4

“พอเถอะมุกดา วันนี้ไปไม่ได้ เราไปกันวันอื่นก็ได้ ยังไงพี่ก็ต้องแต่งงานกับเธออยู่แล้ว”

“เนตรขอโทษพี่มุกดานะคะ เนตรไม่รู้จริงๆ ว่าพี่กับพี่วีจะต้องไปดูชุดแต่งงานด้วยกันวันนี้” มณีเนตรทำเสียงเศร้า สีหน้าสำนึกผิด

“เลิกตีหน้าซื่อไร้เดียงสาได้แล้ว ไม่มีใครเขาเชื่อเธอหรอก” มณีมุกดาตรงเข้าไปหามณีเนตร เกลียดสีหน้าแอ๊บแบ๊ว อ่อนต่อโลกทำท่าจะร้องไห้แบบนี้ของอีกฝ่ายเต็มที

“นี่หยุดนะมุกดา” กวีวัธน์เข้าขวางเอาไว้

“พี่วีปกป้องมันอีกแล้ว”

“อย่าจิกเรียกคนอื่นว่ามัน พี่ไม่ชอบ”

“ในสายตาของพี่วี มุกดาเคยถูกใจพี่บ้างไหมคะ”

“คุณแม่คะ เนตรอยากพักผ่อนค่ะ คุณแม่พาเนตรไปพักผ่อนหน่อยได้ไหมคะ” มณีเนตรหันไปบอกมารดา

“จ้ะ แม่จะพาไปพัก” อรพรรณรีบเข้าไปประคองบุตรสาว

“โอ๊ย!” มณีเนตรร้องด้วยความเจ็บก่อนจะเซ

“เนตรเป็นยังไงบ้าง” คนที่รีบเข้าไปประคองคือกวีวัธน์

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่วีไปคุยกับพี่มุกดาเถอะค่ะ เดี๋ยวให้คุณแม่ประคองเนตรขึ้นห้องก็ได้” สีหน้าของมณีเนตรดูเกรงอกเกรงใจเป็นที่สุด

“เราเดินไม่ไหวหรอก คุณน้าครับผมขอโทษนะครับ ผมขออุ้มเนตรขึ้นไปพักบนห้องนะครับ”

“แต่พี่มุกดา”

“พี่ขอโทษนะ” กวีวัธน์รีบอุ้มหญิงสาวในทันที ไม่สนใจคำห้ามปรามของหญิงสาว นั่นทำให้มณีมุกดามองตามไปด้วยความรู้สึกน้อยใจ

ไม่ว่ายังไงเขาก็ยังคงห่วงใยมณีเนตรมากกว่าเธอ ถ้าวันนี้เธอเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา เขาจะรีบวิ่งแจ้นมาหาเธอก่อนเป็นคนแรกเหมือนที่ทำกับมณีเนตรไหม

อรพรรณเดินตามลูกสาวขึ้นไปบนห้อง ทิ้งให้มณีมุกดายืนบื้ออยู่ตรงนั้น

หญิงสาวพาร่างอ่อนแรงขึ้นห้องพักของตัวเอง ก่อนจะโทร. หาเพื่อนรัก มีเพียงเพื่อนเท่านั้นที่จะเป็นที่ระบายของเธอได้

‘แกฉันเสียใจว่ะ’

‘เรื่องไรแก’

‘วันนี้พี่วีไม่ได้ไปดูชุดแต่งงาน’

‘แล้วเขาไปไหน’

‘เขาไปดูแลมณีเนตร’

‘ดูแลทำไม น้องแกเป็นอะไร’

‘โดนรถเฉี่ยว’

‘คนอื่นมีทำไมไม่ให้ไปดู’

‘ไม่รู้สิ’

‘จะไปดูยายเนตรแล้วเขาบอกแกไหม’

‘ไม่ได้บอก ฉันโทร. ไปเขาก็ปิดเครื่อง’

‘แย่มาก มาไม่ได้น่าจะโทร. บอกแก ให้แกนั่งรอได้ไงเป็นชั่วโมง ๆ’

‘นั่งรอเป็นเกือบสองชั่วโมง’ น้ำเสียงของมณีมุกดาเต็มไปด้วยความเสียใจ

‘จิตใจทำด้วยอะไรนี่ หรือแกจะถอนตัวไม่แต่งกับพี่วี’

‘ฉันรักเขา’

‘แล้วเขารักแกไหมล่ะ’

‘ฉัน’

มณีมุกดาอึกอัก

‘ไม่ใช่ฉันจะพูดให้แกเสียใจอะไรหรอกนะ แต่บางทีแกก็ต้องยอมรับความจริง’

‘ยอมรับว่าพี่วีรักเนตรใช่ไหม’

ตั้งแต่เล็กจนโต คนที่อยู่ในสายตาของกวีวัธน์คือมณีเนตร น้องสาวของเธอจะได้ทุกอย่างก่อนเสมอ

มณีเนตรสำคัญเสมอ ถ้าเป็นพลเมืองของประเทศ เธอก็คือพลเมืองชั้นสอง

‘ขอฉันเคลียร์ใจตัวเองก่อน บางทีพี่วีอาจจะอยากได้อิสระ แต่ฉันจะลองพยายามดูอีกสักครั้ง’

เธอรักกวีวัธน์มานาน รักมานานหลายปี จู่ ๆ จะให้เลิกรัก ยกเขาให้คนอื่นเธอทำไม่ได้

มณีเนตรต่างหากที่ควรรู้ว่ากวีวัธน์ต้องแต่งงานกับเธอ อีกฝ่ายควรถอยห่าง ไม่ใช่เอาแต่ออดอ้อนทำตัวไม่โตต้องให้กวีวัธน์คอยอุ้มอยู่ตลอดเช่นนี้

ตั้งแต่จำความได้ บิดาสอนให้เธอทำโน่นทำนี่เป็นทุกอย่าง ดูแลตัวเองได้ พึ่งพิงตัวเองได้ ในขณะที่น้องสาวถูกมารดาเลี้ยงโอ๋ และบิดาก็ไม่ได้ว่าอะไร

เธอเองก็เคยคิดว่าหากมารดายังอยู่ก็คงโอ๋เธอแบบนี้ แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของแม่ที่รักลูกมาก แต่ถ้าเธอมีลูกเธอก็คงจะไม่โอ๋ลูกจนกลายเป็นคนทำอะไรไม่เป็น ต้องอาศัยพึ่งพิงคนอื่นอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้

‘เอาที่แกสบายใจ แต่ฉันอยากให้แกรักตัวเองให้มากๆ ฉันเป็นห่วงแกและรักแกมากนะ แกเป็นเพื่อนรักของฉัน’

‘ขอบใจแกมากนะนัส แกเป็นเพื่อนที่ดีของฉันจริงๆ’

‘ก็เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่อนุบาลไง แกจำไม่ได้หรือไง เรายังดื่มน้ำแดงสาบานกันแล้ว ว่าจะเป็นเพื่อนรักกันตลอดไป’

ถ้าเป็นหนังจีนกำลังภายในสักเรื่องคงดื่มเลือดสาบาน แต่เด็กน้อยทั้งสองกลัว เลยดื่มน้ำแดงสาบาน เพราะว่าน้ำแดงมันก็สีแดงเหมือนเลือด

4

มณีมุกดาเดินลงมาด้านล่าง จึงได้เจอกับคู่หมั้นพอดิบพอดี เธอมองหน้า แต่เขาไม่ได้สนใจจะคุยด้วย กลับเดินไปขึ้นรถ

“พี่วีไม่ว่างทำไมไม่โทร. บอก โทรศัพท์ก็มีนี่คะ” เมื่อเขาเฉยชา เธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไปก่อน ประโยคนั้นทำให้เขาชะงัก หันมามองสบตากับเธอ

“โทรศัพท์แบ็ตหมด”

“แต่เนตรโทร. หาพี่ติด”

“ใช่ แต่แบ็ตมันหมดพอดี”

“พี่ก็น่าจะส่งข่าวให้มุกดารู้บ้าง ไม่ใช่ให้นั่งรออยู่เป็นชั่วโมง”

“มันเป็นเหตุสุดวิสัย” เขาบอกเธอหน้ายุ่ง เหมือนรำคาญที่อธิบายแต่เธอไม่เข้าใจ

“มุกดาขอโทษพี่แล้วกัน มุกดาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พี่รำคาญแบบนี้” เป็นเธออีกที่ยอมอ่อนข้อให้เขา เพราะรักคำเดียว เหมือนคนโง่หลอกตัวเองแท้ๆ

“ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่เธอจะไปทำร้ายคนอื่น”

“มุกดาทำร้ายใคร”

“พี่เห็นว่าเธอจะเข้าไปทำร้ายเนตร เธอสองคนเป็นพี่น้องกันนะ เนตรเขาทำอะไรให้ ถึงได้คิดที่จะทำไม่ดีกับเขาแบบนี้”

“ในสายตาของพี่ เนตรคือผู้หญิงที่ดีที่สุดงั้นสิ”

“ใช่”