วาระซ่อนเร้น

          เอาเป็นว่าจะอะไรก็แล้วแต่ ปุณยวีร์เคยเชื่อจริงๆ ว่าเหมือนพิมพ์จะโสดเป็นเพื่อนเธอไปอีกนานเธอไม่ได้ฝันเฟื่องไปไกลจนถึงวันตาย แต่อย่างน้อยๆ ก็น่าจะสักพักใหญ่ๆ ประมาณสองถึงสามปีให้เวลาเธอได้ทำใจยอมรับบ้าง ไม่ใช่สัญญากันเสียดิบดีแต่แค่หนึ่งปีผ่านไปเท่านั้นก็จูงมือผู้ชายมาบอกว่าเป็นแฟนกันเสียแล้ว

          นอกจากจะไม่สำนึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้ยังทำหน้าชื่นบานแบบภูมิใจนำเสนอสุดๆ อีก ยัง! ยังไม่พอ ไอ้คุณแฟนของนางยังเป็นเพื่อนของไอ้พี่ชายที่พวกเธอเคยลงความเห็นร่วมกันว่าผู้ชายกลุ่มนี้ไม่น่าคบที่สุด ‘แล้วแกไปคบได้ยังไง เอาไอ้พี่อี้มาเป็นแฟนได้ยังไงฮะนังพิมพ์!’

          และก็ยัง! ไม่ใช่แค่เรื่องเพื่อนชิ่งหนีไปมีแฟนกันหมดแล้วทิ้งเธอไว้คนเดียวเท่านั้นที่ทำเอาเธอหงุดหงิดงุ่นง่านเพื่อนง้อยังไงก็ไม่ใจอ่อนไม่ฟังเหตุผล เธอไม่ใช่คนงี่เง่าขนาดนั้น

          แต่เป็นเพราะว่าช่วงนี้เธอต้องผจญกับเรื่องราวน่าปวดหัวหลายอย่าง ไหนจะงาน แล้วยังครอบครัวอีก พอทุกอย่างบวกทบเข้าด้วยกัน เธอเลยแทบบ้าอย่างที่เห็น เฮ้อ… ทั้งที่เลยเบญจเพสมาตั้งนานแล้วแท้ๆ แต่ทำไมชีวิตของเธอถึงได้แย่แบบนี้นะ

          “ปุ่น…”เวลาผ่านไปพักใหญ่ๆ คนที่ถูกปล่อยให้สำนึกผิดอยู่ด้านนอกก็โผล่หน้าเข้ามาแล้วถือวิสาสะนั่งลงบนเตียงข้างๆ กัน

          ปุณวีย์ยังคงนั่งนิ่งไม่อือไม่หือใดๆ กลับไป หากภายในใจนั้นอ่อนยวบลงมากแล้ว

          “เมื่อกี้ลืมบอกไป ฉันซื้อคัพเค้กร้านโปรดของแกมาด้วยนะ อ้อมีบราวนี่ด้วยเขาเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ยกออกจากเตาร้อนๆ เลยนะแก ช็อกโกแลตงี้ไหลเยิ้มน่ากินสุดๆ ไปเลย แถมยังมีเลมอนโซดารสหวานเซี้ยวเปรี้ยวซ่าฝีมือของเออีสุดสวยอีกหนึ่งเหยือก ออกไปกินด้วยกันนะแก ถ้าไม่เห็นแก่ฉันก็คิดซะว่าสงเคราะห์ขนมพวกนั้นก็ได้ นะ”

          หากเป็นคนอื่นคงล่าถอยกลับไปตั้งหลักตั้งแต่โดนไล่แล้ว แต่อีกฝ่ายเป็นเหมือนพิมพ์ เพื่อนที่คบหากันมานาน เจ้าหล่อนจึงรู้ดีว่าควรจะรับมือกับเธอเช่นไร แม้ไม่อยากจะยอมรับนักแต่มันก็คือความจริง หากจะให้ยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอกง่ายๆ ก็ไม่ใช่นิสัยอีกมันต้องมีชั้นเชิงรู้จักไว้ฟอร์มหน่อย

          ปุณยวีร์ยักไหล่ “คัพเค้ก บราวนี่ เลมอนโซดามันไม่ผิดอะไรนี่นะเพราะงั้นมันก็สมควรได้ทำประโยชน์ให้กับกระเพาะของฉัน” พอจบประโยคเธอก็แสดงเจตนารมณ์ที่แท้จริงออกมารีบผุดลุกขึ้นจากเตียงเดินนำออกจากห้องนอนแล้วตรงไปยังโต๊ะกระจกเล็กๆ หน้าทีวีที่เพื่อนจัดเตรียมขนมหวานและเครื่องดื่มเอาไว้ให้

          ทำไงได้ล่ะโมโหมากมันก็หิวมาก เป็นเรื่องธรรมดา…

          “ตกลงมีเรื่องอะไรล่ะแก โทร. จิกซะจนฉันนึกว่ามีเพื่อนเป็นไก่”

          เห็นอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยก็เอาเลยนะนังเพื่อนบ้าถ้าไม่เป็นเพราะว่าเสียเวลามามากแล้วล่ะก็หล่อนได้ง้อฉันอีกรอบแน่ ฮึ่ม! คนเพิ่งอารมณ์ดีถลึงตาปรามเพื่อนปากดีไปทีหนึ่งก่อนจะเปิดปากว่า

          “แม่เรียกตัวฉันกลับบ้าน”

          “ดูจากสภาพองค์เจ้าแม่กาลีลงประทับเมื่อกี้แล้ว คงไม่ใช่แค่ท่านคิดถึงแกมากจนทนไม่ไหวใช่ไหม” แม้ไม่ได้เล่ารายละเอียดแต่เหมือนพิมพ์ก็ยังเดาเรื่องได้ถูกเช่นเคย

          “ก็แหงสิ อยู่ๆ แม่ก็นึกบ้าอะไรขึ้นมาไม่รู้บังคับให้ฉันกลับไปช่วยงานที่บ้าน ทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่เคยเดือดร้อนว่าฉันกับพี่เป้จะทำงานอะไร เพราะยังมีเจ้าปอนด์หลานรักเป็นตัวตายตัวแทนที่จะสืบทอดกิจการอีกคน พอฉันเค้นคอถามเอาจากเจ้าปอนด์ถึงได้รู้ว่าที่แท้แม่ก็มีฮิดเด็น อาเจนด้า แม่กะจะจับฉันไปดูตัวอะแก๊!” ประโยคสุดท้ายแทบกรี๊ดออกมาเลยทีเดียว

          “หา! แล้วผู้ชายโชคร้ายคนนั้นเป็นใครอะแก”

          “นังพิมพ์!”

          เหมือนพิมพ์ทำคอหด “แหม แกก็ ล้อเล่นหน่อยเดียวก็ไม่ได้ สรุปว่าแม่แกจะจับแกไปดูตัวกับใคร แล้วฉันรู้จักไหม”

          “อีตานายก…”

          “หา! นายกเลยเหรอแก เอ๊ะ แต่ว่าเขาแก่มากเลยนะแถมยังมีเมียแล้วด้วย นี่แม่แกคิดจะ…”

          “พอๆ หยุดมโนไปเองได้แล้วนังพิมพ์ แค่นายก อบจ.ย่ะ ไม่ใช่นายกรัฐมนตรี เจ้าปอนด์เล่าให้ฟังว่าเขาเป็นลูกชายของเพื่อนแม่ฉันที่เป็นเจ้าของโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในตัวจังหวัด เจ้าของตลาด แถมยังมีอาคารพาณิชย์และอะพาร์ตเมนต์อีกหลายแห่งให้เช่า”

          “ว้าว โปรไฟล์เริ่ดใช้ได้อะ ว่าที่สตรีหมายเลขหนึ่งประจำจังหวัดเลย  นะแก”

          “แกสนใช่ไหม โอเค งั้นไปบอกเลิกพี่อี้ซะ ฉันจะได้บอกแม่ให้จับแกไปดูตัวแทน”

          เหมือนพิมพ์ค้อนตากลับ “ไอ้บ้า พี่อี้ของฉันเริ่ดพออยู่แล้วย่ะฉันจะเลิกทำไม     โอเคๆ ฉันไม่พูดเล่นแล้วก็ได้ สรุปว่าที่แกหงุดหงิดงุ่นง่านพาลไปหมดทุกอย่างก็เพราะถูกแม่เรียกตัวกลับบ้านเพื่อจะให้ช่วยงานและจับไปดูตัวใช่ไหม ถ้าไม่โอเคแกก็ตอบปฏิเสธแม่ไปสิหรือไม่ก็ไม่ต้องกลับบ้านตามคำสั่งเท่านี้ก็เรียบร้อย ปกติฉันก็เห็นแกขัดคำสั่งแม่อยู่บ่อยไปไม่เห็นจะเป็นปัญหา แล้วมาคราวนี้แกจะอารมณ์เสียไปเพื่อ?” ถามน้ำเสียงสงสัย

          ปุณยวีร์ตีหน้ายุ่งพลางใช้ช้อนจิ้มไปที่บราวนี่แรงๆ ราวกับแค้นอะไรมันนักหนาก่อนจะบอกเสียงสะบัดว่า

          “คราวนี้แม่ไม่ยอมง่ายๆ เหมือนทุกครั้งน่ะสิ ทั้งที่ฉันยืนยันเสียงแข็งแล้วว่าไม่ แต่แม่ก็ยังมีข้อแม้ว่าฉันจะต้องหางานใหม่ให้ได้ภายในเดือนนี้ไม่งั้นก็ต้องทำตามคำสั่ง ไอ้งานบ้านี่ก็พอกันตอนฉันไม่ต้องการก็เรียกหาจนขี้เกียจรับสาย แต่พอนี้ดส์มันแทบตายกลับเงียบหายไปหมด แย่ที่สุด”

          คนรับฟังปัญหาส่ายศีรษะ “ว่าไปแกก็วอนหาเรื่องเองด้วยนี่ มีงานทำดีอยู่แล้วแท้ๆ ดันลาออก”

          คนวอนหาเรื่องถลึงตาคู่กลมโตใส่ “ก็ใครจะไปรู้ล่ะยะว่าแม่จะมาไม้นี้ แล้วงานนั่นมันก็น่าเบื่อจะตายวันๆ ต้องจมอยู่กับเอกสารกองโต ฉันก็อยากจะหาความท้าทายใหม่ๆ บ้างสิ”

           “แล้วแกจะทำยังไงล่ะทีนี้ เหลืออีกแค่สามอาทิตย์ก็จะหมดเดือนแล้ว” คนเป็นเพื่อนถามเสียงหนักใจ

           “ที่ฉันเรียกแกมานี่ให้มาช่วยกันคิด ไม่ใช่มาถามให้ฉันยิ่งเครียด        นังเพื่อนบ้านี่” คนที่เครียดหนักอยู่แล้วแหวเสียงเขียวก่อนจะยกมือกุมศีรษะ

          ...TBC...