5

“พี่วีพูดแบบนี้ได้ยังไง” มณีมุกดาเบือนหน้าหนี ไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขา ข่มกลั้นความอดสูเอาไว้ ไม่อยากประจานความอ่อนแอ และดีไม่ดีสองแม่ลูกมาเห็น เธอก็จะกลายเป็นตัวตลก

“พูดเรื่องจริงล้วน ๆ”

“พี่อยากถอนหมั้นขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ถ้าเธอสะดวกพี่ก็พร้อม” เขาพูดจบแล้วเดินไปขึ้นรถ แต่มณีมุกดาไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้แน่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองสองแม่ลูกที่กำลังมองมายังเธอจากบนห้องนอน

“ยังไงเราสองคนก็ต้องแต่งงานกัน พ่อกับแม่ของพวกเราก็เห็นดีเห็นงาม ถ้าพี่ทนไม่ได้จริง ๆ พี่ก็ไปบอกพวกท่านเองก็แล้วกัน”

“นี่ขึ้นมาบนรถทำไม ลงไปซะ”

“มุกดาเป็นคู่หมั้น มุกดาจะไปกับพี่ พี่ไปไหนมุกดาไปที่นั่น”

“พี่จะกลับคอนโดฯ ส่วนตัว” คืนนี้เขาไม่ได้ค้างที่บ้านของบิดามารดา เพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์

“งั้นมุกดาไปกับพี่”

“ดื้อ”

“ถ้ามุกดาดื้อ พี่จะทำโทษอะไรก็ได้นะคะ” เธอมองสบตาเขาอย่างยั่วเย้า

“ลงไป”

“ไม่ไปค่ะ” คนดื้อส่ายหน้าปฏิเสธไปมา

“เกิดอะไรขึ้นอย่าบ่นก็แล้วกัน” เขาขับรถออกจากบ้านหลังใหญ่มุ่งหน้าไปยังคอนโดฯ ในทันที

“มณีมุกดาก็แน่เหมือนกันนะ ยังหน้าหนากระโดดขึ้นรถของตาวีไปได้” สองแม่ลูกที่ยืนมองอยู่ตรงระเบียงห้องมองสบตากัน ก่อนที่คนเป็นแม่จะพูดออกมา พลางกอดอกมองตามท้ายรถไปจนสุดตา

“ปากร้ายอย่างพี่มุกดา พี่วีไม่สนใจหรอกค่ะ”

“ลูกเป็นยังไงบ้าง เดินยังไงให้รถเฉี่ยว”

“ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ แค่ถลอกนิดหน่อย”

“นิดหน่อยเสียที่ไหน เขียวช้ำเชียว ผิวขาว ๆ สวย ๆ ของลูกแม่เสียหมด เดี๋ยวก็ราคาตกหรอก” อรพรรณประคองลูกไปที่เตียง ก่อนจะสำรวจเนื้อตัวของลูกสาว

“แต่ก็คุ้มไม่ใช่เหรอคะ พี่วีไม่ได้ไปดูชุดเจ้าสาวกับพี่มุกดา”

“นี่อย่าบอกนะว่าลูกลงทุนเจ็บตัวเพื่อขัดขวางไม่ให้กวีวัธน์ไปดูชุดแต่งงานกับมณีมุกดา”

“ค่ะ”

“ทำอะไรแบบนี้ เจ็บตัวเปล่า ๆ ยังไงเขาสองคนก็ต้องแต่งงานกัน”

“คุณแม่คิดว่าพี่วีรักใครคะระหว่างหนูกับพี่มุกดา”

“ถ้าในสายตาแม่ก็ต้องเป็นเนตรอยู่แล้วลูก แต่ผู้ใหญ่เขาเป็นคนรักษาคำมั่นสัญญา ยังไงก็ต้องแต่งงานกัน ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้หรอกลูก”

“คุณแม่อยากได้พี่วีเป็นลูกเขยไหมล่ะคะ”

“ลูกหมายความว่ายังไง”

“ลูกเขยที่เป็นสามีหนูนะคะ ไม่ใช่สามีของพี่มุกดา ซึ่งมีฐานะแค่ลูกเลี้ยงคุณแม่”

“ตาวีเพียบพร้อมทั้งฐานะ หน้าตา ชาติตระกูลและการศึกษา ใครไม่อยากได้ก็แปลกแล้วลูก”

“หนูจะทำทุกวิถีทางให้สองคนนั่นแตกหักกันให้ได้ค่ะคุณแม่”

“แต่มันก็ต้องอยู่ที่คนกลางอย่างกวีวัธน์ด้วยนะลูก”

“หนูมั่นใจค่ะคุณแม่ว่าพี่วีรักหนู เป็นห่วงหนู แคร์หนูที่สุด ดูอย่างวันนี้สิคะ นัดดูชุดแต่งงานกับพี่มุกดา พอพยาบาลโทร. ไปแจ้งว่าหนูโดนรถเฉี่ยว พี่วีก็วิ่งแจ้นมาหาหนู ผิดนัดกับพี่มุกดา แถมไม่ได้โทร. ไปบอกอีก แบ็ตหมดพอดีน่ะค่ะ หนูก็เนียนทำเป็นไม่รู้ จริงๆ หนูรู้แล้วล่ะคะว่าเขาสองคนจะไปดูชุดแต่งงานกันวันนี้”

“ก็จริง ตาวีวิ่งแจ้นมาหาลูกด้วยความเป็นห่วง เขาไม่ห่วงเลยว่าแม่มุกดาจะรอหรือไม่ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขารักเขาห่วงลูกของแม่ที่สุด” อรพรรณเห็นด้วยกับบุตรสาว

“พี่มุกดาก็แค่เกิดก่อนหนู เป็นพี่ก็แค่นั้นเอง ถ้าหนูเกิดก่อนคนที่จะได้แต่งงานและยืนเคียงข้างพี่วีก็คือหนูค่ะคุณแม่” มณีเนตรยิ้มให้มารดา

ทางด้านมณีมุกดาที่นั่งรถมาคอนโดฯ ของกวีวัธน์ เธอก็เดินหน้าง้อเขาเต็มที่ ที่เข้าใจผิดคิดว่าเขาปิดโทรศัพท์หนี ความใกล้ชิดทำให้ทั้งสองตกเป็นของกันและกันอีกครั้ง เหมือนเช่นทุกครั้งที่เธอคอยตามง้องอนเขาก่อนและยอมอ่อนข้อให้เขา

“แกดีกับพี่วีของแกแล้วเหรอ” วีนัสเอ่ยถามเพื่อนสาวเมื่อเห็นเพื่อนมีสีหน้ายิ้มแย้มเมื่อชวนกันออกมากินข้าวข้างนอก

“อือ... พี่วีไปดูชุดแต่งงานกับฉันแล้วแหละ ลองชุดกันเรียบร้อย เหลือแค่ปรับแก้แล้วไปลองอีกรอบ แต่ช่างที่ร้านบอกว่าไม่ต้องลองก็ได้ เพราะวัดตัวเรียบร้อยแล้ว สามารถนำชุดมาสวมใส่ได้เลยในวันแต่งงาน ถ้าพวกเราติดธุระหรือไม่มีเวลาไปลองชุดน่ะจ้ะ”

“ก็ดีแล้ว”

“ไหนไอ้จตน์ล่ะ รอนานแล้วนะ” มณีมุกดาเอ่ยถาม เจตน์คือเพื่อนชายในกลุ่มที่คบหากันมานาน เจตน์เป็นทายาทเจ้าของโรงแรมมีชื่อเสียงทางภาคใต้ ไม่ต่างจากมณีมุกดา

“มาแล้วครับ” เจตน์มาทันได้ยินสองสาวบ่น หนุ่มหล่อหน้าตาดีที่สูงเกือบร้อยแปดสิบเซ็นติเมตรยิ้มอบอุ่นให้เพื่อนรักทั้งสอง

เรียนอนุบาลมาด้วยกัน โตมาด้วยกัน เรียนประถมด้วยกัน มัธยมด้วยกัน และจบมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกันอีกในสาขาบริหาร จึงสนิทกันอย่างแน่นแฟ้น

“ความรักของแกเป็นไงบ้าง ยังหวานอยู่ไหม” เจตน์เอ่ยถามเพื่อนรักที่มีสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่เหมือนอย่างที่วีนัสโทร. ไปเล่าไปปรึกษา

“ดีจ้ะ ไปลองชุดแต่งงานมาแล้ว”

“แกดูพร้อมเป็นเจ้าสาวมาก” วีนัสมองหน้าเพื่อนไม่วางเช่นกัน

“ทำไมแกสองคนถึงมองหน้าฉันแบบนั้นล่ะ”

“ไม่มีอะไร” สิ้นประโยคของวีนัส เจตน์ก็ยื่นมือไปกุมกับมือนุ่มของเพื่อนรักอย่างมณีมุกดาเอาไว้

ในจังหวะนั้นเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า กวีวัธน์เดินเข้ามาพร้อมกับมณีเนตรน้องสาวของมณีมุกดา เขาเหลือบสายตามองมือของเธอที่โดนเจตน์กุมอยู่เขม็ง