บทที่ 2 : วันที่ถูกเลือก

ในโรงอาหารวิทยาลัยนานาชาติ ของมหาวิทยาลัยชื่อดังในภาคอีสาน เสียงพูดคุยเป็นภาษาอังกฤษผสมผสานไปกับภาษาถิ่นภาคอีสานฟังไม่ได้ศัพท์ นักศึกษาหลากหลายเชื้อชาติที่กำลังต่อแถวซื้ออาหาร ขณะที่โต๊ะหลายตัวถูกจับจองจนแน่น

ท่ามกลางความวุ่นวาย ใครบางคนที่ดูไม่ใช่นักศึกษายกแว่นตากันแดดสีดำขึ้นคาดหัว หุบร่มกันแดดในมือ เขากวาดสายตามองหาใครบางคน ท่ามกลางเหล่านักศึกษาที่พลุกพล่านในช่วงพักกลางวัน ก่อนสายตาจะไปหยุดลงที่โต๊ะหนึ่ง

“น้องอี้หลิน น้องเอม น้องอเล็กซ์สุดหล่อ อยู่กันเกือบครบเลย แล้วอันอันไปไหนจ๊ะ”

บุคคลที่แต่งตัวผิดบรรยากาศ ทักทายนักศึกษาทั้งสามคนอย่างสนิทสนม

“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะพี่คาร่า”

เด็กอินเตอร์หน้าตาดี ที่เพื่อนร่วมรุ่นยกให้เป็นแก๊ง A List ยกมือสวัสดีทักทายรุ่นพี่ตามมารยาทไทย

“เดี๋ยวตามมาค่ะ ไปคุยงานกับอาจารย์อยู่ค่ะ”

เอม สาวเชื้อสายไทยคนเดียวในกลุ่มที่พูดภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำที่สุดเป็นคนตอบ

“สวัสดีค่ะ พี่คาร่า”

แอรอนหนุ่มหล่อตาน้ำข้าว จีบปากจีบคอ ทักทายด้วยสำเนียงแปร่งหู เขาไม่ได้ยกมือขึ้นสวัสดี เพราะในมือทั้ง 2 ข้างถือจานข้าวสำหรับสองคน

“นี่พวกเธอไม่ได้สอนฝรั่งนี่หรือไง เป็นผู้ชายก็ต้องพูดว่าครับสิยะ”

เธอพูดหยอก พลางยกพัดลมมือถือขึ้นมาเป่าหน้า

“ไม่ต้องมีใครสอนหรอกค่าคุณพี่ หนูก็รู้อยู่แต่หนูสะดวกแบบนี้”

แอรอนหนุ่มฝรั่งหน้าหล่อ ยังคงจีบปากจีบคอต่อล้อต่อเถียงกับพี่คาร่าอย่างสนิทสนม

“นี่แน่ะแอรอน ช่วยแอ๊บกว่านี้หน่อยได้มะ คุณพรี่ก็จะได้ส่งงานถ่ายแบบให้อีกบ่อย ๆ"

"รูปร่างหน้าตาหล่อนไปได้ดีมากในวงการแฟชั่นเลยนะ”

ตัวแม่หยอกล้อตัวลูก

“My Name is Aarry ค่ะคุณพรี่”

แอรอนยังคงต่อล้อต่อเถียงอย่างสนุกกับพี่คาร่า

“ว่าแต่พี่คาร่ามาถามหาอัน คือจะมาชวนมันประกวดอีกแล้วหรอคะ”

เอมสาวไทยคนเดียวในกลุ่มถามขัดจังหวะขึ้น เพื่อให้เจ้าหล่อนเข้าเรื่องที่มาในวันนี้

“อือ ใช่”

คำตอบสั้น ๆ ถูกส่งกลับมาอย่างไร้อารมณ์

“พี่คาร่าก็ขยันชวนเพื่อนผม ทั้ง ๆ ที่ถูกปฏิเสธทุกปีเลยนะครับ”

อเล็กซ์หนุ่มหล่อลูกครึ่ง ที่ก็มักจะถูกชวนไปแคสต์ซีรีส์บ่อย ๆ แซวขึ้นบ้าง

“โอ๊ย ครั้งนี้พี่ก็ไม่ได้อยากจะมารบกวนอันหรอกนะ แต่มันจำเป็นจริง ๆ นะพวกแก”

เขาแก้ต่าง

“มาโน่นแล้วค่ะ หอบหนังสือมาเป็นตั้งเลย”

อี้หลินตอบด้วยภาษาไทยที่ติดสำเนียงจีน พร้อมชี้ให้ดูคนที่ถูกถามถึงกำลังเดินเข้ามาในโรงอาหาร

อรัญญาหรืออันอัน ในชุดนักศึกษาเดินตรงมายังโต๊ะอาหารที่เพื่อน ๆ ของเธอนั่งอยู่

“สวัสดีค่ะพี่คาร่า”

อันอัน หรือ อรัญญากล่าวทักทาย ในมือของเธอเต็มไปด้วยหนังสืออ้างอิง เป็นพี่คาร่าที่นั่งอยู่ริมสุดช่วยรับหนังสือในมืออรัญญามาจัดวางในที่ว่างให้ ก่อนอรัญญาจะยกมือไหว้อีกครั้ง พร้อมกล่าวขอบคุณ

“อันกินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะได้เข้าธุระของพี่”

เขาออกตัว

“คุยไปกินไปก็ได้ค่ะ”

อรัญญา ที่เริ่มตักข้าวคำแรกตอบกลับ

“งั้นพี่ไม่รอเกริ่นอะไรแล้วนะ”

พี่คาร่าเข้าเรื่องทันที

“ที่มาวันนี้จะมาขอร้องอันให้ลงประกวด Miss Isan Cultural Ambassador ให้พี่หน่อยน่ะ”

น้ำเสียงพี่คาร่าอ้อนวอน ในขณะที่อรัญญาและเพื่อน ๆ กินข้าวและรับฟังกันเงียบ ๆ

“คืองี้ พี่ก็รู้ว่าทั้งพวกเธอทั้งแก๊งปฏิเสธพี่มาตลอด"

"แต่เด็กที่พี่เตรียมส่งประกวด มอเตอร์ไซต์ล้ม แขนหักต้องเข้าเฝือก หายก็ไม่ทันประกวดน่ะอัน”

เขาพูดเสียงสอง พร้อมส่งสายตาอ้อนวอน

“แปลว่าแบบนี้งานด่วนงานเร่งมากเลยใช่ไหมครับ”

อเล็กซ์หนุ่มหล่อของกลุ่มถามขึ้นด้วยความสงสัย

“คือ…ก็…ก็ใช่แหละ”

พี่คาร่ารับคำเสียงอ่อย

“แล้วด่วนแค่ไหนคะ”

เอมสาวสวยลุคคุณหนูถามแทนเพื่อน ๆ

“เอ่อ คือ ว่า คือ คือก็คือ อีก 5 วันน่ะ”

เจ้าหล่อนกลั้นใจตอบไปตามจริง

“ห๊า!”

แก๊ง A List อุทานพร้อมกันทั้งโต๊ะ ทุกสายตาจับจ้องไปที่พี่คาร่าเป็นตาเดียว

“ต๊าย! นี่มันด่วนสุด ๆ เลยนะคะคุณพรี่”

แอรอน ตั้งสติได้คนแรก เลยจีบปากจีบคอสวนออกไป

“แล้วทำไมต้องเป็นยัยอันคะ”

อี้หลินถามแทนอรัญญาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“อันว่าอันไม่พร้อมนะคะ เรื่องงานสายนี้ แถมในเวลากระชั้นขนาดนี้ อันต้องขอโทษรอบที่ร้อยนะคะ”

อรัญญาปฏิเสธขำ ๆ

“อันพี่ขอร้อง พี่ไม่เห็นใครแล้วจริง ๆ ในเวลากระชั้นขนาดนี้”

เขายังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ถือว่าช่วยพี่เวทีนี้เวทีเดียวก็ได้ ถ้าอันไม่โอเคก็จบแค่เวทีนี้เลย แต่พี่ขอร้องจริงจังนะ”

พี่คาร่ายังคงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สบตาอรัญญาจริงจัง ปกติถ้าถูกปฏิเสธพี่คาร่าจะไม่พูดต่อ เป็นสิ่งที่ทั้งแก๊งรู้เป็นอย่างดี พี่เขามาชวนพวกเขาทำงานในวงการบันเทิงอยู่เรื่อย ๆ แม้จะถูกปฏิเสธแทบทุกครั้ง มีเพียงแอรอนกับอเล็กซ์ที่เคยรับงานถ่ายแบบด้วยกันอยู่ครั้งหนึ่ง ถึงจะไม่เคยท้อในการชวน แต่พี่คาร่าก็ไม่เคยรบเร้าหรืออ้อนวอนแบบนี้มาก่อน

ถ้าใครบอกว่าไม่ เขาจะนั่งพูดคุยเล่นด้วยสักพัก เลี้ยงน้ำเลี้ยงขนมเด็ก ๆ แล้วก็กลับ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป

“พูดตามตรงนะ พี่คุยกับเจ้านายไว้ว่าเด็กคนนั้น มีศักยภาพมากที่จะดังคับฟ้าเมืองไทย”

เขาเล่าความเป็นมาที่มาในวันนี้ให้เด็ก ๆ ฟัง

“แพลนเราจะเริ่มจากเวทีคุณภาพเล็ก ๆ อย่าง Miss Isan Cultural Ambassador ให้เขาได้โชว์กึ๋นการตอบคำถามยาก ๆ บนเวที”

เอมวางช้อนตั้งใจฟัง อเล็กซ์ขมวดคิ้วยังไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่คาร่าพยายามสื่อ

“ที่จริงเขามีศักยภาพมากนะทุกอย่างเลย สวย แต่งชุดวัฒนธรรมขึ้น ไหวพริบดี เล่นดนตรีได้ ร้องเพลงเพราะ แล้วก็พูดได้หลายภาษา”

แอรอนเริ่มเท้าคาง อี้หลินกอดอกฟังอย่างตั้งใจมากขึ้น

“พอน้องเขาเจ็บหายไม่ทัน คุณสมบัติแบบนี้ พี่ก็เลยคิดถึงสาว ๆ แก๊ง A List ทุกคนเลย”

พี่คาร่าหยุดเว้นวรรคให้เด็กสงสัย ส่วนอรัญญายังคงตั้งใจกับอาหารกลางวันตรงหน้า

“แต่ยัยเอมก็ติดที่ท่านนายกองอาจ ไม่ยอมให้ลูกสาวเข้าวงการ”

เขาทำท่าขนลุกเมื่อพูดถึงพ่อของเอม นักการเมืองท้องถิ่นที่ต้องการให้ลูกสาวคนสวยทำงานการเมืองต่อจากตนเอง จากนั้นหันไปพินิจพิจารณาอี้หลิน สาวไต้หวันหน้าสวยในชุดนักศึกษากางเกงสแล็คเนื้อดี ยี่ห้อดัง

“อี้หลินพูดไทยไม่ชัดไม่ใช่ปัญหานะ เธอหน้าสวย โปรไฟล์ดี นักเรียนทุนรัฐบาลไต้หวัน แต่ก็ไม่ยอมแต่งหญิงให้พี่เลย”

“ส่วนยัยแอร์รี่ เพศสภาพไม่ผ่านจ้ะ เวทีนี้ไม่ใช่ของหล่อน”

พี่คาร่าเชิดใส่แอร์รี่พอเป็นพิธี

“ฉะนั้นคนเดียวที่พี่คงจะขอร้องได้ก็คืออัน นะช่วยพี่สักครั้งนะ”

สายตาอ้อนวอนถูกส่งให้อรัญญา

คนที่ถูกอ้อนวอน ฟังเงียบ ๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ

“แล้วอันจะต้องประกวดเวทีอื่นต่อไปเรื่อย ๆ หรือแคสต์งานอื่น ๆ ต่อไหมคะพี่คาร่า”

“ไม่จ้า แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวก็ได้ เวทีนี้ไม่มีสัญญาบังคับอะไรทั้งสิ้นเลย"

"ยกเว้นได้ตำแหน่งก็ทำงานกับหน่วยงานหนึ่งปี จากนั้นถ้าอันชอบงานวงการบันเทิงจริง ๆ อันตัดสินใจเองได้เลย”

พี่คาร่าตอบคำถาม

“ที่จริงพี่ไม่ต้องส่งก็ได้นะครับถ้าคนของพี่ไม่พร้อม เรื่องนี้มีผลยังไง พวกผมไม่เข้าใจ”

อเล็กซ์ถามแทนเพื่อน ๆ กับข้อสงสัยที่ยังคา

“เด็ก ๆ ฟังนะ ถ้าปีนี้พี่ไม่มีคนส่งพี่อาจไม่ได้จับโปรเจกต์นี้ และโปรเจกต์ใหญ่ ๆ ในปีหน้าอีกเลยนะ ... โอเคมันฟังดูเห็นแก่ตัวแหละ”

เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แต่ที่พี่มาหาอัน มันไม่ใช่แค่เรื่องของพี่เท่านั้น”

พี่คาร่าสูดลมหายใจก่อนพูดต่อ

“เพราะคนที่พี่อยากให้ขึ้นเวทีนี้ตั้งแต่แรก…ก็คืออัน”

มือที่กำลังตักข้าวชะงักไปเล็กน้อย คิ้วขมวด เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เธอตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปากรวบช้อนส้อม ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ แทนคำตอบ

“แล้วเวลา 5 วัน ก่อนขึ้นเวทีอันต้องเตรียมตัวอะไรบ้างคะพี่คาร่า”

อรัญญาถามขึ้นเป็นสัญญาณของการตกลง

“พี่คาร่าคะ แล้วกองเขาจะให้พี่เปลี่ยนชื่อคนเดิมเป็นชื่ออันได้หรอคะ อีก 5 วันเอง”

อี้หลินที่นั่งฟังเงียบ ๆ มานาน ถามขึ้นบ้าง

“ไม่มีปัญหาจ้า อันนี้เป็นเวทีเล็ก ทำร่วมกับหน่วยงานท้องถิ่น พี่คุยกับท่านองอาจขอเป็นกรณีพิเศษได้จ้ะ แค่คนประกวดไม่ใช่ยัยเอม อิอิ"

พี่คาร่าอารมณ์ดีขึ้นหลังจากอรัญญาตกลง

“อัน แกปฏิเสธมาตลอด ทำไมตกลงง่าย ๆ วะครั้งนี้”

อเล็กซ์ที่งงอยู่สักพักแล้ว เอ่ยถามเพื่อนสนิทบ้าง

“ไม่มีอะไรหรอกพวกแก งานนี้ทำงานกับจังหวัด ใส่ชุดไทยสวย ๆ ช่วยโปรโมทการท่องเที่ยวจังหวัดแล้วก็ภาคอีสานเรา ถ้าได้ก็ได้ค่าขนมเยอะอยู่นะ งานก็ไม่กระทบการเรียน พ่อเอมก็ดูแลงานนี้อยู่ฉันเลยโอเคน่ะ"

เธออธิบายยืดยาว ราวกับกำลังเลคเชอร์ให้เพื่อน ๆ ฟัง

“เอาดี ๆ ในฐานะที่ฉันรู้จักแกมานานที่สุด เหตุผลแค่นี้จริงหรออัน”

เอมถามต่อทันที

“นั่นสิ พี่ก็มาชวนแกไปทำงานในวงการตั้งหลายงาน แกปฏิเสธหมด เหตุผลไม่น่าจะเป็นที่แกว่ามายืดยาวนั่นแน่ ๆ ยัยอัน"

พี่คาร่าตั้งข้อสังเกตขึ้นมาบ้าง

อรัญญาที่กำลังดูดน้ำ ชะงักไป แล้วถอนหายใจ ก่อนจะตอบเพื่อน ๆ และพี่คาร่าที่กำลังจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว

“เอม แกจำพี่น้องมีนได้ไหม”

อรัญญาเริ่มทบทวนความจำ

“อ๋อ…”

ทั้งพี่คาร่าและเอม อุทานขึ้นพร้อมกัน

“รุ่นพี่ที่เป็น Miss Isan Cultural เมื่อ 4 ปีที่แล้ว ที่ไปแนะแนวที่โรงเรียนเราใช่ไหม”

เอมยังจำรุ่นพี่คนสวยได้ดี

“แล้วน้องมีนเขาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้จ๊ะสาว”

พี่คาร่าถาม เขาก็รู้จักน้องมีนเจ้าของมงกุฎที่เป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนของอรัญญาและเอมเช่นกัน เพียงแต่น้องมีนไม่ได้มีสัญญากับสังกัดของเธอ

“ก็ปีนั้นที่พี่เขาไปแนะแนว พี่เขาก็พูดถึงเวทีนี้ แล้วเขามาคุยกับฉันส่วนตัวด้วย”

อรัญญาเท้าความให้ทุกคนฟัง

“พี่น้องมีนเล่าเรื่องการทำงานกับเวทีนี้ให้ฟัง ฉันก็ว่ามันก็สนุกดี แล้วพี่เขายังบอกว่าฉันมีความสามารถพอนะ ส่วนเรื่องตอนนั้นยังพูดไม่ชัด ก็ให้ฝึกเยอะ ๆ พอเข้ามหาวิทยาลัยก็ลองประกวดดู"

อรัญญาเว้นวรรค เหมือนกำลังชั่งใจ เธอสูดหายใจลึก ๆ

“ความจริงฉันก็สนใจประกวดนะ แต่ไม่เคยมั่นใจอะไรเลย”

อรัญญาเสียงเบาลงเล็กน้อย เหมือนไม่อยากเผยความในใจ

“จนพี่คาร่าบอกว่า ฉันเป็นตัวเลือกแรก”

“แล้วยังไงสาว ความมั่นใจหล่อนเลยมาหรอยะ”

แอรอนจีบปากจีบคอถามขึ้นบ้าง

“จริงแอร์รี่ คำนั้นของพี่คาร่า มันทำให้ฉันมั่นใจ แล้วก็อยากลองดู ว่าฉันจะทำได้อย่างที่พี่น้องมีนเขาเคยบอกไว้รึเปล่า"

อรัญญาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“เอาล่ะ ฉันพอเข้าใจหล่อนนะคนสวย มา 5 วันนี้ เรามาช่วยกันปั้นเพื่อนเราให้เป็นนางงามมงลงกันเถอะ ฮิ้วว”

แอรอน เรียกพลังใจให้กับอรัญญา ทุกคนหัวเราะขึ้นพร้อมกัน พี่คาร่ายังคงนั่งพูดคุยกับชาวแก๊งต่ออีกพักใหญ่ จนพวกเขาต้องไปเรียนในคาบต่อไป

“ตอนเย็นเดี๋ยวพวกเราพาอันไปหาที่บ้านนะคะพี่คาร่า”

เอม นัดหมายเวลาให้เพื่อนกับพี่คาร่า

“ไปเรียนก่อนนะคะ / นะครับ … ตอนเย็นเจอกันค่ะ / ครับ”

ทุกคนร่ำลาพี่คาร่า ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง