2

ใบหน้าบูดบึ้งของลูกชายทำให้เขมราชต้องรีบกระซิบบอกเสียงเบาตรงริมหู

“ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิขุนเขา แต่งงานนะไม่ใช่จะพาไปฆ่า”

“ก็ถ้าพ่อไม่ใช้วิธีสกปรกบังคับผม มีหรือผมจะมายืนอยู่ตรงนี้” มีอย่างที่ไหนจะยกทรัพย์สมบัติให้การกุศลให้หมด ในขณะที่เขาเป็นลูกชายทั้งคน

เงื่อนไขของท่านก็คืออยากให้เขาแต่งงานนั่นเอง

บิดายอมลงทุนคิดสั้นจะผูกคอตาย

เอาเถอะ อยากแต่งก็แต่ง เขาก็อยากรู้ว่าผู้หญิงหน้าเงินคนนั้นเป็นใคร

แต่ไม่คิดว่าจะเป็นยายตัวแสบคู่ปรับของเขาเมื่อหลายปีก่อนอย่างแก้มหอม

บิดาของเขากับบิดาของแก้มหอมเป็นเพื่อนรักกัน เลยไปมาหาสู่กันโดยตลอด ยายแก้มหอมนั้นแสบ ซน แถมยังขี้เหร่เป็นที่สุด

จำได้ว่าเธอเคยทำวีรกรรมเอาไว้มากมาย กลั่นแกล้งเขาสารพัด แล้วตอนที่เขากำลังพลอดรักกับแฟนสาวสมัยมัธยม หล่อนก็แกล้งเอารังมดแดงมาโยนใส่ จนวงแตก เขากำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แท้ ๆ

ยิ่งรู้ว่าบิดาของเธอกับบิดาของเขาอยากให้หมั้นหมายแต่งงานกัน เขาก็รีบปฏิเสธทันควัน หัวเด็ดตีนขาดก็จะไม่ยอมแต่งงานกับยายตัวแสบนี่เด็ดขาด

แต่งได้ก็หย่าได้ แต่งกันเมื่อไหร่เธอจะได้รู้ว่านรกมีจริง เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อหย่าขาดจากเธอให้จงได้

ตอนเด็กเขาจำได้ว่าเธอขี้เหร่ขนาดไหน ตอนโตก็คงไม่ต่างกัน

แม่งซวยซ้ำ ซวยซ้อน ซวยอะไรแบบนี้วะไอ้ขุนเขา

เขาโคตรเกลียดหล่อนบรรลัย ทำไมต้องมาแต่งงานกับคนที่เกลียดด้วยวะ

เลิกกับเธอได้เมื่อไหร่เขาคงต้องไปทำบุญเจ็ดวันเจ็ดวาล้างซวยแน่นอน

“หนูแก้มเขาสวยน่ารัก เรียนก็เก่งได้เกียรตินิยม เพิ่งเรียนจบปีนี้เลยนะ พ่อหาผู้หญิงดี ๆ ให้ ยังจะมาว่าพ่ออีก” เขมราชต่อว่าลูกชาย

“ยายแก้มเหม็นของคุณพ่อนี่นะครับสวย ผมไม่เชื่อเด็ดขาด ตอนเด็กขี้เหร่ยังไง โตขึ้นก็ขี้เหร่แบบนั้นแหละครับ คนเราจะสวยขึ้นมาได้ยังไง ถ้าไม่ได้ไปศัลยกรรม แต่สำหรับยายแก้มเหม็น ให้ศัลยกรรมทั้งตัวก็ขี้เหร่เหมือนเดิมครับ”

“พ่อขี้เกียจพูดกับแกแล้ว”

“คุณพ่อเถียงไม่ออกน่ะสิครับว่ายายแก้มเหม็นขี้เหร่ อีกอย่างเรียนจบได้เกียรตินิยมก็น่าจะมีงานดี ๆ ทำ ไม่น่ามาแต่งงานหวังเงินเอาตัวเข้าแลกเลย หรือว่าเกรดที่ได้มาเพราะเอาตัวเข้าแลก นอนกับอาจารย์หวังเกรดเอาล่ะครับ เดี๋ยวนี้นักศึกษาหลายคนก็ชอบทำแบบนั้น”

“ปากแกนี่มันเหมือนใคร” เขมราชเริ่มมีน้ำโห พูดกับลูกชายไม่ได้ชอบทะเลาะกัน ก็ปากหมาๆ ของเจ้าลูกชายตัวดีนี่แหละทำเขาอกจะแตกตายทุกครั้ง

ไม่สงสัยเลยว่าทำไมถึงยังไม่มีเมีย

“ปากแกแบบนี้ไง ฉันถึงไม่สงสัยว่าทำไมแกถึงยังไม่มีเมีย ฉันล่ะสงสารหนูแก้มจริงๆ ที่ต้องมาเป็นเมียแกนี่”

“พ่อสงสารหนูแก้มของคุณพ่อ แล้วไปขอให้เธอมาแต่งงานกับผมทำไมล่ะครับ”

“ถ้าแกยังไม่หุบปากฉันจะทุบกบาลแกให้เลือดซิบ”

“ก็เอาสิครับ”

“แกนี่มัน!” เขมราชหงุดหงิดกับประโยคของลูกชาย แต่เพราะขบวนขันหมากเดินทางมาถึงหน้าบ้านเรือนไทยหลังใหญ่อันแสนร่มรื่นเรียบร้อยแล้ว ทำให้การปะทะฝีปากและการทะเลาะกันของสองพ่อลูกต้องจบลงไป

มาถึงหน้าบ้านก็ต้องผ่านประตูเงิน ประตูทอง แล้วก็ต้องพาเจ้าบ่าวไปรับเจ้าสาวที่ห้องแล้วจับมือกันออกมาทำพิธี

พิธีเป็นแบบนี้เพราะคุณยายจันทร์หอมให้หมอพิธีในชุมชนทำเช่นนี้

ใบหน้าบึ้งตึงของขุนเขาเดินมาหยุดอยู่หน้าห้อง เขาทำหน้าเหมือนกินยาขมเมื่อโดนกั้นประตูอีกรอบ กว่าจะได้เข้าไปรับเจ้าสาว พอประตูเปิดออกเขาก็เบือนหน้าหนี ไม่อยากมองเจ้าสาวแสนอัปลักษณ์ที่เขาเกลียดแสนเกลียด

ยายเด็กแสบที่แสบสันอย่าบอกใคร เขายังจำรังมดแดงที่เธอเอามาโยนใส่เขาได้ดี

“เจ้าบ่าวจับมือกับเจ้าสาวเอาไว้นะครับ” หมอทำพิธีเอ่ยบอก เอามือคนทั้งสองมาจับเอาไว้มั่นและพาออกไปทำพิธี อย่าว่าแต่ขุนเขาเลยที่ไม่มองหน้าเจ้าสาว แก้มหอมเองก็ไม่มองหน้าเจ้าบ่าวเช่นกัน

เจ้าบ่าวเจ้าสาวหน้าตึงเหลือเกินขณะเดินจับมือออกมาจากห้อง มานั่งทำพิธีด้านนอกที่ถูกจัดเอาไว้ ผู้ใหญ่ใช้ให้กราบ ใช้ให้ทำอะไรก็ทำ

“เจ้าบ่าวสวมแหวนให้เจ้าสาวครับ” ประโยคนุ่ม ๆ นั้นทำให้เขาคว้ามือของเจ้าสาวมาจับเอาไว้ทันที

อาการกระชากมือเจ้าสาวของเจ้าบ่าวทำให้ผู้ใหญ่มีใบหนากระอักกระอ่วนใจ เจ้าสาวเองก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้าบ่าวอย่างเอาเรื่อง

เพราะเอาแต่ไม่มองหน้ากัน พอได้มองหน้ากันก็ทำให้ทั้งสองชะงักงัน

ขุนเขารีบกวาดสายตามองดวงหน้าหวานหยดของเจ้าสาว เขากะพริบตาปริบ ๆ พลางขยี้ตา

นี่ยายขี้เหร่ตัวแสบจริงๆ น่ะเหรอ ไม่น่าเชื่อว่าจะสวย สวยขนาดนี้ เขาได้แต่นั่งอึ้งจนได้ยินเสียงผู้ใหญ่สำทับว่าให้สวมแหวนอีกรอบ

“เจ้าบ่าวสวมแหวนได้แล้วครับ”

ท่าทีของเจ้าบ่าวทำให้ผู้ใหญ่แอบอบยิ้ม สงสัยเพิ่งมองเห็นความสวยของเจ้าสาว

ในขณะที่เจ้าสาวนั้นได้แต่ตกตะลึงในความเถื่อนของเจ้าบ่าว ใบหน้าที่รกไปด้วยหนวดเครานั่นอีก ทำให้เธอรู้สึกว่าคิดผิดที่แต่งงานกับคนเถื่อน ๆ แบบเขา

“เจ้าสาวสวมแหวนให้เจ้าบ่าวครับ” ประโยคของผู้ใหญ่ที่คอยกำกับพิธีในงานดังขึ้น ทำให้แก้มหอมหยิบแหวนมาสวมให้เขา เธอไม่เงยหน้ามองเขาอีก ไม่สนใจเสียด้วยซ้ำว่าเขาจะมีสีหน้าเช่นไร แตกต่างจากขุนเขาที่มองหญิงสาวไม่วางตา

“คราวนี้ก็เสร็จพิธีสวมแหวน นับสินสอดกันเรียบร้อยแล้ว เจ้าบ่าวหอมแก้มเจ้าสาวเพื่อถ่ายรูปนะครับ” ประโยคที่ว่าต้องหอมแก้มทำให้เธอเม้มปาก ถอยหนีแต่เขารีบคว้าเธอเอาไว้

ขุนเขายิ้มใส่ตาเธออย่างยียวนกวนประสาท โดยไม่ทันคาดคิดเขาไม่หอมแก้ม แต่จูบเธออย่างบ้าคลั่งเอาเป็นเอาตาย

“ตาเถร!” ผู้ใหญ่ในงานยกมือขึ้นทาบอก โดยเฉพาะคุณยายที่แทบจะเป็นลม

ในขณะที่หลายคนกำลังตกใจกับฉากอีโรติกนั้น แก้มหอมก็รัวกำปั้นใส่เขาไม่ยั้ง

เขาถอนปากออก ในขณะที่เธอหอบสะท้าน มองเขาอย่างตกตะลึง ไม่คิดว่าขุนเขาจะป่าเถื่อนกับเธอขนาดนี้

แก้มหอมทำท่าจะลุกหนีเขาก็รั้งเอวคอดเอาไว้ก่อนจะบดจูบเธออีกอย่างดุดัน หญิงสาวรัวกำปั้นไม่ยั้ง ใบหน้าแดงก่ำไปหมด

คุณยายเป็นลมไปเรียบร้อยแล้ว หลายคนรีบเข้าไปปฐมพยาบาล ในขณะที่ว่านหอมยิ้มอย่างสมใจ

ตบจูบแบบนี้แหละดี ลูกดกดี สงสัยว่าขุนเขาเห็นลูกสาวเธอเข้าคงจะชอบ เพราะแก้มหอมนั้นยิ่งโตยิ่งสวย แตกต่างจากตอนเด็กๆ  ลิบลับที่ดูขี้เหร่ จนเธอไม่อยากบอกว่าแก้มหอมคือลูกสาว คิดว่าเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยงเสียอีก แต่ยิ่งโตยิ่งน่ามอง ยิ่งสวยมีเสน่ห์ ใครเห็นก็ต้องตกตะลึง

“นี่ปล่อยนะ” แก้มหอมผลักเจ้าบ่าวออกไป ก่อนจะหอบหายใจอย่างรุนแรง แล้วตบหน้าเขาฉาดใหญ่

เพียะ!!! ใบหน้าของขุนเขาหันไปตามแรงตบ ใบหน้าของเขาลุกวาบขึ้นมาในทันที

“พิธีเสร็จแล้วใช่ไหมครับ งั้นผมพาเจ้าสาวเข้าห้องหอเลยก็แล้วกัน” คนป่าเถื่อนเอ่ยขึ้น รีบกระชากมือของแก้มหอมไม่ให้หนีไปไหน แก้มหอมหน้าตาเหลอหลา เธอยอมรับว่าตกใจกับการกระทำของเขา

เธอยกเลิกงานแต่งตอนนี้เลยได้ไหม!