คนบาปหนา [1]

บทที่ 15

ทันทีที่มาถึงบ้าน เหมยกุ้ยกับซือฮั่นต่างพากันปล่อยเสียงหัวเราะเต็มที่ พลางนึกถึงภาพของหย่าถิงที่เอาแต่ดีดดิ้นราวกับไส้เดือนโดนแดด ทั้งสองก็เอาแต่หัวเราะท้องคัดท้องแข็ง

เสียงของพวกเขาดังไปจนถึงคนที่อุดอู้อยู่แต่ในบ้านมาหลายวัน ถึงกับต้องใช้ไม้ค้ำยันฝืนร่างกายออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้หัวเราะกันเสียงดังได้ขนาดนี้ ซ่งอวิ๋นเซียวยืนเกาะขอบประตูด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างจับไม้ค้ำยันไว้มั่น มองคนทั้งสองด้วยความสงสัยใคร่รู้

“มีเรื่องอะไรน่าสนุกนักหรือ ถึงได้หัวเราะกันเสียงดังเชียว”

“ท่านพี่ ลุกยืนได้แล้วหรือเจ้าคะ” เหมยกุ้ยรีบวางข้าวของไว้ข้างแคร่กลางลานบ้าน ก่อนจะทำท่าทางวี้ดว้ายไม่เก็บกิริยา ปรี่เข้าหาสามี

ไม่ได้อยากจะจับแขนล่ำ ๆ กล้ามเป็นมัดหรอกนะ ที่ทำไปก็เพราะห่วงว่าเขาจะล้มต่างหาก

 “อืม... ลุกขึ้นมาขยับตัวบ้าง จะได้หายเร็วขึ้น วันนี้ได้อะไรกลับมาบ้างเล่า”

“ได้มาเยอะเชียวเจ้าค่ะ ท่านพี่เดินระวังนะเจ้าคะ”

ซ่งอวิ๋นเซียวพยักหน้าทำทีเป็นไม่รู้สึกอะไร ทว่าใบหูกลับแดงระเรื่อ เมื่อคนข้างกายเข้ามาโอบต้นแขนตนเอาไว้แน่น เหมยกุ้ยรู้สึกถึงอาการสั่นเล็กน้อย นางจึงเข้าใจไปว่าสามีร่างกายยังไม่พร้อมกับการเดิน หรือขยับตัวมากเกินไป

เห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็ได้แต่นึกสงสาร ซ่งอวิ๋นเซียวคงเจ็บมากแน่ ๆ ดูสิ สั่นไปทั้งตัวเชียว พยุงตัวแต่ละครั้งก็คงใช้แรงไปเยอะน่าดู พอจะมีอะไรช่วยทุ่นแรงได้บ้างหรือไม่นะ โดยที่เขาไม่ต้องออกแรงมาก อีกทั้งยังสามารถไปไหนมาไหนได้

แต่เมื่อนึกถึงสิ่งของสมัยใหม่ อย่างพวกรถเข็นที่อำนวยความสะดวก ครั้นนึกถึงถนนหนทางของที่นี่ก็ไม่น่าจะรอด มีแต่ดินกับทราย ที่สำคัญหากมีคนถามถึงที่มาก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร เรื่องรถเข็นคงต้องพักไว้ก่อน

ชายหนุ่มถูกประคองให้นั่งลงบนแคร่ เหงื่อผุดขึ้นมาตามกรอบหน้าเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงร่างกายที่เริ่มร้อนผ่าว ยิ่งร่างนุ่มนิ่มนั่งลงข้างกัน ก็ทำเอาเขาต้องขยับถอยห่าง ด้วยยังไม่ชินกับการใกล้ชิดที่มากเกินไป

ที่เนี่ยนจินเกิดมาก็แค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่นั่นก็เกิดจากความมึนเมา แล้วมีปากเสียงกันจนเกือบลงมือ สุดท้ายก็ได้ร่วมเตียงกัน นับจากนั้นมาก็ไม่ได้แม้แต่จะจับมือ

ขณะเดียวกัน เหมยกุ้ยกำลังลังเลอยู่ว่า นางจะพูดเรื่องทำการค้าอย่างไรดี สามีถึงจะเชื่อ เพราะหากไม่พูดตอนนี้ ก็เกรงว่าหากชุนหว่านเอาเห็ดมาให้ถึงบ้าน เมื่อนั้นจะหาเหตุผลมาพูดลำบากน่ะสิ

“ท่านพี่ ข้ามีเรื่องจะปรึกษาเจ้าค่ะ”

“ว่ามาสิ”

“คือตอนที่ข้าเอาหมูไปขายในเมือง พอดีว่ามีพ่อค้าอยากได้ของป่าหลายอย่างเชียวเจ้าค่ะ ข้าเห็นช่องทางทำเงิน ก็เลยรับปากนายท่านผู้นั้นว่าจะหาส่งให้ ข้ามีความคิดดี ๆ อย่างหนึ่ง เป็นแม่ค้าคนกลาง รับซื้อของจากชาวบ้าน แล้วไปขายต่อให้พวกพ่อค้าต่างเมือง ท่านพี่คิดว่าอย่างไรเจ้าคะ”

“นายท่านผู้นั้นเชื่อถือได้หรือ”

“เชื่อถือได้แน่นอนเจ้าค่ะ ข้านัดวันรับของไว้แล้วเขาจะมาที่นี่ หากเจอตัวแล้วท่านพี่เห็นว่าไม่น่าไว้ใจ ข้าจะไม่ทำการค้ากับเขาอีกเจ้าค่ะ”

“พ่อค้ามารับถึงที่ ไหนเล่าของที่เจ้าจะขาย” ชายหนุ่มทำเป็นมองหาของที่ภรรยาจะขาย ทั้งที่ตัวเขาก็รู้ว่าของพวกนั้นไม่มีอยู่จริง รู้อยู่แก่ใจว่าทันทีที่ภรรยาหาได้ นางก็จะขายไปกับสิ่งที่เรียกว่าระบบ แต่ก็อยากจะแกล้ง จึงเอ่ยถามด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น

“นี่ไงเจ้าคะ เห็ดพวกนี้ที่ข้ากับซือฮั่นเก็บมา แล้วก็มีส่วนของชุนหว่านด้วยเจ้าค่ะ ข้าบอกนางไว้แล้ว ให้เอามาได้ทุกเมื่อ” ร่างบางแอบปาดเหงื่อพลางยิ้มเอาใจ โชคดีนะที่ตนเตรียมข้อแก้ตัวไว้แล้ว ไม่เช่นนั้นคงถูกจับได้แน่ ๆ

“โอ้... ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้น เจ้ากับชุนหว่านปรับความเข้าใจกันแล้วหรือ” เรื่องชุนหว่านกับภรรยา ทำให้เขารู้สึกสนใจไม่น้อย ความขัดแย้งของทั้งสองเกิดขึ้นมานานปี ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าจุดเริ่มต้นมาจากอะไร

“ยังเจ้าค่ะ แต่ว่าข้ากำลังพยายามอยู่” เหมยกุ้ยยิ้มเจื่อน ยังคิดไม่ออกว่าจะเข้าหาสหายรักอย่างไรดี

“ดีแล้ว สู้ต่อไปนะ หลังจากนี้จะขึ้นเขาอีกเมื่อไร อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือไม่ ข้าก็พอจะรู้แหล่งอยู่บ้าง ต้องการคำแนะนำไหม”

“ข้าอยากได้เห็ดเจ้าค่ะ มีตรงไหนที่เห็ดเยอะ ๆ หรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น นางยังคงไม่ยอมแพ้ อย่างไรต้องเจอหลินจือสักที่สินา เห็ดที่ราคาแพงแสนแพงนั่น แค่ขายดอกเดียวก็ซื้อคฤหาสน์ทั้งหลังได้แล้ว

“อืม... เหมือนจะเห็นอยู่ที่หนึ่งนะ แต่ต้องเดินลึกเข้าไปสักหน่อย ไว้ข้าจะบอกเส้นทางกับซือฮั่นก็แล้วกัน เขาจะได้พาเจ้าไปถูก”

“ดียิ่ง ขอบคุณท่านพี่มากเจ้าค่ะ”

 “อย่าหักโหมนักเล่า อย่างไรก็พักบ้าง” ชายหนุ่มยิ้มอ่อน ก่อนจะลูบหัวภรรยาตัวน้อยอย่างให้กำลังใจ

ทุกอย่างที่ซ่งอวิ๋นเซียวแสดงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ น้อยนักที่จะได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขเช่นนี้ ขออย่าให้มีอะไรมาขัดขวางความสงบนี้เลย หรือไม่ก็อย่าให้เป็นเพียงแค่ฝันหนึ่งตื่น