LOGINทันทีที่ร่างระหงของหลินหว่านฉิงปรากฏกายขึ้น บรรยากาศเบื้องหน้าตำหนักฉืออันพลันตกอยู่ในความเงียบ บ
ใบหน้าหวานแหงนเงยซบลงซอกคอแกร่งของเขา ในขณะที่เขาก็ก้มหน้าลงซุกซบใบหน้ากับซอกคอชื้นเหงื่อของนาง กดริมฝีปากทิ้งรอยจุมพิตไปทั่วเรียกได้ว่าจวินเหยียนสือปรนเปรอนางทุกสัดส่วนของร่างกายเลยทีเดียว คลื่นลมปรารถนาผสานไปกับฤทธิ์ยาในตัว ทำให้นางเรียกร้องและถวิลหาความสุขที่จะซัดสาดได้มากกว่านี้!ช่วงล่างของเสิ่นม่านอวี้เริ่มขมิบตอดรัดเขาอย่างรุนแรง เป็นการแจ้งเจตจำนงว่าถึงเวลาที่เขาต้องขยับเสียที!“พี่หญิงเสิ่นช่างใจร้อนนัก!” จวินเหยียนสือพึมพำชิดผิวเนียนด้วยความชอบใจเขาผละมือหนึ่งออกจากทรวงอกอิ่มอย่างเสียดาย แล้วเลื่อนไปยกขาอ่อนขาหนึ่งขึ้นสูง บังคับให้นางวางเท้าอีกข้างลงบนเก้าอี้กลมข้างตัวเป็นแท่นเหยียบ นั่นจึงทำให้กลีบบุปผาที่หุบเมื่อครู่กลับมาผลิบานอีกครั้ง เอื้อให้เขาปรนเปรอนางได้ง่ายขึ้น“อ๊ะ... อ๊า~~”เมื่อเอวสอบเริ่มขยับ เสียงครางของนางก็เริ่มบรรเลงแว่วหวาน ก่อนที่จะดังยิ่งขึ้นเมื่อปลายนิ้วของมือข้างที่ว่างอยู่เลื่อนมาตะปบลงบนเนินเนื้อที่เขากำลังบุกรุกเข้าไปอย่างเอาเป็นเอาตาย“สือเอ๋อร์! อ่ะ อย่าดื้อสิ! อ๊า~
“อึก! อ่ะ อ๊า~~” ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่อถูกลำกายของชายหนุ่มพุ่งทะยานเข้าไปจนสุดความยาว ความใหญ่โตเบียดแน่นจนนางแทบจุก เอวบางถูกบิดร่อนไปมาด้วยความอุธัจแต่มีหรือที่จวินเหยียนสือจะยอมให้นางถอยห่าง สองมือตรึงเอวของเสิ่นม่านอวี้ไว้แน่น แล้วจึงเริ่มขยับเอวสอบของตนเองเข้าออกบ้าง!“อ๊ะ... ดะ เดี๋ยวสิ อึก งื้ออออ” เสียงครางกระเส่าดังกังวานไปทั่วตำหนักกว้างสอดประสานไปกับเสียงเนื้อกระแทกเนื้อที่จวินเหยียนสือบรรจงปลุกเร้าขึ้นทีละน้อยดวงตาจิ้งจอกเข้มขึ้นตามแรงอารมณ์ เมื่อเห็นเรือนร่างบอบบางโยกไหวไปตามแรงกระแทก ดวงตาเมล็ดซิ่งที่เขาหลงใหลปิดแน่น ในขณะที่ริมฝีปากบางกลับร้องครวญครางไม่เป็นภาษาแรงกระแทกที่สอดแทรกเข้าไป ทำให้สาบเสื้อคลุมชั้นในของนางเริ่มเลื่อนหลุดไปทีละน้อย เปิดเปลือยผิวกายสีชมพูอวบอิ่มให้เขาได้ยลเต็มสองตา ยิ่งยามที่สองมือน้อยเลื่อนมาจับมือหนาของเขาที่ตรึงเอวของนางอยู่ท่อนแขนเรียวก็ยิ่งบีบอกอวบให้แนบชิดยั่วตา จวินเหยียนสือกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ก่อนจะโน้มหน้าลงต่ำ อ้าปากงับเม็ดอิงเถาสีชมพูที่บิดส่ายไปมาอย่างอดใจไม่ไหว
“อะไร... อุ๊บ!” เสิ่นม่านอวี้เอี้ยวใบหน้ากลับมามองอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ทันอุบายหมาเด็กที่ฉกริมฝีปากลงมาประทับแนบแน่น ปลายลิ้นร้อนตวัดแทรกเข้าไปควานหาความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลามสองมือหนาบิดร่างบางในอ้อมให้หันมาประจันหน้า เอื้อให้เขาสามารถจุมพิตกับนางได้ดูดดื่มมากยิ่งขึ้น!เสิ่นม่านอวี้ครางในลำคอ เมื่อความปรารถนาได้รับการตอบสนอง นางขยับตัวเข้าไปถูไถแนบชิดตามความรู้สึกวาบหวิวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความร้อนระอุในกายราวกับถูกไฟสุม แต่ถูกดับได้ด้วยมือเย็น ๆ ของอีกฝ่ายอาภรณ์ด้านนอกที่ทำจากผ้าไหมชั้นดีถูกปลดเปลื้องทิ้งลงบนพื้นทีละชิ้น จนสองร่างเหลือเพียงเสื้อคลุมสีขาวด้านในบางเบาที่ปกปิดเรือนร่างอย่างหมิ่นเหม่“อึก... อื้อ...”เสิ่นม่านอวี้ครางเสียงแผ่วในลำคออย่างสุขสม เมื่อนางรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วที่ร้อนฉ่าเลื้อยลงต่ำ แทรกผ่านเนินเนื้อสาวของสาวลงไปสัมผัสกับกลีบบุปผาที่กำลังเบ่งบานและเปียกแฉะไปด้วยน้ำหวานของนางรสสัมผัสร้อนผ่าวบริเวณท้องน้อยพลันฟุ้งกระจายอยู่ในกายสาวตามการขยับปลายนิ้วของจวินเหยียนสือ ใบหน้าหวานแดงก่ำจนถึงใบหู
เสิ่นม่านอวี้ค่อย ๆ หันหน้าไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าเด็กดื้ออย่างช้า ๆ ลมหายใจเริ่มติดขัดและร้อนรุ่ม คอแห้งผากดั่งมีไฟลวก นางพึมพำตอบเสียงสั่นพร่า ร่างกายเริ่มอ่อนแรงจนมือเรียวต้องขยับไปขยับมา ขยำสาบเสื้อตรงอกของจวินเหยียนสือไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว“ข้า... ข้าเผลอกินสุรา... ที่ถูกวางยาปลุกกำหนัดเข้าไปแล้ว...”จวินเหยียนสือขมวดคิ้วมุ่นทันที ด้วยแผนการในค่ำคืนนี้ เขาก็พอรู้มาบ้าง อีกทั้งจวินลู่เอินยังกำชับหนักหนาว่าไม่ให้พวกเขาแตะต้องจอกแก้วมั่วซั่ว เพื่อป้องกันการถูกวางยาปลุกกำหนัด!ดวงตาคู่คมทอประกายความตกใจและฉุนเฉียวขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะมองจอกแก้วว่างเปล่าในมือนาง แล้วถามด้วยความงุนงง “แล้วเหตุใดเมื่อครู่ท่านจึงไม่เททิ้งไปเล่า!”เสิ่นม่านอวี้ส่ายหน้าช้า ๆ ใบหน้าหวานยามนี้เริ่มซับสีเลือดแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดูและเย้ายวน ดวงตาปรือฉ่ำด้วยหยดน้ำตาแห่งความอัดอั้น“ก็เมื่อกี้อาชิวเอาแต่พูดว่าจะกินแทน ยื้อยุดไม่เลิกจนเหมือนข้าโดนสะกดจิตอยู่ในหัว... พอเจ้าส่งเสียงทักขึ้นมาจากด้านหลัง ข้าตกใจจนสะดุ้ง... ก็เลยเผลอซดหมดจอกไปเล
ในขณะที่ตำหนักฉืออันกำลังตื่นตะลึงไปกับการทูลขอโองการสมรสพระราชทานของท่านผู้สำเร็จราชการกับคุณหนูห้าตระกูลฮั่ว อีกฟากหนึ่งของวังหลวง บรรยากาศภายในตำหนักชิ่งซินเองก็กำลังตื่นตะลึงอยู่ด้วยเช่นกันเพราะทุกอย่างเป็นไปตามที่จวินลู่เอินและเสิ่นม่านอวี้วางแผนไว้ทุกประการ สามารถดัดหลังมู่หรงเจวี๋ยจนใบหน้าบิดเบี้ยว แต่ทว่า... มันก็มีจุดที่ผิดแผนไปบ้างเหมือนกัน!ในตอนที่เสิ่นม่านอวี้สั่งให้นางกำนัลเช็ดทำความสะอาดจอกแก้วของหลินหว่านฉิง นางกำนัลได้สลับสับเปลี่ยนนำจอกสุราที่ถูกวางยาแล้วแยกออกมาเมื่อเสิ่นม่านอวี้มั่นใจแล้วว่าเสิ่นหยางมี่ละความสนใจจากนาง จ้องมองเพียงสองจอกแก้วที่ตรงไปหา ‘จวินหลิงชาง’ และหลินหว่านฉิง นางก็ลอบถือจอกแก้วเจ้าปัญหานั้นออกไปข้างนอก โดยมีเจตนาที่จะเทสุราจอกนั้นทิ้งซึ่งในขณะที่นางกำลังจะเอียงจอกแก้วลงบนกระถางต้นไม้...“พี่หญิง! นั่นท่านกำลังจะทำอันใดหรือเจ้าคะ!”เสียงหวานของเสิ่นว่านชิวพลันดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง! ร่างปราดเปรียวของนางก้าวฉับ ๆ เข้ามาประชิดตัว พร้อมกับเอื้อมมือไปจับจอกแก้วใสเอาไว้แน่น ดวงตา
“ยังไงทั้งชางเอ๋อร์และคุณหนูหลินนั่นก็คงจะให้โดนยากันไม่ได้ทั้งคู่...” เสิ่นม่านอวี้ขมวดคิ้วอีกครั้ง “เดี๋ยวข้าไปซื้อตัวนางกำนัลคนนั้นซ้อนไว้อีกทีก็แล้วกัน ข้าจะสับเปลี่ยนจอกนั้น นางเอกจะได้ดื่มได้โดยไม่มีปัญหา”“แล้วบอกให้นางกำนัลคนเดิมทำชุดของนางเอกเปียกไหม? จะได้เป็นเรื่องที่ดึงนางออกมาจากงานเลี้ยง” จวินลู่เอินเสนอความคิด “มี่มี่จะได้เห็นว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนแล้ว”ดวงตาเมล็ดซิ่งกลอกไปมาอย่างคิดทบทวน ระวังทุกช่องโหว่ที่อาจเกิดขึ้น “ได้... นางกำนัลทำตามแผนเดิมของมี่มี่ทุกอย่าง ชางเอ๋อร์ไม่ได้โดนยา แต่ออกไปรอที่ตำหนักฉืออัน ส่วนนางเอกก็ถูกทำให้ชุดเปียก ไปเปลี่ยนชุดที่นั่นเหมือนกัน”“ส่วนพ่อพระเอกก็จะสาระแนเป็นห่วงตามออกไป” จวินลู่เอินแค่นยิ้มทวนแผนการต่อ “ช่วยนางเอกออกมาแล้วโยนคุณหนูตัวประกอบเข้าไปแทน...”เสิ่นม่านอวี้จิ๊ปาก “ตรงนี้แหละที่ยาก... ชางเอ๋อร์ไม่ได้โดนวางยา แล้วจะเอายังไงกับคุณหนูคนนี้ดี?”จวินลู่เอินระบายยิ้มกว้างอย่างไม่ทุกข์ร้อน “อ







