3

‘จะชวนแกไปช่วยเลือกชุดแต่งงานหน่อย’

‘หือเลือกชุดแต่งงานอะไร แกจะแต่งงานกับฉันเหรอ’

วีนัสพูดแซวมาตามสาย

‘กับพี่วีนั่นแหละ เขาไม่ว่าง เลยให้ฉันเป็นคนเลือก แต่ฉันไม่อยากไปคนเดียวน่ะ เลยชวนแกไปด้วย’

‘เดี๋ยวนะแก แกแต่งงานกับพี่วี แกกับพี่วีต้องไปเลือกชุดแต่งงานกันสิ ฉันไม่ใช่เจ้าบ่าวของแกนะ’

‘คู่อื่นก็คงเป็นแบบนั้น แต่ไม่ใช่ฉันไง แกก็รู้ว่าพี่วีไม่อยากแต่งงานกับฉัน เขาชอบเนตร’

‘แล้วแกจะทนแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแกหรือไง’

วีนัสเอ่ยถามเพื่อนอย่างเห็นใจ

‘แต่ผู้ใหญ่เขาอยากให้ฉันกับพี่วีแต่งงานกัน ในฐานะที่ฉันเป็นลูกคนโต แล้วฉันก็รักพี่วีมาก แต่งงานกันไปอาจจะดีก็ได้นะแก ฉันจะพยายามทำตัวเป็นภรรยาที่ดีของเขา’

‘เอาที่แกสบายใจแล้วกัน ฉันพร้อมไปเป็นเพื่อนแกเสมอ’

วีนัสรับคำ อาจเพราะหล่อนเป็นลูกคนเล็กของเจ้าสัวเมฆ ไม่ต้องกดดันใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะมีพี่ชายคอยดูแลกิจการมากมายของบิดาอยู่แล้ว เธอจึงได้ทำตามความฝันเป็นเจ้าของร้านอัญมณีและเครื่องประดับเพราะชอบของสวย ๆ งาม ๆ มาตั้งแต่เด็ก เจ้าสัวเห็นว่าลูกชอบจึงเปิดร้านเพชรพลอยและทองอยู่ในร้านเดียวกันให้เสียเลย

วีนัสยังมีความสามารถในการออกแบบเครื่องประดับอีกด้วย ทำให้ร้านของเธอเป็นที่นิยมเพราะมีลูกค้ากระเป๋าหนักมักให้วีนัสออกแบบเครื่องประดับให้ ลูกค้าที่มาสั่งทำ ถูกอกถูกใจเพราะมีแค่ชิ้นเดียว วีนัสออกแบบไปแล้วก็จะไม่ทำซ้ำออกมาขายอีก ทำให้เป็นสินค้าแรร์ไปโดยปริยาย

‘แต่แกลองชวนว่าที่เจ้าบ่าวของแกอีกรอบสิ เผื่อเขาจะว่างไปกับแก ไปลองชุดแล้วเอาที่ชอบเลย จะได้แก้กันไปเลย’

‘อืม... เดี๋ยวจะลองชวนดู’

มณีมุกดารับคำ ก่อนวันไปดูชุดแต่งงาน เธอก็ลองชวนกวีวัธน์อีกครั้ง

“พี่วีคะ วันนี้ไปดูชุดแต่งงานกันนะคะ”

“ไปสิ” คนที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่เอ่ยตอบแต่ไม่ได้เงยขึ้นมามองหน้า นั่นทำให้คนเอ่ยชวนยิ้มกว้างขึ้นมาในทันที

“งั้นมุกดานั่งรอพี่วีนะคะ”

“ไปรอที่ร้านก็ได้ จะได้เลือกที่ถูกใจก่อน”

“ขอบคุณนะคะ” เธอเข้าไปหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ แต่เขาเบี่ยงหลบเมื่อเธอจะหอมแก้มอีก

“ทำไมล่ะคะ ไม่มีใครเห็นหรอก”

“เกิดมีใครโผล่พรวดพราดเข้ามามันจะไม่ดี” เขาทำเสียงดุ

“งั้นมุกดาไปรอที่ร้านนะคะ” มณีมุกดาไม่อยากเซ้าซี้อีก เมื่อเห็นว่าเขาตอบตกลง จากที่วันก่อนปฏิเสธ คิดว่าวันนี้เลือกชุดแต่งงานกันเสร็จจะชวนเขาไปกินข้าวด้วยกัน

-แกไม่ต้องมาแล้วนะ วันนี้พี่วีจะมาดูชุดแต่งงานกับฉัน-

มณีมุกดาส่งข้อความไปหาเพื่อนรัก วีนัสอ่านข้อความแล้วถึงกับอมยิ้ม

-ขอให้โชคดีนะแก ดูชุดเสร็จชวนไปกินขนมถ้วยฟูต่อเลย-

-ขนมถ้วยฟูอะไรของแก-

มณีมุกดาพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความงุนงง

-โอ๊ย! แม่เพื่อนฉัน ขนมถ้วยฟูไง ฟู ๆ น่ะ-

-ไอ้เพื่อนบ้าลามก-

-ฉันหมายถึงขนมถ้วยฟู แกคิดทะลึ่งอะไร-

วีนัสหัวเราะร่วนเมื่ออ่านข้อความของเพื่อนรัก ทำให้มณีมุกดาค้อนโทรศัพท์ ก่อนจะพักการคุยโต้ตอบกับเพื่อนรัก

มณีมุกดานั่งเลือกชุดแต่งงานที่พนักงานนำมาให้เลือกหลากหลาย

“คุณลูกค้าเลื่อนดูไปได้เรื่อย ๆ เลยค่ะ ชอบชุดไหนสามารถขอลองได้ ถ้าไม่พอดีตัวทางเราจะแก้ชุดให้นะคะ”

“ขอบคุณค่ะ” มณีมุกดารับคำด้วยรอยยิ้ม นั่งเลื่อนหน้าจอคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊กไปเรื่อย ๆ เพื่อรอกวีวัธน์

เวลาผ่านไปนานนับชั่วโมงกวีวัธน์ก็ยังไม่มา เธอจึงกดโทรศัพท์หาเขา

หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ถ้าไม่เพราะเขาปิดเครื่องก็คงแบ็ตหมด

มณีมุกดาเม้มปากเล็กน้อย เธอมองชุดแต่งงานแสนสวยตรงหน้า แต่ยังไม่ได้ตัดสินใจ เธออยากให้เขาเป็นคนมาช่วยเลือก ช่วยดูเธอสวมใส่ชุดสวย ๆ พวกนี้

หญิงเดินทางกลับบ้าน จึงได้เห็นว่ารถของเขาจอดอยู่ที่หน้าบ้าน นึกแปลกใจว่าทำไมเขาถึงไม่ได้ไปที่ร้านแต่กลับมารอเธออยู่ที่บ้าน

มณีมุกดาชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกัน

“ขอบใจวีมากนะลูกที่อุตส่าห์ไปรับน้องที่โรงพยาบาล” อรพรรณกำลังกล่าวขอบอกขอบใจกวีวัธน์อยู่ ทำให้มณีมุกดาเห็นว่าที่แขนและขาของน้องสาวมีผ้าพันแผลพันเอาไว้

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

“อ้าวมุกดากลับมาแล้วเหรอจ๊ะ” อรพรรณเอ่ยทักลูกเลี้ยงสาวเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยืนอยู่

“ค่ะ เนตรเป็นอะไรหรือคะ” เธอเดินเข้านั่งประจันหน้ากับทุกคนก่อนจะเอ่ยถาม

“น้องโดนรถเฉี่ยวน่ะจ้ะ ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก”

“โดนรถเฉี่ยววันเดียวกับที่พี่วีต้องไปเลือกชุดแต่งงานกับมุกดาแบบนี้จะให้คิดยังไงคะ” มณีมุกดาเอ่ยถามออกมาตรง ๆ คิดว่าแผนการขัดขวางกวีวัธน์ไม่ให้ไปเลือกชุดแต่งงานกับเธอคงเป็นฝีมือของสองแม่ลูกเป็นแน่

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงจ๊ะ” อรพรรณหน้าตึงพลางเอ่ยถาม

“เนียนทั้งแม่ทั้งลูกเลยนะคะ ก็วันนี้พี่วีต้องไปเลือกชุดแต่งงานกับมุกดา แต่เนตรกลับโดนรถเฉี่ยว มันเพราะอะไรกันล่ะคะ”

“นี่เราจะหาว่าน้องแกล้งอย่างนั้นเหรอ น้องจะทำแบบนั้นไปทำไม” อรพรรณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ