นเชียนก็ก้าวขึ้นมาเป็นพ่อค้ารายใหญ่ในการจำหน่ายเหล้าสุราในแคว้นต้าเยี่ยน แต่เดิมที่เป็นเพียงโรงกลั่นและโรงบ่มขนาดใหญ่ที่ส่งเหล้าให้แก่ร้านค้ารายย่อยทั่วเมืองหลวง

เสิ่นม่านอวี้จัดการปรับโครงสร้างธุรกิจใหม่ ย้ายโรงบ่มเหล้าให้ไปอยู่ที่นอกเมืองเน้นผลิตและส่งออกเป็นไห ๆ ให้คู่ค้ารายใหญ่อย่างโรงเตี๊ยมและหอนางโลม ปรับเปลี่ยนหน้าร้านในเมืองหลวงให้กลายเป็นโชว์รูมหรือห้องชิมเหล้าสุดหรู โดยยังคงเน้นการขายส่งเป็นหลัก แต่ใช้หน้าร้านไว้สำหรับการสร้างแบรนด์โดยเฉพาะ

กิจการของโรงเหล้าเสิ่นเชียนดีวันดีคืน จนเสิ่นม่านอวี้คิดค้นนำเอาสูตรเหล้าในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดออกมาอีกหลายรายการ ไม่ว่าจะเป็นสุราแช่ผลไม้ตามฤดูกาลและคราฟต์เบียร์ข้าวบาร์เลย์ ซึ่งก็ขายดีเป็นพลุแตกอีกเช่นเคย

และเจ้าคราฟต์เบียร์ข้าวบาร์เลย์นี่แหละที่ทำให้นางและจวินลู่เอินได้รู้จักกัน เพราะหลังจากที่มีขุนนางชั้นสูงนำคราฟต์เบียร์ข้าวบาร์เลย์เข้าไปถวายถึงในวังหลวง

พอจวินลู่เอินที่เป็นคนทะลุมิติมาเช่นเดียวกับเสิ่นม่านอวี้เห็นเข้า ดวงตาก็พลันเปล่งประกาย สั่งสารถีให้ควบรถม้าตรงมาที่โรงเหล้าเสิ่นเชียนในทันที และคำพูดแรกที่นางเอ่ยทักทายเถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าเสิ่นเชียนก็คือ...

‘อาร์ ยู โอเค้?’

เสิ่นม่านอวี้ ‘!!!’

เพียงเท่านั้นแหละ มหกรรมความป่วนของสองสาวจากอนาคตก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ในสายตาคนนอกก็เข้าใจแค่ว่าเหล้าของตระกูลเสิ่นถูกพระทัยองค์หญิงใหญ่ จนเถ้าแก่เนี้ยต้องเอาเข้าวังไปถวายอยู่เนือง ๆ

ในขณะที่ความจริงแล้ว พวกนางสร้างบาร์โฮสต์ขึ้นมากลางจวนองค์หญิงใหญ่ต่างหาก! ภายใต้ชื่องานเลี้ยงสวยหรูว่างานเลี้ยงชมบุปผาราตรี อีกทั้งยังเชิญบรรดาฮูหยินที่ครองตัวเป็นหม้ายและคุณหนูบางส่วนที่คอเดียวกันมาร่วมงานอีกด้วย

และใช่ค่ะ... เพราะงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้เองที่ทำให้นางได้ลองชมลมวสันต์เป็นครั้งแรกกับจวินเหยียนสือ!

“ถึงจวนแล้วขอรับ คุณหนู” เสียงสารถีดังขึ้น

เสิ่นม่านอวี้ส่งเสียงครางรับในลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ เดินลงมาจากรถม้าอย่างช้า ๆ โดยมีหวงหมัวมัวและหยาจูช่วยกันประคองนางเข้าไปถึงเรือนจุ้ยเซียน เรือนนอนของนาง

ร่างบางเอนตัวลงนอนบนเตียงอย่างเมื่อยล้า สูดดมกลิ่นดอกกุ้ยฮวาเซียงของเรือนตนอย่างสบายใจ หวงหมัวมัวช่วยจัดแจงผ้าห่มให้อย่างเอาใจใส่ “คุณหนูพักก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจะไปเอาน้ำแกงสร่างเมามาให้นะเจ้าคะ”

อ๊ะ! พูดถึงน้ำแกง...

เสิ่นม่านอวี้โบกมือปฏิเสธทันที ทำให้สาวใช้ในห้องต่างพากันสงสัย ด้วยปกติที่กลับมาจากงานเลี้ยงชมบุปผาราตรีขององค์หญิงใหญ่ เจ้านายจะต้องดื่มน้ำแกงสร่างเมาทุกทีนี่น่า

“ไม่เอาน้ำแกงสร่างเมา... ไปต้มยาห้ามครรภ์มาให้ข้าที...”

หวงหมัวมัวและหยาจูที่อ้าปากค้างไปแล้ว “!!!”

“คะ... คุณหนู!” หวงหมัวมัวร้องเสียงหลง “เหตุใดจึงดื่มยาห้ามครรภ์เจ้าคะ อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนทะ... ท่าน...”

ดวงตาของหวงหมัวมัวกวาดมองเรือนร่างของคุณหนูอย่างเร็วรี่ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปถกแขนเสื้อของนางขึ้นอย่างถือวิสาสะ ด้วยนางเป็นสาวใช้ในสินเดิมของหานจินฮวา มารดาของพวกนางที่แต่งเข้าจวนสกุลเสิ่น และช่วยเลี้ยงดูพวกนางทั้งสามพี่น้องมาตั้งแต่เยาว์วัย

ปากของหวงหมัวมัวอ้าค้างตกตะลึง เมื่อได้เห็นร่องรอยการต่อสู้เมื่อคืนที่ปรากฏเป็นรอยแดงช้ำกระจายไปทั่วแขน!

นางแทบอยากจะยกมือขึ้นกดจุดเหนือริมฝีปาก เพื่อสะกดกลั้นมิให้ตนเองต้องเป็นลมล้มพับไป ส่วนหยาจูที่เอามือขึ้นมาปิดปากตนเองไว้ “!!!”

เสิ่นม่านอวี้หัวเราะในลำคอ ความตึงเครียดตลอดทางที่กลับจวนพลันเบาสบายขึ้นมา ด้วยตัวนางเองที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ไม่ได้มีความคิดปิดกั้นในเรื่องอย่างว่ามากเท่าคนโบราณ

เพียงแต่คิดไม่ตกที่จู่ ๆ เผลอไปมีความสัมพันธ์กับองค์ชายรองจวินเหยียนสือเสียอย่างนั้น แม้ว่าทั้งนางและเขาจะถูกวางยาก็ตาม!

แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้ว นางก็มิใช่เด็กสาวใสซื่อที่จะไปตีโพยตีพายร้องไห้ให้เขารับผิดชอบ นางมีศักดิ์ศรีมากพอที่จะยอมรับและปล่อยวาง... อย่าให้เรื่องบังเอิญนี้กลายมาเป็นเชือกผูกรัดนางและเขาไว้เลย...

เสิ่นม่านอวี้คิดว่าจวินเหยียนสือเองก็คงไม่ได้คิดจริงจังสิ่งใดเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงได้เครียดนัก แต่เมื่อเห็นท่าทางของทั้งสองคน นางจึงได้รู้ว่านางเครียด เพราะแบกรับปัญหาที่เกิดขึ้นไว้เพียงลำพัง

แต่เมื่อมีคนมาร่วมรับรู้ไปด้วยแล้ว มันก็เหมือนเด็กน้อยที่กล้าสารภาพความผิดกับผู้ใหญ่นี่เอง!

เสิ่นม่านอวี้ปลอบเสียงเบา “ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก เรื่องแค่นี้เอง”

“คุณหนู!” หวงหมัวมัวเอ็ดเสียงดัง “เรื่องแค่นี้ได้อย่างไรกันเจ้าคะ! นี่มันเรื่องสำคัญของแม่นางเชียวนะเจ้าคะ! คราวหน้า ข้าไม่ยอมให้คุณหนูไปจวนองค์หญิงใหญ่แล้ว!”

เสิ่นม่านอวี้ไม่ได้โต้ตอบคำใด เพียงแต่ขมวดคิ้วหรี่ตาลง สื่อสารทางสายตาประมาณว่าท่านน่ะหรือ จะห้ามข้าได้!

“เฮ้อ...” หวงหมัวมัวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “คุณหนูเจ้าคะ จะทำการสิ่งใด ก็โปรดไตร่ตรองคิดถึงคุณหนูรองและคุณหนูสามด้วยนะเจ้าคะ หากท่านตั้งครรภ์ขึ้นมา โดยที่ยังไม่ได้ออกเรือน มันจะไม่งามเอานะเจ้าคะ”

หวงหมัวมัวเลือกใช้ถ้อยคำที่รักษาน้ำใจ ชี้ให้เห็นถึงข้อเสียร้ายแรงหากนางยังดันทุรังดื้อรั้นเช่นนี้

“ข้ารู้แล้ว” เสิ่นม่านอวี้พยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะโบกมือบอก “แต่ถ้าหากหมัวมัวยังคงชักช้า ไม่ออกไปต้มยาห้ามครรภ์มาให้ข้าสักที เกรงว่าข้าจะได้ท้องป่องขึ้นมาให้สกุลเสิ่นได้ขายหน้าจริง ๆ แล้วนะ”

ได้ยินแค่นั้น หวงหมัวมัวก็รีบหมุนตัวก้าวเท้ายาว ๆ ออกจากเรือนจุ้ยเซียนไปในทันที

“ข้าขอขนานแรง ๆ หน่อยนะ หมัวมัว” เสิ่นม่านอวี้ไม่วายตะโกนสำทับอีกครั้ง ก่อนจะได้ยินเสียงเดินกระแทกเท้าจากหวงหมัวมัวเป็นการตอบรับกลับมา

“เอาล่ะ... วันนี้มีอะไรอีกไหม?”

หยาจูส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วรายงานเสียงสั่น “ที่โรงเหล้าไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ คุณหนูรองและคุณหนูสามดูแลเรียบร้อยดีเจ้าค่ะ อ่อ! แต่เมื่อเช้านี้ มีคนจากศาลต้าหลี่มาขอความช่วยเหลือจากคุณหนูเจ้าค่ะ”

“เขาจะให้ข้าไปในยามใด?”

“ปลายยามเว่ยเจ้าค่ะ”

เสิ่นม่านอวี้พยักหน้ารับทราบ ก่อนจะปรือตาลง ยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงแล้วบอกเสียงอู้อี้ “งั้นต้นยามเว่ย เจ้าค่อยมาปลุกข้าก็แล้วกัน”

*ยามเว่ย หมายถึง ช่วงเวลา 13.00-14.59 น.