ทดลองงาน

“พี่รพีจะพานับไปไหน”

นับเก้ากัดฟันถามชายหนุ่มซึ่งกำลังทำหน้าที่เป็นสารถี แต่เขาก็ยังมีกะจิตกะใจหันไปอี๋อ๋อออเซาะกับสาวข้างกายอย่างไม่คิดกลัวตาย

หัวใจดวงน้อยทั้งเต้นระทึกและเจ็บปวดกับภาพตรงหน้า เธอหวาดกลัวเพราะไม่รู้ว่ารพีคิดจะทำอะไร 

“ไหนๆ ก็จะแต่งงานกันแล้ว เธอควรรู้เอาไว้ว่าพี่ชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไร เลยจะพามาดูงานพอถึงเวลาจะได้ทำถูกใจพี่ไง”

และไม่กี่นาทีต่อมารถยนต์สีดำสัญชาติยุโรปก็จอดสนิทภายใต้คอนโดแห่งหนึ่ง ทำให้นับเก้ามั่นใจในสิ่งที่คิดไว้ก่อนหน้านี้ทันที ว่ารพีต้องการให้เธอมาเห็นอะไร!

“นับบอกให้ปล่อยไง พี่รพี!” สถานการณ์ตอนนี้นับเก้าไม่สนอะไรอีกแล้ว หญิงสาวทั้งดีดดิ้นและยื้อยุดสุดกำลัง เมื่อโดนคนใจร้ายพยายามลากขึ้นคอนโด โดยมีผู้หญิงคนนั้นเดินตามมาด้วยติดๆ

“อุ๊ย!”

เสียแรงเปล่าความพยายามของเธอไม่เป็นผล ประตูห้องปิดลงพร้อมๆ กับร่างบางถูกผลักเซถลาจนล้มกระแทกกับพื้น

นับเก้านิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดที่แล่นปราดเข้าสู่สะโพกงอนงาม

“โทษทีมันหลุดมือน่ะ ถ้าเธอไม่ดื้อแล้วเดินตามพี่มาดีๆ ตั้งแต่ทีแรกก็ไม่ต้องเจ็บตัวหรอก”

คำขอโทษจากปากรพีฟังแล้วไม่น่าให้อภัยแม้แต่นิด ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลามองเธออย่างเหยียดหยาม ส่วนแววตาคู่นั้นยังเต็มไปด้วยความสะใจ นับเก้าก็ยิ่งมั่นใจว่าเมื่อครู่นี้เขาจงใจแกล้งเธอ

“พานับมาทำอะไรที่นี่ เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะนับจะกลับ” 

ในสถานการณ์ล่อแหลมแบบนี้ นับเก้าไม่มีเวลามาน้อยอกน้อยใจนาน แต่เธอดันไม่รู้รหัสเปิดประตูคอนโดนเจ้ากรรมนี่น่ะสิ!

“อะไร? พามาขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอว่าเรา ‘ทั้งสามคน’ จะทำอะไรกัน อย่ามาทำเป็นใสซื่อน่านับเก้า ไปเรียนไกลถึงเมืองนอกเมืองนา ไม่มีหนุ่มฝรั่งคนไหนชวนเธอ ‘เล่นเสียว’ แบบนี้บ้างหรือไง” 

“อย่ามาหยาบคายกับนับนะ” คนตัวเล็กตะโกนใส่หน้ารพีอย่างเหลืออด

“แค่นี้ไม่เรียกว่าหยาบคายหรอกนะคุณหนูนับเก้า เพราะพี่ยังมีให้เธอดูอีกเยอะ”

“พี่รพีจะทำอะไร อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ นะ” 

หญิงสาวปรามเขาเสียงสั่นถอยหลังหนีกระทั่งแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับประตู ถึงแม้เธอกับรพีกำลังจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้ ก็ใช่ว่าเขาจะมาปู้ยี้ปู้ยำกันได้ง่ายๆ โดยเฉพาะมีบุคคลที่สามยืนทนโท่อยู่ตรงนี้

“ไม่ต้องกลัวนะ พี่ไม่ได้พิศวาสเธอขนาดนั้น วันนี้ยังฝืนใจ ‘เอาเธอ’ ไม่ลง แค่ชวนมาศึกษาดูงานก่อนที่เราจะเป็น ‘ผัวเมีย’ กันจริงๆ”

“ว๊าย!!!” จบประโยคร่างเล็กก็ถูกดึงไปปะทะแผงอกแกร่ง ก่อนนับเก้าจะโดนเขาอุ้มพาดบ่าและไม่กี่วินาทีถัดมากเธอก็ถูกโยนลงบนเตียงนอนอย่างไม่ทันตั้งตัว

โดยมีรพีตามลงมาทาบทับอยู่เหนือร่างติดๆ ไม่เพียงแต่เจ็บและจุก หญิงสาวยังหวาดกลัวเขาจับใจ

“เลิกเล่นตัวได้แล้วมั้ง ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้น ว่าเธออยากได้พี่เป็นผัวจนตัวสั่นตั้งแต่ยังใส่ชุดนักเรียน ม.ต้น”

รพีโน้มลงกระซิบใกล้ซอกคอขาวผ่อง จนนับเก้าสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือไปด้วยกลิ่นบุหรี่และกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่ออกอวบถูกคนใจร้ายบีบเคล้นเคล้าคลึงอย่างเมามันผ่านชุดเดรสตัวสวยโดยไม่คิดออมแรงและสนใจความรู้สึกเธอ

นับเก้ารักรพีก็จริงแต่เขาหยามเกียรติเธอมากเกินไป ชายหนุ่มกล้าทำเรื่องหน้าอายแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไร!

แต่แล้วนับเก้าก็ต้องตกใจหนักยิ่งกว่าเก่าเมื่ออยู่ๆ ผู้หญิงคนนั้นทว่าบัดนี้ร่างกายเปลือยเปล่า ค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาบนเตียงนอนด้วยท่าทางเย้ายวน

ก่อนจะแลกจูบดูดดื่มกับรพีต่อหน้าเธอ! 

“กรี๊ดดด… ออกไปนะ ถ้าจะสมสู่กันก็ปล่อยนับไป อย่ามาทำเรื่องน่าเกลียดแบบนี้ต่อหน้านับ” 

นับเก้าระดมมือเล็กๆ ทุบตีแผงอกแกร่งซึ่งเปลือยเปล่าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี แค่รพีควงผู้หญิงอื่นมาเย้ยถึงที่เธอก็เจ็บปวดเจียนตายแล้ว

และนี่ถึงขั้นมีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อหน้าเธอ สู้เขาฆ่าเธอให้ตายไปเลยดีกว่า

“ดูแล้วจำไว้นับเก้า ว่าเวลาเอากันพี่ชอบท่าไหนบ้าง พอแต่งงานกันแล้วเธอจะได้ทำถูกใจพี่”

รพีรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างที่ว่างเว้นชายหนุ่มใช้มันค่อยๆ ปลดเข็มขัดเส้นหรูออกจากเอวสอบอย่างไม่เร่งรีบ ราวต้องการจะยืดช่วงเวลาแห่งความทรมานของนับเก้าออกไป 

“นับไม่ดูอะไรทุเรศๆ ทั้งนั้น บอกให้ปล่อยไง!” 

เหมือนรพีจะยอมปล่อย เพราะหลังจากเขาปลดเข็มขัดออกไปได้ ร่างหนาก็โน้มตัวนอนลงข้างกายเธอ แต่พอนับเก้าจะหนีลงจากเตียงข้อมือเธอก็ถูกคว้าเอาไว้อีก ข้อมือเธอโดนล็อกตรึงไว้อย่างแน่นหนาไม่ต่างอะไรกับโซ่ตรวน

“จะไปไหน พี่บอกให้ดูเอาไว้ไง”

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเย้ยหยันส่งให้นับเก้า ทั้งยังจับจ้องสีหน้าเจ็บปวดของเธออยู่อย่างนั้น

ในขณะเดียวกันก็ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้หญิงสาวอีกคนลูบไล้ฝ่ามือพร้อมละเลงลิ้นร้อนๆ ไปบนร่างกายกำยำ เล้าโลมกระทั่งรพีหลุดเสียงครางเพราะความเสียวซ่านเข้าจู่โจม

“ให้มีนช่วยนะคะ” สาวสวยที่พึ่งได้รับเงินก่อนโตมา ค่อยๆ ปลดกระดุมกางเกงสแล็คสีดำออกอย่างเบามือ ก่อนเธอจะรูดซิปลงแล้วแหวกออกจนเผยให้เห็นท่อนเนื้อลำใหญ่ ซึ่งยังคงซุกซ้อนตัวอยู่ภายใต้กางเกงผ้าบางอีกชั้น 

“จัดมาเลยเด็กดี พี่ขอชุดใหญ่หนักๆ เน้นๆ”

เมื่อได้รับอนุญาตเจ้าหล่อนก็ไม่คิดรอช้า จัดให้อย่างรู้หน้าที่และถึงใจรพีเป็นที่สุด 

นับเก้าเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทางพร้อมหลับตาลงเพื่อหลบหลีกภาพน่าอดสูนั่น และถึงแม้เธอจะไม่เห็นแต่ก็ยังคงได้ยินเสียงครางน่ารังเกียจนั่นอยู่ดี หญิงสาวจึงทำได้เพียงสะกดกลั้นหยดน้ำตา กัดฟันข่มความเจ็บปวดไว้ในใจ แล้วขยับออกมาให้ห่างจากคนใจร้ายมากที่สุด 

“แบบนั้นแหละ ลึกกว่านี้อีกนิดคนสวย” 

รพีตั้งใจเปล่งเสียงครางออกมาดังๆ เพื่อตอกย้ำให้ร่างเล็กข้างกายรู้สึกเจ็บปวดเพิ่มขึ้น ยิ่งนับเก้าแสดงท่าทีอวดเก่งชายหนุ่มยิ่งอยากจะเอาชนะ

“หันกลับมานับเก้า ถ้าไม่หันฉันจะเปลี่ยนไปเอาเธอแทน” 

ไม่พูดเปล่าคนร้ายกาจยังดึงรั้งกระชากชุดเดรสตัวสวยของนับเก้า ทำให้สายเดี่ยวเส้นเล็กๆ ที่เกาะอยู่บนบ่าขาดวิ่น

จนหน้าอกอวบใหญ่เกินตัวของหญิงสาว ล้นทลักออกมาทักทายโลกภายนอกเกินครึ่งเต้า 

“หยุดนะพี่รพี! นับบอกให้หยุดไง” มือบางที่วางเว้นยกขึ้นปกปิดอกอวบพัลวัน

สุดท้ายแล้วนับเก้าก็ต้องหันกลับมาเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่อยากเจอ ซึ่งหล่อนคนนั้นกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกงอนงามอยู่เหนือร่างแกร่งของรพี ทั้งเสียงร้องและภาพที่เห็นช่างบาดตาบาดใจนับเก้าเหลือเกิน

เธอเจ็บปวดจนไม่อาจกักกลั้นหยดน้ำตาได้อีกต่อไป...

“ร้องไห้ออกมานับเก้า พี่อยากเห็นน้ำตาเธอ” 

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจสร้างความสะใจให้รพีไม่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าตั้งแต่เล็กจนโตนับเก้าไม่ชอบน้ำตาเธอเกลียดการร้องไห้ยิ่งกว่าอะไร

แต่ปัจจุบันนี้เขากลับอยากเห็นมันมากที่สุด

กระทั่งพึงพอใจชายหนุ่มจึงปลดปล่อยข้อมือบางเป็นอิสระ วันนี้เขาได้เห็นหยดน้ำตาของนับเก้าแล้ว และอนาคตเขาก็จะบีบเค้นเธออีก

อาจจะฟังดูใจร้าย… แต่ช่วยไม่ได้เธอใจร้ายกับเขาก่อน

นับเก้าอาศัยจังหวะนั้นดีดตัวหนีลงจากเตียงทันที ไม่คิดเหลียวหลังกลับมามองอีกฝ่ายที่กำลังมีความสุขส่งเสียงครางระงมดังลั่นห้อง

ส่วนเป้าหมายของเธอคือซ้อนตัวอยู่ในห้องน้ำ เมื่อไม่สามารถเปิดประตู้ห้องออกไปเองได้เพราะไร้รหัสผ่าน 

“ใจร้ายเกินไปแล้ว… ทำไมพี่รพีถึงใจร้ายกับนับได้ขนาดนี้” 

หญิงสาวนั่งกอดเข่าคุดคู้ปลอบใจตัวเองอยู่มุมหนึ่งของห้องน้ำ เสียงน่ารังเกียจจากคนภายนอกยังคงดังแววเข้ามาให้นับเก้าได้ยินเป็นระยะๆ ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา

มันเจ็บราวกับมีมีดปลายแหลมที่มองไม่เห็นมากรีดย้ำๆ ซ้ำๆ บนรอยแผลเก่า 

มือเรียวเล็กยกขึ้นมาปิดใบหูเพื่อหวังว่ามันจะช่วยบดบังเสียงบาดใจนั่นได้บ้าง หญิงสาวได้แต่เฝ้าถามตัวเองในใจ ว่าเธอทำผิดอะไรนักหนา ถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้…