5

“บ้า แก้มไม่ใช่คนสำส่อนเหมือนเฮียนะ” ประโยคของเธอทำให้เขาหัวเราะเบา ๆ

“เฮียหัวเราะอะไร”

“ก็ดี แม่ของเธอเอาเงินค่าสินสอดไปจากพ่อของเฮียตั้งเยอะ ถ้าได้ของหลวมโพรก ผ่านสมรภูมิมาเยอะ ช่วงล่างใช้การไม่ได้แล้ว คงขาดทุนน่าดู” ประโยคเชือดเฉือนของเขาทำให้เธอรู้สึกโกรธจนหน้าชา

เขาทำเหมือนเธอคือสินค้าที่ต้องประเมินราคาให้ดี ไม่อย่างนั้นจะขาดทุน

“แก้มไม่ใช่สินค้านะ”

“แต่ก็เกือบ”

“แก้มอยากตกลงกับเฮีย”

“ตกลงว่า”

“เราไม่อยากแต่งงานกัน จะฝืนกันไปทำไม แม่รับสินสอดพ่อเฮียมาเท่าไหร่ แก้มจะทำงานชดใช้คืนให้ ดีไหม”

“ดี แต่เธอจะมีปัญญาชดใช้ให้เฮียเหรอ”

“แล้วมันเท่าไหร่ล่ะ” เธอไม่รู้หรอกว่ามารดาไปตกลงกับบิดาของเขาเรื่องสินสอดทองหมั้นเท่าไหร่

“สิบล้าน”

“ก็แค่สิบล้าน ห้ะ! สิบล้าน มะ... ไม่จริง เฮียต้องโกหกแน่ ๆ” เธอแทบเข่าทรุด หน้ามืดจะเป็นลม เธอทำงานอีกกี่ปีกี่ชาติกันล่ะถึงจะมีเงินชดใช้เขาหมด ตั้งสิบล้าน เงินเดือนที่เขาจ้างเธอแค่สองหมื่น ไม่ใช่เดือนละสองแสน ถ้าเธอต้องหาเงินมาใช้หนี้เขาก็ต้องเล่นหุ้น หรือลงทุนทำธุรกิจอะไรสักอย่างจนรวย ไม่ก็ถูกล็อตเตอร์รี ซึ่งจะทำก็ไม่ใช่ง่าย ๆ ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ทุกคนคงประสบความสำเร็จหรือถูกล็อตเตอร์รีกันไปหมดแล้ว

“ไม่เชื่อจะโทร. ถามแม่เธอดูก็ได้นะ เดี๋ยวเฮียกดโทร. ให้เอาไหม” เขาหยิบสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมายื่นส่งให้เธอ

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” เธอตอบปฏิเสธออกไป เพราะมั่นใจว่าเขาพูดจริง ท่าทีของเขาไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด และมารดาของเธอบังคับทุกทางให้เธอแต่งงานขนาดนี้ คงไม่เอาแค่แสนสองสอนแน่ ๆ ถ้าท่านไม่ได้เงินจำนวนที่ต้องการ ท่านคงบังคับให้เธอไปแต่งงานกับเสี่ยบ้ากามที่ไหนสักคนเป็นแน่

เธอต้องขอบคุณขุนเขาสินะ!

“แสดงว่าเธอมีเงินใช้หนี้เฮียสิบล้าน พร้อมดอกเบี้ยที่จะเริ่มคิดทันทีที่เราตกลงจะเลิกกัน”

“แก้มไม่มีหรอก”

“อ้าว...” เขาแกล้งร้อง ทำเธอต้องกัดปาก หมั่นไส้เขานัก

“แก้มยังไม่พร้อม แก้มเหนื่อย ขอพักก่อน”

“แต่งงานแล้วก็ต้องเข้าห้องหอ พร้อมหรือไม่พร้อมมันไม่เกี่ยวอะไรกับเฮีย มันเป็นปัญหาของเธอ ไม่ใช่ปัญหาของเฮีย เพราะเฮียพร้อมเสมอ”

“ผู้ชายบ้ากามแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า ไม่ได้รักจะนอนด้วยกันได้ยังไง”

“ไม่เห็นเกี่ยวกันเลย ก็แค่นอนกัน” เขาเดินเข้าหา เป็นจังหวะที่เธอจะถอยหนี แต่เขาก็กระชากเธอมาปะทะกับอกกว้าง

“ซิปด้านหลังเดี๋ยวเฮียจะช่วยปลดให้”

“อื้อ...” ริมฝีปากของเขากระแทกลงมาหาจนเจ็บ เธอทุบตี ดิ้นรนแต่เขาไม่คิดปล่อย

แก้มหอมรู้ว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว ทุกอย่างดูมืดมด อ่อนล้ากายใจไปหมด ยิ่งคิดถึงสิ่งที่มารดาทำเอาไว้ เธอก็สติดับวูบไปในทันที

“แก้มหอม แก้มหอม” ขุนเขารับร่างน้อยของเธอเอาไว้ พลางเขย่า เขาส่ายหน้าไปมาก่อนจะอุ้มเธอไปวางที่เตียงกว้าง แล้วโทรศัพท์ไปเรียกสาวใช้ให้เข้ามาช่วยจัดการกับภรรยา

“จัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอด้วย” เขาสั่งหลังจากนำเสื้อคลุมมาสวมใส่เรียบร้อยแล้ว ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไป

“เสร็จแล้วค่ะคุณขุนเขา” สาวใช้รีบรายงานอย่างนอบน้อม

“ออกไปได้แล้ว” เขาเอ่ยบอกเสียงขรึม ก่อนที่จะทอดสายตามองภรรยาสาวบนเตียง

เนื้อตัวของเธอสะอาดสะอ้าน แก้มเนียนใสไร้ใฝฝ้าจุดด่างดำ ริมฝีปากเผยอน้อย ๆ น่าจูบชะมัด!

เขาสบถในใจ ทำไมยายเด็กขี้เหร่นั่นถึงโตมาสวยขนาดนี้วะ

สาวใช้สวมใส่ชุดนอนให้เธอเรียบร้อยแล้ว เขาคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงค่อย ๆ ปลดชุดนอนของเธอออกไปจากร่าง ก่อนที่จะสอดตัวเข้าไปนอนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอ

อ้อมแขนแกร่งกอดรัดร่างหอมกรุ่นเอาไว้แนบอก เขาหอมแก้มเธออย่างมันเขี้ยว ก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

แก้มหอมปรือตาตื่นในช่วงดึก เธอขยับตัวแล้วรับรู้ได้ถึงแรงกอดรัด อีกทั้งเรือนร่างที่เปลือยเปล่า

เธอทำท่าจะกรีดร้องแต่โดนมือปลาตะปบปิดปากเอาไว้ เขาเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียง ทำให้ทั้งสองมองหน้ากันอย่างชัดเจน

แก้มหอมเบิกตากว้าง ตกตะลึงที่เขาขึ้นมาทาบทับอยู่เหนือร่าง

“นี่เฮียทำอะไรแก้ม” เธอรับรู้ถึงเนื้อตัวเปลือยเปล่าที่เสียดสีกันและกัน หรือว่าเธอตกเป็นของเขาแล้วตอนหมดสติไป

“เป็นผัวเมียกัน เขาทำอะไรกันล่ะ”

“แก้มไม่ยอมนะ”

“ยอมไม่ยอมก็ต้องยอม เธอเป็นเมียเฮียแล้ว” เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวนกวนประสาท

“แก้มบอกว่าแก้มไม่ยอมยังไงล่ะ”

“แล้วไง”

“แล้วไงงั้นเหรอ” เธออ้าปากงับไหล่เขาเต็มแรง

“โอ๊ย!” ขุนเขาร้องเสียงหลง เป็นจังหวะที่แก้มหอมผลักเขาจนกระเด็น แล้วจะหนีลงจากเตียง แต่เขาก็รีบคว้าตัวเธอเอาไว้ กอดรัดเอาไว้ทั้งตัวและกดลงบนที่นอนอีกครั้ง

“ฤทธิ์เยอะนักนะ” ขุนเขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน

“แก้มไม่ยินยอมก็ห้ามทำอะไรแก้ม”

“งั้นเหรอ ก็มาดูกันว่าเฮียจะทำอะไรเธอได้บ้าง”

“เฮียจะทำอะไรน่ะ” เธอตกใจที่เขาเอาเชือกมามัดข้อมือของเธอเอาไว้ ก่อนจะโยงไปกับหัวเตียง

“ทำอะไรดีล่ะ นอนเปลือยกันอยู่ในสภาพนี้”

“หยุดนะ”

“ถึงรอบนี้แกล้งเป็นลมเฮียก็จะไม่ปล่อยเธอไปอีก” ได้ยินประโยคนั้นทำให้เธอรู้ว่าก่อนหน้านั้นเขาไม่ได้ทำ แต่ตอนนี้แหละ เขากำลังจะทำจริงๆ

“เฮีย แก้มไม่ยอมนะ”

“แล้วไง”

“แก้มจะร้องให้คนช่วย”

“ตามสบาย”

เธออยากจะกรีดร้องนักเมื่อได้ยินเขาตอบอย่างไม่แยแสเช่นนี้

“ร้องสิ รอฟังอยู่เหมือนกันว่าเธอจะมีแรงร้องไปได้สักกี่น้ำกัน”

“แก้มยอมแล้ว” แก้มหอมรีบบอก การโดนเขาขืนใจกับยินยอม ความยินยอมน่าจะเจ็บน้อยกว่า

“ว่าไงนะ” เขาหรี่ตามอง ทำเหมือนไม่ได้ยินว่าเธอพูดอะไร

“แก้มบอกว่าแก้มยอมแล้ว ปล่อยแก้มก่อน” เธอหาทางเอาตัวรอด ต้องใช้น้ำเย็นเข้าลูบ

“ไม่ปล่อย” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ สีหน้ารู้ทัน

“ก็แก้มยอมแล้วไง”

“ยอมก็นอนนิ่งๆ มือของเธอมันอาจจะทำร้ายเฮียได้อีก เฮียไม่ไว้ใจอสรพิษอย่างเธอเด็ดขาด” เขาเรียกเธอว่าอสรพิษ พลางลูบไหล่ข้างที่โดนกัดเบา ๆ

“แก้มแพ้แล้วนี่ จะทำอะไรก็ทำเลย” เธอประชดเขา คิดว่าทำท่าทีแบบนี้แล้วเขาจะหยุด

“อื้อ...” เธอโดนเขาบดจูบอย่างดุดัน ก่อนจะลดทอนความรุนแรงลง กลายเป็นการบดจูบอย่างดูดดื่มแทน