เมนูแนะนำ

           “อ้าว นั่นไง พูดถึงก็โผล่หน้ามาพอดี” ประโยคนี้ของภควัตเรียกให้คนที่กำลังเซ็งจำต้องหันมองตาม และจากที่เซ็ง อยู่แล้วก็กลายเป็นเซ็งจับจิต เพราะวิศวกรที่ว่านั้นไม่ใช่ไอ้พี่ดำปืน แต่เป็นไอ้เด็กเวรหน้านิ่ง!

            “ไปอยู่ไหนมาล่ะชิน พี่เห็นนายออกจากแผนกตั้งนานแล้ว ทำไมถึงเพิ่งโผล่หน้ามาให้เห็น” ภควัตถามคนมาใหม่

            “ผมก็เดินเรื่อยเปื่อยอยู่แถวๆ นี้แหละครับ” ชินพัตต์ตอบเสียงเรียบ

            “ถ้างั้นพี่ขอตัวก่อนนะ ทีมของทาคาดะซังมาพร้อมหมดทุกคนแล้ว” ภควัตเอ่ยขอตัวเมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมงานจากแผนกอื่นๆ ที่ต้องไปออดิทโพรเซสด้วยกันทยอยขึ้นไปนั่งบนรถตู้

            “ค่ะ” ปุณยวีร์ตอบรับแล้วมองตามตาละห้อย

            เมื่อซาโต้ซังและคณะเดินทางไปถึงบริษัท M&R SPRING แต่ละคนก็เริ่มต้นปฏิบัติงานตามหน้าที่ของตัวเองทันที ซึ่งทุกอย่างก็ดำเนินไปด้วยความเรียบร้อยจนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยงผู้จัดการโรงงานของ M&R SPRING ก็ได้เสนอตัวเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารมื้อกลางวันแก่ซาโต้ซังและคณะที่ร้านอาหารมีชื่อแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่บริเวณชายหาดติดกับชายทะเล สายลมพัดโชยเย็นๆ บวกกับอาหารเลิศรสเพราะถูกปรุงแต่งขึ้นจากวัตถุดิบชั้นเยี่ยมทั้งยังสดใหม่ช่วยลดความเคร่งเครียดอันเกิดจากการทำงานได้เป็นอย่างดี

            “อย่าเพิ่งอิ่มกันนะครับ เมนูแนะนำอีกอย่างมาเสิร์ฟแล้ว” เจ้าภาพบอกพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปรับอาหารจานล่าสุดจากพนักงานเสิร์ฟมาวางลงบนโต๊ะ

           “หอยนางรมสดๆ ครับ ของที่นี่เขาขึ้นชื่อมากถ้าใครแวะมาทานอาหารที่นี่แล้วไม่ได้ทานล่ะก็แปลว่ายังมาไม่ถึง เชิญครับเชิญ เดี๋ยวจะหาว่าผมพูดเกินจริง” คนเสนอตัวเป็นเจ้าภาพพูดเชื้อเชิญ ท่าทางอัธยาศัยดีของเขาช่วยทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างเป็นกันเอง

            “คุณปุณยวีร์ครับช่วยบอกกับซาโต้ซังเหมือนกับที่ผมบอกด้วยนะครับ ผมไม่อยากให้แกพลาดเมนูนี้เลยจริงๆ” เขาไม่ลืมย้ำกับล่ามสาวให้สื่อสารกับนายญี่ปุ่นเพื่อให้เข้าใจตรงกันด้วย ซึ่งเธอก็หันไปส่งสารกับชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ทุกคำโดยไม่มี   ตกหล่น

            “Dozo Dozo ซาโต้ซัง” ผู้จัดการโรงงาน M&R SPRING กล่าวเชื้อเชิญอีกฝ่ายเป็นภาษาญี่ปุ่นแบบง่ายๆ ที่เขาถามเอาจากปุณยวีร์พลางเลื่อนจานที่บรรจุหอยนางรมไปให้ใกล้ๆ

            “อร่อยภาษาญี่ปุ่นพูดว่า ‘Oishii’  ใช่หรือเปล่าครับ” เขาส่งคำถามภาษาญี่ปุ่นวันละหลายคำมาอีกครั้ง

            ปุณยวีร์พยักหน้ารับ “ค่ะ จะพูดว่า Oishii ก็ได้”

            “Oishii มากๆ คอนเฟิร์ม” ผู้จัดการโรงงาน M&R SPRING พูดไทยคำญี่ปุ่นคำแถมห้อยท้ายอังกฤษด้วยอีกคำเรียกเสียงหัวเราะจากสมาชิกรายรอบโต๊ะ แล้วเขาก็ไม่ผิดหวังเมื่อได้เห็นว่าซาโต้ซังตักอาหารที่เขาสู้อุตส่าห์ลงทุนลงแรงเชียร์เต็มที่ส่งเข้าปาก

            หลังจากกลืนอาหารลงคอเรียบร้อยแล้วซาโต้ซังก็พยักหน้าแรงๆ ก่อนจะบอกเสียงค่อนข้างดังว่า “Umai!”

            คนเป็นเจ้ามือหันหน้าเหลอหลามาหาปุณยวีร์ “หมายความว่ายังไงครับ ซาโต้ซังบอกว่าไม่อร่อยเหรอครับ”

            ล่ามสาวยิ้มพลางส่ายศีรษะ “อร่อยมากค่ะ ซาโต้ซังบอกว่าอร่อยมากๆ”

            ผู้จัดการโรงงาน M&R SPRING มีสีหน้ากังขา “ถ้าอร่อยก็ต้องบอกว่า Oishii ไม่ใช่เหรอครับ แต่เมื่อกี้ซาโต้ซังแกไม่ได้พูดอย่างนี้นี่” ถามน้ำเสียงยังไม่คลายความสงสัย

            ปุณยวีร์หัวเราะก่อนจะขยายความว่า “Oishii และ Umai แปลว่าอร่อยทั้งคู่ค่ะ เพียงแต่ใช้ต่างกันหน่อยเดียวOishii ส่วนใหญ่แล้วผู้หญิงจะใช้เพราะถือว่าเป็นทางการและสุภาพ ส่วน Umai จะออกแนวดิบๆ เถื่อนๆ แมนๆ หน่อย เป็นคำที่ผู้ชายนิยมใช้ เพราะพูดแล้วให้ความรู้สึกอร่อยถึงใจกว่า แปลเป็นไทยก็แบบ แซ่บว่ะ แซ่บเว่อร์ คืออร่อยจนลืมสุภาพอะไรทำนองนั้นน่ะค่ะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าซาโต้ซังไม่สุภาพกับคุณไพโรจน์และทุกคนนะคะ ท่านใช้คำนี้เพื่อแสดงออกถึงความเป็นกันเองด้วย”

            “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” ผู้จัดการโรงงาน M&R SPRING พยักหน้ารับรู้

           จบจากการอธิบายทำความเข้าใจกับคนชาติเดียวกันแล้วล่ามสาวก็ต้องทำหน้าที่แปลสารให้เจ้านายชาวญี่ปุ่นซึ่งหันหน้าเหลอหลาไม่แพ้ผู้จัดการโรงงานชาวไทยมาหาเธอให้เขาได้รับรู้ด้วย ซาโต้ซังหัวเราะเมื่อเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรก่อนจะหันสบตากับสมาชิกรายรอบโต๊ะแล้วเริ่มต้นอธิบายความแตกต่างกันของภาษาญี่ปุ่นทั้งสองคำในแบบของเขา

           “ปุณจัง” เขาผายมือไปที่ปุณยวีร์ก่อนจะผายมือไปที่สมาชิกซึ่งเป็นเพศหญิงทุกคนรอบโต๊ะแล้วจีบปากจีบคอพูดเสียงแหลมเล็กพยายามให้เหมือนผู้หญิงว่า “Oishii” จากนั้นก็กลับมาชี้ที่ตัวเขาเอง ผู้จัดการโรงงาน M&R SPRING และสมาชิกเพศชายคนอื่นๆ ก่อนจะยกแขนทำท่าเบ่งกล้ามแล้วพูดเสียงห้าวเข้มว่า “Umai!” เรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงดังไปทั้งห้องรับรองพิเศษของร้านอาหาร

           “ปุณจัง” ซาโต้ซังเรียกปุญยวีร์ด้วยชื่อที่เขาตั้งขึ้นเองเพราะชื่อจริงของเธอยาวไปและเรียกยาก ส่วนชื่อเล่นเขาก็เรียกไม่ถนัดเพราะเสียงวรรณยุกต์และไม่ได้มีแค่เพียง  ปุณยวีร์เท่านั้น มณฑกานต์ ทอไหม ก็มีชื่อที่เจ้านายญี่ปุ่นเป็นคนตั้งให้ด้วยเหมือนกัน

           ล่ามสาวหันหน้าไปหาคนเป็นเจ้านายและตั้งท่ารอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดหรือถามอะไร

           “Umai” ซาโต้ซังพูดพลางพยักพเยิดไปที่จานหอยนางรม

           ปุณยวีร์พยักหน้าบอกว่าเห็นด้วยแล้วก็ยิ้มกว้าง ท่าทางเจ้านายของเธอจะถูกใจอาหารจานนี้มาก ครั้นแล้วล่ามสาวก็ต้องยิ้มค้างเพราะซาโต้ซังเอื้อมมือไปเลื่อนจานอาหารที่ว่าเข้ามาใกล้ตัวแล้วจัดแจงตักหอยนางรม เครื่องเคียง และน้ำจิ้มใส่ลงในจานของเธอ

           “Dozo Dozo” เขาเชื้อเชิญให้เธอลองชิมอาหารที่เขาถูกใจเป็นพิเศษบ้าง “Umai” บอกพลางยกนิ้วโป้งการันตีว่ารสชาติมันดีจริงๆ อีกครั้ง

           เห็นท่าทางเชิญชวนอย่างกระตือรือร้นของคนเป็นเจ้านายแล้วปุณยวีร์ก็รู้สึกเหมือนกลืนน้ำลายได้ยากเย็นเหลือเกิน เธอพยายามเค้นยิ้มออกมาก่อนจะตอบขอบคุณอีกฝ่าย “Arigato Gozaimasu”

           ...TBC...