เป็นหมอประสาอะไร

            “กรี๊ดดดด….”

            “ปุ่น เป็นไรแก เกิดอะไรขึ้น”

คนที่เพิ่งผลักประตูเข้ามาและทันได้ยินเสียงกรีดร้องราวกับมีเหตุร้ายอะไรสักอย่างถามน้ำเสียงร้อนรน

            “ว้าย! ตายแล้วเพื่อนฉัน” ยังไม่ทันจะได้คำตอบจากเจ้าของห้องพัก แต่เหมือนพิมพ์กลับต้องผวาเฮือกพลางร้องสุ้มเสียงตกใจเพราะสภาพที่ดูไม่ได้ของอีกฝ่าย

            “ใครตาย!” ปุญยวีร์ซึ่งนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมาถามเสียงขุ่นตาขวาง

            เหมือนพิมพ์ส่ายศีรษะก่อนจะทรุดนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เพื่อน “แกได้ส่องกระจกบ้างรึเปล่าเนี่ย สารรูปดูไม่ได้เลยเพื่อนฉัน โอย… ผมเผ้านี่หวีบ้าง    รึเปล่าฮะ ทำไมมันถึงพันกันเป็นสังกะตังอย่างนี้ยัยปุ่น”

ปากก็พร่ำบ่นไปขณะที่มือก็พยายามสางผมที่พันกันจนยุ่งเหยิงออกให้ก่อนจะหยิบหวีในกระเป๋าถือออกมาแล้วค่อยๆ หวีผมให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ

            “ฮึ! ไม่ต้องมาทำเป็นแคร์ ฉันมันก็แค่เพื่อน… ไม่สำคัญเหมือนแฟนแกหรอก”

ปุณยวีร์เอนศีรษะหนีมือคนหวังดีที่พยายามจะช่วยหวีผมเผ้ายุ่งเหยิงนั้นให้เข้ารูปเข้าทรง

            “อะไรกัน จนป่านนี้แล้วแกยังไม่เลิกงอนพวกฉันอีกเหรอ” คนมีแฟนถามเสียงอ่อนใจ

            “ใครว่างอน ฉันโกรธต่างหากย่ะ โดยเฉพาะแกนังพิมพ์ นังเพื่อนทรยศ ทำเป็นสัญญากันเสียดิบดีแต่สุดท้ายแกก็ชิ่งหนีฉันไปมีแฟนอีกคน ไม่ต่างอะไรกับนังพวกนั้นเลย” ต่อว่าเสียงฉุน

            เหมือนพิมพ์กลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอ “แหมแกก็ ถึงมีแฟนแล้วฉันก็ไม่ได้ชิ่งหนีแกไปไหนสักหน่อย ดูอย่างวันนี้ไงฉันยังมาหามาอยู่ข้างๆ แกเลย ไม่ว่ายังไงฉันก็ยังแคร์แกอยู่เสมอนะปุ่น”

ไม่เพียงงอนง้อเสียงอ่อนหากเจ้าหล่อนยังขยับเข้ามาใกล้แล้วพยายามช่วยหวีผมให้อีกครั้ง

            คนถูกแคร์จึงยื่นปากให้ก่อนจะสะบัดค้อนใส่แล้วกระแนะกระแหนว่า “นัดเช้า แต่กว่าจะโผล่หัวมาให้เห็นก็บ่ายโมงเข้าไปแล้ว นี่ถ้าฉันไม่โทร.จิกเป็นสิบๆ สายแกคงโผล่หัวมาพรุ่งนี้เช้าเลยล่ะมั้ง”

            “เอ่อ…”

            “ไง เถียงไม่ออกล่ะสิ เหอะ แล้วทำเป็นพูดดี”

            คนพูดดีอึ้งไปพักก่อนจะรีบบอกน้ำเสียงร้อนรนว่า “ฉันขอโทษจริงๆ นะแก แต่ฉันก็มีเหตุผลที่มาสายนะ พี่อี้ไม่สบายไข้ขึ้นน่าสงสารมาก ฉันจะใจดำทิ้งเขาให้อยู่คนเดียวได้ยังไง ตอนนี้พี่เขาก็ยังไม่หายดีแค่ไข้ลดลงหน่อยเดียว แต่เพราะฉันแคร์แกไงถึงได้ทิ้งพี่เขาให้ดูแลตัวเองแล้วรีบแล่นมาหาแกถึงที่นี่”

            “ไม่สบาย… เป็นอะไร” ถามกลับน้ำเสียงอ่อนลง

            “ก็… เป็นไข้น่ะ” ตอบเสียงอ่อย

            “เป็นไข้!” ปุณยวีร์ย้อนถามเสียงสูง “ไอ้พี่อี้เป็นไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่รึไงถึงกับสำออยดูแลตัวเองไม่ได้ เป็นหมอประสาอะไรหา!” โมโหหนักกว่าเก่าอีกคราวนี้

            เหมือนพิมพ์ถึงกับยกมือขึ้นอุดหูและรอจนนกหวีด เอ่อ เพื่อนสนิทเลิกส่งเสียงโวยวายเธอจึงแจกแจงอีกครั้ง

            “แกต้องเข้าใจนะปุ่น คนเป็นแฟนกันนะแกมันก็ต้องเอ่อ…”

             รีบหุบปากลงทันควันเมื่อรู้ตัวว่าได้พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป ทว่า… คงจะสายไปเสียแล้ว เพราะคนที่เอาแต่ทำปากยื่นสลับกับค้อนจนคอแทบเคล็ดคราวนี้แค่ส่งสายตานิ่งๆ มองกลับมาเท่านั้น

            “ปุ่น… ฉัน”

            “พอเถอะฉันไม่มีธุระอะไรกับแกแล้ว อย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่เลยกลับไป   ดูใจผู้ชายของแกซะ”

             กระแสเสียงราบเรียบไร้วี่แววเขียวขุ่นเหมือนที่เคย แต่ประชดกลับไปเต็มๆ แบบนี้ มีเพียงเจ้าตัวและคนสนิทเท่านั้นที่รู้ดีว่าสถานการณ์ที่เผชิญอยู่กำลังเข้าสู่สภาวะวิกฤต!

             ปุณยวีร์ลุกออกจากโซฟาแล้วตรงไปยังห้องนอนที่ถูกแยกไว้เป็นสัดส่วนโดยไม่แม้แต่จะพูดหรือหันกลับไปมองหน้าคนเป็นเพื่อนที่เธอมั่นใจว่าตอนนี้คงนั่งหน้าเสียอยู่แน่ๆ เหอะ! สำนึกผิดซะให้พอแล้วค่อยมาคุยกันใหม่  จะว่านิสัยไม่ดี งี่เง่า หรืออะไรก็แล้วแต่ เธอขอแอ่นอกรับทุกกรณี แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้เธอก็มีเหตุผลนะ

           เรื่องมันเริ่มขึ้นตั้งแต่เรียนจบแล้วเพื่อนๆ ที่เคยเกาะกลุ่มกันเหนียวแน่นก็ต้องแยกย้ายกันไปทำงานตามสาขาที่ได้ร่ำเรียนมา สังคมใหม่ไลฟ์สไตล์ใหม่ทำให้แต่ละคนเริ่มห่างเหินกันออกไป จากที่เคยนัดพบปะสังสรรค์กันทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ลดลงเหลือเดือนละครั้งสองครั้ง ซึ่งตอนนั้นเธอก็ว่าแย่แล้ว

          ครั้นพอแต่ละนางเริ่มมีแฟนมันกลับแย่ยิ่งกว่า ไม่ใช่แค่หน้าที่การงานที่มาแย่งเวลาพบปะกันของพวกเธอแต่ยังมีคุณแฟนของแต่ละนางด้วย หากมันก็ยังไม่ถึงที่สุด เพราะตอนนั้นเธอยังมีเหมือนพิมพ์ที่โสดเป็นเพื่อน แล้วอีกฝ่ายยังให้สัญญาเสียดิบดีว่าจะโสดเป็นเพื่อนกันแบบนี้ไปจนแก่ตาย! ซึ่ง ณ จุดนั้นเธอเชื่อจริงๆ นะ ก็เออีสาวมั่นเพื่อนของเธอคนนี้น่ะ ทั้งสวย เปรี้ยว เฉี่ยว เริ่ด      

          เจ้าหล่อนมีหนุ่มๆ มารุมจีบเป็นขบวนตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย หากก็ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนโชคดีได้หัวใจไปครองซึ่งถ้าพูดง่ายๆ แบบไม่คิดอะไรก็คงจะ ‘สวยเลือกได้’ อะไรทำนองนั้น แต่ไม่ใช่หรอก นางสวย   มาดมั่นไปแทบทุกเรื่องก็จริงแต่ยังเว้นอยู่เรื่องที่นางไม่เชื่อและไม่เคยมีความมั่นใจเลยและนั่นก็คือ เรื่องรัก…