Masukขบวนเสด็จแสนยิ่งใหญ่ที่นำโดยฮ่องเต้หย่งอาน พระหัตถ์เล็ก ๆ ที่คีบประคองก้านแก้วน้ำองุ่นทิพย์ไว้มั่
เพียงชั่วข้ามคืน ข่าวลืออันอื้อฉาวเกี่ยวกับคุณหนูสามแห่งจวนจิ๋นอันโหวก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวง ราวกับมีคนตั้งใจจุดไฟลามทุ่ง โดยเฉพาะเรื่องคาวเกี่ยวกับความบริสุทธิ์และผูกสมัครรักลับหลังเล่าลือกันว่าหลินหว่านฉิงสวมใส่สร้อยข้อมือกลีบบัวหิมะอันล้ำค่า ซึ่งมีบุรุษสูงศักดิ์จากห้องตงหยาง โรงประมูลจิ่วเป่าเกอชิงประมูลไปในราคาที่สูงลิ่วคุณหนูในห้องหอปกติไหนเลยจะมีปัญญาครอบครองของหมื่นตำลึงเงินเช่นนี้ได้ หากมิใช่แอบรับของขวัญหมั้นหมายจากบุรุษลึกลับลับหลังบุพการี!และมีบรรดาคุณชายคุณหนูหลายคนออกมายืนยันว่ามีการประมูลเช่นนั้นเกิดขึ้นจริง เพราะตนก็อยู่ในเหตุการณ์แย่งชิงการประมูลนั้นด้วย นั่นจึงทำให้เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โตมากกว่าเดิม!“เลวทรามยิ่งนัก! ใครมันกล้าปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงลูกสาวข้าเช่นนี้!”เสียงตบโต๊ะดัง ปัง! ของจิ๋นอันโหวทำเอาห้องโถงใหญ่สั่นสะเทือนท่านโหววัยกลางคนเดินวนไปวนมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าดุดันเครียดขรึม เพราะตามจารีตอันสูงส่งแล้ว สตรีที่ถูกลือว่ารับของหมั้นหรือของขวัญมูลค่าสูงจากบุรุษอื่นโดยไร้การท
ในที่สุด งานฉลองการครองราชย์ครบสองปีของฮ่องเต้หย่งอานก็จบลงด้วยเศษหน้าของอิ้งอ๋องและขุนนางฝ่ายของอัครมหาเสนาบดีฟู่ที่แตกละเอียด ด้วยมุ่งหวังทำลายชื่อเสียงของท่านผู้สำเร็จราชการแต่กลับเกิดข่าวมงคลอีกหนึ่งข่าวขึ้นมาแทน นั่นคือข่าวการอภิเษกสมรสของท่านผู้สำเร็จราชการกับคุณหนูห้าฮั่ว บุตรีของฮั่วสิงปู้ซ่างซู เรื่องราวความรักของทั้งสองคนกลับกลายเป็นที่กล่าวขานถึงความหวานชื่นราวกับท่านผู้เฒ่าจันทราเลือกผูกด้ายแดงด้วยตนเองทั้งสองได้พบปะกันในงานเลี้ยง ก่อนจะได้มีโอกาสสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็น จนกระทั่งท่านผู้สำเร็จราชการผู้เย็นชาถึงขั้นคุกเข่าทูลขอโองการสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้หย่งอานในคืนนั้นเลย!นอกจากความรักหวานชื่นหน้าตำหนักฉืออันนั้นแล้ว ยังมีอีกหนึ่งความรักร้อนแรงในตำหนักชิ่งซินที่ลุกโชนจนยากจะดับมอดลง แม้จะล่วงเข้าเช้าวันใหม่แล้วก็ตาม...เพราะกิจกรรมเข้าจังหวะของเจ้าหมาเด็กที่เรียกร้องและสูบเรี่ยวแรงออกจากร่างของนางจนหมด เสิ่นม่านอวี้จึงต้องนอนซมด้วยพิษไข้ไปอีกหน!สุดท้าย จวินลู่เอินก็ต้องออกหน้าหาข้ออ้างไปทางจวนสกุลเสิ่นอีกครั้งว่าขอตัวเสิ่นม่านอว
ใบหน้าหวานแหงนเงยซบลงซอกคอแกร่งของเขา ในขณะที่เขาก็ก้มหน้าลงซุกซบใบหน้ากับซอกคอชื้นเหงื่อของนาง กดริมฝีปากทิ้งรอยจุมพิตไปทั่วเรียกได้ว่าจวินเหยียนสือปรนเปรอนางทุกสัดส่วนของร่างกายเลยทีเดียว คลื่นลมปรารถนาผสานไปกับฤทธิ์ยาในตัว ทำให้นางเรียกร้องและถวิลหาความสุขที่จะซัดสาดได้มากกว่านี้!ช่วงล่างของเสิ่นม่านอวี้เริ่มขมิบตอดรัดเขาอย่างรุนแรง เป็นการแจ้งเจตจำนงว่าถึงเวลาที่เขาต้องขยับเสียที!“พี่หญิงเสิ่นช่างใจร้อนนัก!” จวินเหยียนสือพึมพำชิดผิวเนียนด้วยความชอบใจเขาผละมือหนึ่งออกจากทรวงอกอิ่มอย่างเสียดาย แล้วเลื่อนไปยกขาอ่อนขาหนึ่งขึ้นสูง บังคับให้นางวางเท้าอีกข้างลงบนเก้าอี้กลมข้างตัวเป็นแท่นเหยียบ นั่นจึงทำให้กลีบบุปผาที่หุบเมื่อครู่กลับมาผลิบานอีกครั้ง เอื้อให้เขาปรนเปรอนางได้ง่ายขึ้น“อ๊ะ... อ๊า~~”เมื่อเอวสอบเริ่มขยับ เสียงครางของนางก็เริ่มบรรเลงแว่วหวาน ก่อนที่จะดังยิ่งขึ้นเมื่อปลายนิ้วของมือข้างที่ว่างอยู่เลื่อนมาตะปบลงบนเนินเนื้อที่เขากำลังบุกรุกเข้าไปอย่างเอาเป็นเอาตาย“สือเอ๋อร์! อ่ะ อย่าดื้อสิ! อ๊า~
“อึก! อ่ะ อ๊า~~” ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่อถูกลำกายของชายหนุ่มพุ่งทะยานเข้าไปจนสุดความยาว ความใหญ่โตเบียดแน่นจนนางแทบจุก เอวบางถูกบิดร่อนไปมาด้วยความอุธัจแต่มีหรือที่จวินเหยียนสือจะยอมให้นางถอยห่าง สองมือตรึงเอวของเสิ่นม่านอวี้ไว้แน่น แล้วจึงเริ่มขยับเอวสอบของตนเองเข้าออกบ้าง!“อ๊ะ... ดะ เดี๋ยวสิ อึก งื้ออออ” เสียงครางกระเส่าดังกังวานไปทั่วตำหนักกว้างสอดประสานไปกับเสียงเนื้อกระแทกเนื้อที่จวินเหยียนสือบรรจงปลุกเร้าขึ้นทีละน้อยดวงตาจิ้งจอกเข้มขึ้นตามแรงอารมณ์ เมื่อเห็นเรือนร่างบอบบางโยกไหวไปตามแรงกระแทก ดวงตาเมล็ดซิ่งที่เขาหลงใหลปิดแน่น ในขณะที่ริมฝีปากบางกลับร้องครวญครางไม่เป็นภาษาแรงกระแทกที่สอดแทรกเข้าไป ทำให้สาบเสื้อคลุมชั้นในของนางเริ่มเลื่อนหลุดไปทีละน้อย เปิดเปลือยผิวกายสีชมพูอวบอิ่มให้เขาได้ยลเต็มสองตา ยิ่งยามที่สองมือน้อยเลื่อนมาจับมือหนาของเขาที่ตรึงเอวของนางอยู่ท่อนแขนเรียวก็ยิ่งบีบอกอวบให้แนบชิดยั่วตา จวินเหยียนสือกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ก่อนจะโน้มหน้าลงต่ำ อ้าปากงับเม็ดอิงเถาสีชมพูที่บิดส่ายไปมาอย่างอดใจไม่ไหว
“อะไร... อุ๊บ!” เสิ่นม่านอวี้เอี้ยวใบหน้ากลับมามองอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ทันอุบายหมาเด็กที่ฉกริมฝีปากลงมาประทับแนบแน่น ปลายลิ้นร้อนตวัดแทรกเข้าไปควานหาความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลามสองมือหนาบิดร่างบางในอ้อมให้หันมาประจันหน้า เอื้อให้เขาสามารถจุมพิตกับนางได้ดูดดื่มมากยิ่งขึ้น!เสิ่นม่านอวี้ครางในลำคอ เมื่อความปรารถนาได้รับการตอบสนอง นางขยับตัวเข้าไปถูไถแนบชิดตามความรู้สึกวาบหวิวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความร้อนระอุในกายราวกับถูกไฟสุม แต่ถูกดับได้ด้วยมือเย็น ๆ ของอีกฝ่ายอาภรณ์ด้านนอกที่ทำจากผ้าไหมชั้นดีถูกปลดเปลื้องทิ้งลงบนพื้นทีละชิ้น จนสองร่างเหลือเพียงเสื้อคลุมสีขาวด้านในบางเบาที่ปกปิดเรือนร่างอย่างหมิ่นเหม่“อึก... อื้อ...”เสิ่นม่านอวี้ครางเสียงแผ่วในลำคออย่างสุขสม เมื่อนางรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วที่ร้อนฉ่าเลื้อยลงต่ำ แทรกผ่านเนินเนื้อสาวของสาวลงไปสัมผัสกับกลีบบุปผาที่กำลังเบ่งบานและเปียกแฉะไปด้วยน้ำหวานของนางรสสัมผัสร้อนผ่าวบริเวณท้องน้อยพลันฟุ้งกระจายอยู่ในกายสาวตามการขยับปลายนิ้วของจวินเหยียนสือ ใบหน้าหวานแดงก่ำจนถึงใบหู
เสิ่นม่านอวี้ค่อย ๆ หันหน้าไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าเด็กดื้ออย่างช้า ๆ ลมหายใจเริ่มติดขัดและร้อนรุ่ม คอแห้งผากดั่งมีไฟลวก นางพึมพำตอบเสียงสั่นพร่า ร่างกายเริ่มอ่อนแรงจนมือเรียวต้องขยับไปขยับมา ขยำสาบเสื้อตรงอกของจวินเหยียนสือไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว“ข้า... ข้าเผลอกินสุรา... ที่ถูกวางยาปลุกกำหนัดเข้าไปแล้ว...”จวินเหยียนสือขมวดคิ้วมุ่นทันที ด้วยแผนการในค่ำคืนนี้ เขาก็พอรู้มาบ้าง อีกทั้งจวินลู่เอินยังกำชับหนักหนาว่าไม่ให้พวกเขาแตะต้องจอกแก้วมั่วซั่ว เพื่อป้องกันการถูกวางยาปลุกกำหนัด!ดวงตาคู่คมทอประกายความตกใจและฉุนเฉียวขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะมองจอกแก้วว่างเปล่าในมือนาง แล้วถามด้วยความงุนงง “แล้วเหตุใดเมื่อครู่ท่านจึงไม่เททิ้งไปเล่า!”เสิ่นม่านอวี้ส่ายหน้าช้า ๆ ใบหน้าหวานยามนี้เริ่มซับสีเลือดแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดูและเย้ายวน ดวงตาปรือฉ่ำด้วยหยดน้ำตาแห่งความอัดอั้น“ก็เมื่อกี้อาชิวเอาแต่พูดว่าจะกินแทน ยื้อยุดไม่เลิกจนเหมือนข้าโดนสะกดจิตอยู่ในหัว... พอเจ้าส่งเสียงทักขึ้นมาจากด้านหลัง ข้าตกใจจนสะดุ้ง... ก็เลยเผลอซดหมดจอกไปเล







