บทที่ 4 กะทันหัน (1) [100%]

นาฬิกาหัวเตียงบอกเวลาเกือบตีหนึ่งแล้ว ธีรุตม์ตัดสินใจลุกจากที่นอน หลังจากพลิกตัวไปมานานกว่าสองชั่วโมง แต่ก็ยังข่มตาให้หลับไม่ได้

ภาพปรางค์ทิพย์ในชุดเจ้าสาวยืนเคียงข้างเจ้าบ่าวภายในโบสถ์ยังคงติดตาเขาอยู่

ภาพถ่ายใบนั้นถูกส่งมาจากรุ่นน้องคนหนึ่งที่ไปร่วมงานแต่งงานของเธอ ทันทีที่เห็น หัวใจของธีรุตม์ก็เต้นระรัว สมองพลันว่างเปล่า ก่อนที่ความโศกเศร้าจะค่อย ๆ เข้ามาเกาะกุมหัวใจ

ชายหนุ่มได้แต่เพ่งมองรอยยิ้มของเจ้าสาวในภาพ

ปรางค์ทิพย์หลุดลอยไปจากชีวิตเขาตลอดกาลแล้ว

ตอนนี้เธอมีคนที่ครอบครองหัวใจและมีคู่ครองที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว เขาไม่มีสิทธิ์คาดหวังว่าเธอจะหวนกลับมาหาอีกต่อไป

เวลาผ่านไปกว่าชั่วโมง ธีรุตม์ยังคงนั่งดื่มบรั่นดีและสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า กระทั่งสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายบุหรี่ที่ไหม้ลามมาจนเกือบถึงนิ้วลวกมือเข้าโดยไม่รู้ตัว

ชายหนุ่มรีบวางมันลงในที่เขี่ยบุหรี่ ก่อนยกแก้วบรั่นดีตรงหน้าขึ้นจิบอึกใหญ่

เขาถอนหายใจยาวอีกครั้ง ทั้งที่เพิ่งถอนหายใจไปหลายหนในเวลาไม่ถึงสิบนาที

ธีรุตม์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูข้อความแชตต่าง ๆ อย่างใจลอย กระทั่งสายตาสะดุดเข้ากับบทสนทนาที่เคยส่งถึงชาลิสาเมื่อหลายวันก่อน

ชายหนุ่มกดเปิดแชตนั้น ก่อนพิมพ์ข้อความส่งไปหาหญิงสาวโดยแทบไม่ทันคิด

‘เอยครับ พวกเราแต่งงานกันเถอะ’

หลังจากนั้นเขาก็ดับบุหรี่ ยกแก้วบรั่นดีขึ้นดื่มจนหมด ก่อนเดินกลับเข้าห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า

ไม่นานนัก เปลือกตาของชายหนุ่มก็ปิดสนิท และจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา

##########

เสียงโห่แซวและเสียงวี๊ดวิ้วจากบรรดาแขกเหรื่อ โดยเฉพาะกลุ่มเพื่อนของทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ทำให้บรรยากาศภายในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยความสนุกสนาน หลังจากภาคภูมิ เพื่อนสนิทของเจ้าบ่าวที่อาสารับหน้าที่เป็นพิธีกรชาย เอ่ยถามธีรุตม์ว่าประทับใจอะไรในตัวเจ้าสาว

คำตอบของชายหนุ่มเรียกเสียงหัวเราะจากแขกทั้งงานได้ทันที

“เอยปิ้งหมูย่างเกาหลีเก่ง”

จากนั้นธีรุตม์ก็เล่าถึงการออกเดตครั้งแรกและครั้งเดียวของทั้งคู่ก่อนแต่งงานว่า นอกจากความเรียบง่ายแล้ว สิ่งที่ทำให้เขาประทับใจชาลิสาก็คือความมีน้ำใจของเธอ

วันนั้นระหว่างเดินซื้อของในห้างสรรพสินค้า ทั้งคู่พบเด็กคนหนึ่งกำลังยืนร้องไห้เพราะพลัดหลงกับผู้ปกครอง ชาลิสารีบเข้าไปปลอบโยน ก่อนจูงมือเด็กไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของห้าง และอยู่เป็นเพื่อนจนมั่นใจว่าเด็กได้พบกับผู้ปกครองเรียบร้อยแล้ว

เมื่อเห็นว่ามีคนมารับเด็กแล้ว เธอก็ลากเขาเดินจากมาทันที โดยไม่คิดจะรอรับคำขอบคุณใด ๆ

เมื่อถึงคราวเจ้าสาวถูกพิธีกรถามคำถามเดียวกัน คำตอบของชาลิสากลับเรียกเสียงหัวเราะจากแขกในงานได้ไม่แพ้เจ้าบ่าว

“พี่ธีร์พูดน้อยดีค่ะ ปกติเอยเป็นคนช่างคุย พอมีพี่ธีร์อยู่ด้วยก็เลยเหมือนได้ผู้ฟังที่ดีค่ะ”

“โอ้โห! ข้อนี้ผมขอยืนยันเลยครับว่าไอ้...เอ่อ คุณธีร์เป็นคนพูดน้อยจริง ๆ”

ภาคภูมิรีบแก้คำเรียกเพื่อนเสียใหม่ ก่อนพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง

“แต่ผมขอเตือนเจ้าสาวไว้นิดหนึ่งนะครับ พูดน้อยไม่ได้แปลว่าพูดไม่เก่งนะครับ เพราะเพื่อนผมคนนี้ถ้าได้อ้าปากเมื่อไร วงแตกทุกที!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวทันที

“เรียกว่าอย่าไปแหย่เสือหลับจะดีกว่าครับ เพราะถ้าเสือตัวนี้ตื่นขึ้นมาเมื่อไร รับรองว่าไม่มีใครอยากอยู่ฟัง!”

“คุณภาคครับ! คุณจะเป็นพิธีกรหรือจะมาเผาเจ้าบ่าวอย่างผมกันแน่ครับ”

ธีรุตม์อดสวนกลับไม่ได้ เรียกเสียงหัวเราะจากแขกในงานดังขึ้นอีกระลอก

“เห็นไหมครับท่านผู้มีเกียรติ ผมยังพูดไม่ทันจบเลย เสือตื่นซะแล้ว!”

“เอาละค่ะ เราก็พูดคุยกันพอหอมปากหอมคอแล้ว ต่อไปก็มาถึงพิธีการสำคัญ นั่นก็คือ...เจ้าบ่าวจูบเจ้าสาวค่ะ!”

เสียงโห่แซวดังขึ้นทันที ก่อนที่จ๊ะโอ๋ พิธีกรสาวจะรีบหัวเราะแล้วพูดต่อ

“เอ่อ...ไม่ใช่ค่ะ ดิฉันแค่แซวเล่น พิธีการต่อไปคือการตัดเค้กแต่งงานของคู่บ่าวสาวค่ะ” พิธีกรสาวผู้นี้เป็นน้องรหัสของธีรุตม์ ซึ่งรีบอาสามารับหน้าที่ทันทีที่รู้ว่าพี่รหัสของตัวเองกำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา

ตลอดพิธีการตั้งแต่ก้าวขึ้นเวทีจนกระทั่งงานเลี้ยงสิ้นสุดลง ชาลิสายังคงรู้สึกราวกับตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในความฝัน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นดูเหลือเชื่อเสียจนเธอแทบไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

หญิงสาวอดนึกย้อนไปถึงเช้าวันหนึ่งเมื่อไม่ถึงเดือนก่อนไม่ได้

เช้าวันนั้นเธอตื่นขึ้นมาพบข้อความแชตจากธีรุตม์ ซึ่งส่งมาในช่วงดึกของคืนก่อน ชาลิสาขยี้ตาแล้วเพ่งอ่านข้อความนั้นซ้ำอยู่หลายรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด

‘เอยครับ พวกเราแต่งงานกันเถอะ’

หญิงสาวถึงกับอึ้งไปพักใหญ่

พี่ธีร์น่าจะเมามั้ง ไม่ก็บัญชีโดนแฮ็กแหง ๆ

แม้จะพยายามหาเหตุผลมาอธิบายข้อความประหลาดนั้น แต่ตลอดทางที่ขับรถไปทำงาน ชาลิสาก็ยังเหม่อลอย ครุ่นคิดถึงแต่คำขอแต่งงานที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์

ตลอดทั้งวันเธอคอยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นระยะ เผื่อว่าธีรุตม์จะส่งข้อความมาอธิบายอะไรเพิ่มเติม ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่มีข้อความใหม่จากเขาแม้แต่คำเดียว

กระทั่งเย็นวันนั้น เมื่อกลับถึงบ้าน ชาลิสาก็ต้องประหลาดใจอีกครั้งเมื่อพบว่า บิดามารดาของธีรุตม์กำลังนั่งพูดคุยอยู่กับพ่อแม่ของเธอ

หญิงสาวเข้าไปทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองตามปกติ ก่อนที่พวกท่านจะขอตัวกลับในเวลาต่อมา

ระหว่างรับประทานอาหารเย็น ชาลิสาจึงได้รู้จากมารดาว่า การมาเยือนของผู้ใหญ่ฝ่ายชายในวันนี้ไม่ใช่การแวะมาพูดคุยกันตามประสาคนสนิท แต่เป็นการมาทาบทามสู่ขอเธอให้แต่งงานกับธีรุตม์

ส่วนพ่อกับแม่ของเธอยังไม่ได้รับปากหรือตอบปฏิเสธ เพียงแต่บอกว่าขอถามความสมัครใจของลูกสาวก่อน

หากชาลิสาตกลง ทั้งสองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร เพราะรู้จักทั้งธีรุตม์และครอบครัวของเขาเป็นอย่างดี จึงเชื่อมั่นว่าชายหนุ่มจะสามารถดูแลลูกสาวได้ อีกทั้งยังเห็นว่าคนสองคนไม่จำเป็นต้องรู้จักกันทุกแง่มุมก่อนแต่งงานเสมอไป หากต่างฝ่ายต่างเปิดใจ ก็ค่อย ๆ เรียนรู้และปรับตัวเข้าหากันจนสามารถสร้างครอบครัวร่วมกันได้

ชาลิสาอึ้งไปชั่วขณะหลังจากได้ฟังเรื่องราวจากปากมารดา

ส่วนบิดาของเธอนั้นมีความเห็นว่า อยากให้ทั้งคู่ลองคบหาศึกษานิสัยใจคอกันอีกสักระยะก่อนตัดสินใจแต่งงาน แต่มารดาของธีรุตม์ได้อธิบายถึงเหตุผลที่ต้องการให้จัดงานแต่งขึ้นโดยเร็วว่า อากงของธีรุตม์อายุมากแล้ว อีกทั้งขณะนี้ยังพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ท่านเฝ้าหวังมานานว่าจะได้เห็นหลานชายแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาและมีเหลนให้อุ้มชูสักที แต่จนแล้วจนรอด ธีรุตม์ก็มักหาเหตุผลมาบ่ายเบี่ยงเรื่องแต่งงานอยู่เสมอ จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนนี้

“แล้วเอยคิดว่ายังไงลูก หลังจากได้เจอพี่เขามาสองครั้งแล้ว” มารดาเอ่ยถาม ก่อนพูดต่อว่า “พ่อกับแม่อยากให้เอยตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เพราะโบราณท่านว่า ปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ ผูกอู่ตามใจผู้นอน พวกเราไม่อยากบังคับให้ลูกแต่งงาน หรือกลายเป็นการจับคลุมถุงชนไปเสีย”

“เอยขอคิดดูก่อนค่ะ” ชาลิสาตอบมารดาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ตั้งแต่ได้รับข้อความจากธีรุตม์เมื่อเช้าจนกระทั่งใกล้หมดวันแล้ว เขาก็ไม่ได้ติดต่อเธออีกเลย ไม่ว่าจะเป็นการโทรศัพท์หรือส่งข้อความมาพูดคุย

หญิงสาวอยากได้ยินจากปากของเขาเองว่า การแต่งงานครั้งนี้เป็นการตัดสินใจของธีรุตม์จริง ๆ หรือเป็นเพียงเพราะเขาทำตามความต้องการของบิดามารดาเท่านั้น

##########