로그인&n
บทที่ 45 : ใต้เท้าเจอน้ำแล้วขอรับ ! เว่ยหลิ่งจือรู้ว่าเขาต้องสงสัยเป็นแน่ นางกำลังคิดว่าต้องตอบอย่างไร สายตาเหลือบไปเห็นเหนียนเหนียน ที่วิ่งเหยาะ ๆ ไล่ผีเสื้ออยู่ตรงหน้า “ใต้เท้าเชื่อเรื่องความสามารถพิเศษของสัตว์หรือไม่” เหนียนเหนียนวิ่งมาถึงเจ้านายพอดี มันหูผึ่งหลังได้ยิน จึงมานอนหมอบอยู่ด้านข้างนาง “ความสามารถพิเศษของสัตว์” โจวหยุนเหลือบไปทางเหนียนเหนียน “หมายถึงเจ้านี่” “ใช่แล้ว ใต้เท้าข้าไม่ปิดบังท่านหรอก เหนียนเหนียนของข้ามีความสามารถพิเศษ มันดมกลิ่นของน้ำได้” เอ่ยแล้วก็แทบไม่เชื่อคำพูดของตนเอง แต่จะให้ทำอย่างไรได้ 
บทที่ 44 : นับว่าสมองยังไม่ถูกมดปลวกแทะไป หยางอู๋หมิ่นหันกลับมามองเด็กน้อยกับสุนัขของนาง เขาหยุดเดินแล้วหันมาทางนางอีกครั้ง “เหนียนเหนียนที่ว่า คือเจ้านี่รึ” “ใช่ไง นี่แหละเหนียนเหนียน ท่านมีปัญหาอะไร” ใบหน้าใสซื่อมองเขาคล้ายไม่เข้าใจ หยางอู๋หมิ่นต้องสูดลมหายใจลึก ๆ เอ่ย “ไม่ ไม่มีปัญหาสักนิด ว่าแต่ข้าควรเรียกเจ้าว่าอะไร” “ใคร ๆ ก็เรียกข้าว่าคุณหนูเว่ย” “เชิญคุณหนูเว่ย” หยางอู๋หมิ่นแทบจะกัดฟันเอ่ยออกมา เบื้องหน้าคือผู้ตรวจการโจวหยุน ด้านข้างเป็นผู้คุ้มกันฝีมือดีสองคน หยางอู๋หมิ่นเป็นผู้ช่วยของเขา หลังแนะนำตัวกันอ
บทที่ 43 : รีบ ๆ หน่อยล่ะ คุณหนูข้ายังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย เกาหรงอี้รีบถามเมื่อเห็นนางหมุนตัวกลับมาทางเขา “ว่าอย่างไร นั่นใช่ท่านแม่ของข้าหรือไม่” “พี่ชายเกาไปคุยกันตรงนั้นดีกว่า” นางเดินนำหน้าเขาไปตรงใต้ไม้ใหญ่ เว่ยหลิ่งจือเริ่มเล่าเรื่อง ที่ได้รู้จากปากของหลินลี่เฟยให้คนเป็นลูกฟัง โดยมีเจ้าตัวยืนอยู่ด้านข้างกับบุตรชาย เกาหรงอี้เข่าแทบทรุดหลังได้รู้ความจริงทั้งหมด “ทำไมเป็นเช่นนี้ได้ มิน่าล่ะ ท่านพ่อถึงได้มองข้าด้วยสายตาไม่สนิทสนมเหมือนลูก ๆ คนอื่น ที่แท้ข้าก็ไม่ใช่ลูกชายของเขาจริง ๆ” “พี่ชายเกาเรื่องนี้เป็นอุ
บทที่ 42 : ข้าว่านางคิดไม่ดีแน่ ๆ “อย่าเข้ามานะ ถ้าข้ามาข้าฟันไม่เลือกหน้าจริง ๆ” หวงกุ้ยกวัดแกว่งดาบไปรอบ ๆ ตัว ไม่ให้ใครเข้าใกล้หลานตัวน้อยของตนได้ เกิดความชุลมุนวุ่นวายขึ้น แต่หนึ่งหรือจะสู้ชาวบ้านนับร้อยคนได้ ไม่ช้าหวงกุ้ยก็ถูกริบดาบกลับคืนไป ตัวเขาถูกรุมทำร้ายจนนอนบาดเจ็บอยู่บนพื้น เจ้าของม้าที่เขาขโมยมาก็วิ่งตามมาถึง รุมด่าทอเขาเสียยกใหญ่ “คุณหนูเว่ยพวกเราอย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้เลย กลับกันเถอะ” เกาหรงอี้ไม่อยากโดนลูกหลงไปด้วย หันไปทางเจิงลี่อินให้นางช่วยพูดอีกคน “คุณหนูเจ้าคะ พวกเราช่วยอะไรเด็กสองคนนั้นไม่ได้จริง ๆ กลับกันเถอะ”
บทที่ 41 : มีคนจับเด็กไปบูชายัญ ก่อนหน้าเว่ยหลิ่งจือเคยถามท่านอาหญิง ว่านางปฏิบัติต่อสองแม่ลูกแซ่เจิงแบบคนงาน ไม่ใช่สหายของท่านอาหญิงของนาง เป็นเรื่องที่ไม่สมควรหรือไม่ ท่านอาหญิงกลับหัวเราะแล้วตอบว่า นางสมควรได้เรียนรู้ชีวิต นางไม่ใช่คุณหนูผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป หากปฏิบัติต่อนางเหมือนเมื่อก่อน จะกลายเป็นผลร้ายต่อสองแม่ลูกเสียอีก เว่ยหลิ่งจือค่อนข้างพอใจในคำตอบ นางเป็นนายจ้างอีกฝ่ายเป็นคนงาน เรื่องนี้ต้องแยกแยะถูกต้องแล้ว ส่วนอนาคตสองแม่ลูก จะสามารถฝ่าฟันอุปสรรค หรือสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้หรือไม่ ก็ต้องรอดูกันต่อไป “พี่เว่ยเหลียงข้ารินสุราหวานให้ท่าน เสี่ยวเอ้อร์คนเมื่อครู่บอกว่า สุรากานี้ไม่แรงดื่มแล้วไม่เมา” เจิงลู่เสียนยกไหสุรารินลงจอกยื่นให้เว่ยเหลียง 
บทที่ 40 : ใครจะรังเกียจเงินมากกัน “ได้สิ แต่ท่านเล่าเรื่องของท่านมาก่อน ข้าถึงจะบอกได้ว่าสมควรรับงานนี้ไหม” เกาหรงอี้เริ่มต้นเล่าเรื่องราวของตนเอง มารดาของเขาได้เสียชีวิตลงเมื่อสองปีก่อนด้วยโรคร้าย อนุภรรยากล่าวหาว่านางคบชู้ บอกว่าเขาไม่ใช่สายเลือดของบิดา ท่านหมอบอกว่าการหยดเลือดพิสูจน์ ไม่สามารถยืนยันได้อีกต่อไป ทำให้สถานะของเขาในตระกูล ไม่มั่นคงเหมือนเมื่อก่อน “ตอนนี้ท่านพ่อจะแต่งตั้งอนุหลิว ให้ขึ้นมาเป็นภรรยาเอก นางกำลังมายึดตำแหน่งของท่านแม่ข้า ต่อไปข้าคงถูกนางกับลูก ๆ ของนางกดหัวเอาไว้แน่” เว่ยหลิ่งจือฟังจบก็เท้าคางมองเขา “พี่ชายเกาเรื่องนี้ท่านไม่คิดว่า มันนอกเหนือความสามารถของข้าหรอกรึ” “ก็เจ้าพูดคุยกับคนตายได้ เจ้าลองไปถามท่านแม่ของข้า







