บทที่ 9

เมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว ซ่งชิงเหอปิดเครื่องแล้วล้มตัวลงบนเตียง หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

เสียงออดทำให้เธอสะดุ้งตื่น เธอเพิ่งรู้ตัวว่าค่ำแล้ว

ซ่งชิงเหอเดินไปเปิดประตูพร้อมกับอาการมึนหัว

เพิ่งจะแง้มประตูได้นิดเดียว คนด้านนอกก็กระชากประตูอย่างแรง

ตามมาด้วยฝ่ามือฟาดลงบนหน้าเธอเต็มๆ

“เธอจะทำลายชีวิตน้องสาวเธอจนพังพินาศเลยใช่ไหม?!”

ความรู้สึกแสบร้อนแผ่ซ่านมาจากใบหน้าด้านขวา ซ่งชิงเหอเอามือกุมหน้าแล้วหันไปมอง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“เธอทำลายชื่อเสียงของฉันก่อน”

“เธอไม่มีความละอายใจ ทำเรื่องน่ารังเกียจพวกนั้นเอง ตอนนี้จะลากน้องสาวลงนรกด้วยงั้นเหรอ? น้องสาวเธออายุยังน้อย ถ้ามีคดีติดตัวจะใช้ชีวิตยังไง? ถอนฟ้องเดี๋ยวนี้!”

ซ่งชิงเหอได้ยินแล้วหัวเราะพรืด “คุณนายกู้ อันดับแรกฉันไม่ได้แซ่กู้ แล้วก็ไม่มีพี่น้องด้วย”

“อีกอย่างการแสดงความรักตามปกติของหนุ่มสาวก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่เหมาะสม แต่การแอบถ่ายแล้วปล่อยรูปคนอื่นเพราะต้องการทำลายชื่อเสียง แบบนี้ต่างหากที่เรียกว่าน่ารังเกียจ”

“และฉันก็ไม่ถอนฟ้องด้วย”

คุณนายกู้เห็นซ่งชิงเหอไม่ยอมอ่อนข้อ เธอส่ายหน้าไปมาอย่างเหลืออด

“เมื่อก่อนฉันคิดมาตลอดว่าเธอเป็นเด็กดีและฉลาด ฉันอยากรับเธอมาดูแลที่ตระกูลกู้ พอมาเห็นตอนนี้ เธอมันก็ไม่เอาไหนเหมือนพ่อของเธอ ไร้สัมมาคารวะ อิจฉาพี่น้องตัวเอง ไร้ยางอาย ก็อย่างว่าแหละ ครอบครัวกระจอกๆ จะสั่งสอนลูกให้เติบโตเป็นคนดีได้ยังไง......”

“หุบปาก! อย่าพูดถึงพ่อฉัน!”

ซ่งชิงเหอกำมือแน่น กลั้นน้ำตาเอาไว้

“คนสูงส่งอย่างคุณนายกู้อยู่กับครอบครัวกระจอกๆ ของเราไม่ได้หรอก เชิญคุณนายกลับไปเถอะ”

คุณนายกู้กำลังจะพูดต่อ แต่ซ่งชิงเหอเปิดประตูแล้วดันเธอออกไปทันที

หลังจากนั้นประตูโดนทุบดังปังๆ พร้อมกับเสียงด่าทอด้วยความโมโห

เพื่อนร่วมงานที่อยู่แถวนั้นหูผึ่งทันที ซ่งชิงเหอไม่มีทางเลือก จำใจต้องเรียกยามมาเชิญออกไป

ทุกอย่างเงียบลง แต่เสียงซุบซิบรอบๆ ดังเข้าหูเธออย่างชัดเจน

“ได้ยินว่าซ่งชิงเหอได้ตำแหน่งมาเพราะใช้เต้าไต่จริงหรือเปล่า?”

“รูปกับคลิปที่เธอไปนอนกับคนอื่นหลุดออกมาขนาดนั้น จะไม่จริงได้ยังไง? ถึงตอนนั้นปิดข่าวทัน แต่คนในงานถ่ายรูปไว้ตั้งเยอะ เธอสำส่อนจริงๆ!”

“ตอนนี้แวดวงไฮโซลือกันให้แซด ถ้ามีผลประโยชน์ รองผู้จัดการซ่งก็ยอมนอนด้วย โดนจนพรุนหมดแล้ว”

......

ซ่งชิงเหอเอาหลังพิงประตู คุกเข่าลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

เสียงมือถือดังจนเงียบไป แล้วก็ดังขึ้นมาอีก

เธอไม่สนใจ แล้วก็ไม่เปิดไฟด้วย ปล่อยให้ตัวเองอยู่ท่ามกลางความมืด

จนมีข้อความเด้งมาบนหน้าจอมือถือ

[จะรับสายหรือให้ผมขึ้นไปหา เลือกเอา]

หลังจากนั้น เบอร์เดิมโทรเข้ามาอีกครั้ง

ซ่งชิงเหอลังเลเล็กน้อยแล้วกดรับสาย

“โอเคไหม?”

ซ่งชิงเหอได้ยินแล้วแสยะยิ้ม “ทำไม ถึงกับต้องใช้ไม้อ่อนเลยเหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ถอนฟ้อง”

น่าแปลกที่เฉินฉู่เหยาไม่ด่าเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ขอโทษนะ”

ท่าทีของเขาทำให้ซ่งชิงเหอเป็นฝ่ายอึ้งเอง

“ถ้านายรู้สึกผิดกับฉันจริงๆ นายก็ทำให้เรื่องมันชัดเจน ข่าวลือที่คนอื่นพูดกัน นายคงรู้แล้วใช่ไหม”

อีกฝ่ายเงียบก่อนจะพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “อาเหอ เรื่องแย่ๆ มันเกิดขึ้นแล้ว ถึงอธิบายไปก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ มีแต่จะทำให้หร่านหร่านตกเป็นเป้าสายตา แทนที่จะทำให้ผลกระทบขยายเป็นวงกว้าง สู้ลดผลกระทบให้น้อยที่สุดไม่ดีกว่าเหรอ......”

ซ่งชิงเหอพูดขัดทันที “นายกำลังจะบอกให้ฉันรับผลกระทบทุกอย่างเพียงคนเดียว ฉันโดนปล่อยภาพบนเตียง โดนข่าวลือก็ไม่เป็นไรสินะ ขอแค่กู้หร่านหร่านไม่เดือดร้อนก็พอ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น อาเหอ รอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อน เดี๋ยวเรื่องก็เงียบไปเอง พี่แค่อดทนอีกสักพัก แต่ถ้าพี่ดึงดันจะฟ้องหร่านหร่าน พี่รู้ไหมว่ามันส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงเธอขนาดไหน ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอรับไม่ไหวหรอก......”

“เฉินฉู่เหยา”

จู่ๆ ซ่งชิงเหอหัวเราะเสียงดัง แต่น้ำตาดันไหลลงมาจากหางตาโดยไม่รู้ตัว

“ฝันไปเถอะ!”