คนบาปหนา [3]

บทที่ 15

ชุนหว่านยังคงจำได้ดี เมื่อห้าปีก่อนหลังจากกินขนมที่เหมยกุ้ยให้มาโดยไม่คิดอะไร จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบ ตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนกับตู้เย่นอนอยู่ด้วยกันที่กระท่อมปลายนาเสียแล้ว

ไม่นานก็มีชาวบ้านหลายคนแห่กันมาเห็นพวกตนได้พอดิบพอดี มารู้ภายหลังว่าเป็นเหมยกุ้ยที่เอาเรื่องของตนไปป่าวประกาศ ชื่อเสียงป่นปี้ ถูกครอบครัวรังเกียจ

ซึ่งเรื่องราวความขัดแย้งก็ไม่ได้มีเพียงเท่านั้น เดิมทีตนกับตู้เย่ก็ยังไม่ได้ชอบพอกัน แต่มารักกันภายหลังต่างหาก หรือจะเรียกให้ถูกก็คือก่อนจะตัดสินใจหนีตามกัน มันเกิดเรื่องไม่งามผิดศีลธรรม ทำให้ครอบครัวขายหน้าเป็นขี้ปากชาวบ้าน

“ชุนหว่านเจ้าฟังข้านะ ข้าสาบานได้ ไม่เคยคิดวางแผนทำลายชื่อเสียงของเจ้าแม้แต่นิดเดียว”

“ทำไมจะไม่ใช่เจ้า เจ้าก็รู้ว่าตอนนั้นข้าชอบพี่อวิ๋นเซียว เจ้าก็เช่นกัน ก็เลยวางแผนกำจัดคู่แข่งหัวใจใช่ไหมเล่า” ชุนหว่านตาแดงก่ำ ถึงตอนนั้นจะชอบบุรุษคนเดียวกัน แต่ตนก็ไม่ใช่คนที่ไม่ยอมรับความจริง หากสู้กันซึ่ง ๆ หน้า ไม่ทำกันลับหลังเช่นนี้ ความเป็นเพื่อนคงไม่ลงเอยด้วยการเป็นศัตรู

“เราเป็นสหายกันมาตั้งแต่จำความได้นะ ข้าเป็นคนเช่นนี้หรือ ลองตรองดูให้ดี ก่อนหน้าที่เจ้าจะเกิดเรื่อง เคยเห็นข้าสักครั้งหรือไม่ แล้วข้าที่ทำอาหารได้แค่ของพื้น ๆ เงินก็ไม่มีติดตัว จะมีปัญญาซื้อขนมมาให้เจ้าหรือไง”

“ก็จริงของเจ้า แต่คนที่ให้ขนมข้าบอกว่าเจ้าฝากมานะ” พูดถึงเรื่องนี้ชุนหว่านเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้ว หากเป็นดั่งที่เหมยกุ้ยพูด ความเป็นไปได้ก็มีมากโข เพราะป้าจงไม่ได้ใจดีกับบุตรสาว ของกินดี ๆ จึงมักไปตกอยู่ที่จงซานผู้เป็นพี่ชาย ดังนั้นในยามตนที่มีของอร่อย ก็มักจะแบ่งให้อีกฝ่ายเสียมากกว่า อีกทั้งเหมยกุ้ยก็ไม่ได้มีนิสัยขโมย ใจถึงพึ่งได้

 “แล้วผู้ใดเป็นคนให้เจ้าไปเล่า”

“เอ้อเหนียง!” เมื่อเอ่ยถึงชื่อนี้ชุนหว่านก็ถึงกับตาโต ทว่าชั่วครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความไม่แน่ใจ ภายหลังเอ้อเหนียงก็แต่งกับพี่ชายเหมยกุ้ยไม่ใช่หรือ จะเป็นไปได้อย่างไร เหตุเมื่อคราวนั้นจะเป็นฝีมือของเอ้อเหนียง

“ก็ใช่น่ะสิ” ในความทรงจำเก่า หลังจากจงซานผู้เป็นพี่ชายสวมรอยใช้ชื่อซ่งอวิ๋นเซียวไปรายงานตัวเป็นซิ่วไฉ จากนั้นไม่นานอวิ๋นเซียวก็ตายจาก เอ้อเหนียงมาเยาะเย้ยตนถึงบ้าน แล้วบอกด้วยตนเองว่าแผนทั้งหมดเจ้าตัวเป็นคนทำ

“ข้ากับเอ้อเหนียงไม่เคยมีเรื่องขัดแย้งกัน เหตุใดต้องทำร้ายข้าด้วยเล่า”

“นั่นเพราะเอ้อเหนียงก็ชอบท่านพี่อวิ๋นเซียวเช่นกันอย่างไรเล่า กลัวเจ้าจะได้ดีแล้วมากดขี่ภายหลัง ได้ทั้งไม่ต้องแต่งเข้าบ้านเถ้าแก่เขียงหมู ได้ทั้งทำลายชื่อเสียง กำจัดเจ้าสำเร็จ รายต่อไปก็เป็นข้า หลังจากเจ้าหนีไปกับพี่ตู้ ข้าก็ถูกท่านแม่บังคับให้แต่งเป็นอนุภรรยาของชายแก่อายุห้าสิบปีที่อยู่ในเมือง คนที่แนะนำก็คือเอ้อเหนียงนี่แหละ”

เหมยกุ้ยเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ของตนหลังจากนั้นให้สหายฟัง เรื่องนี้นางเก็บไว้ในส่วนลึกของใจ ไม่กล้าจะเล่าให้ใครฟัง แม้แต่ซ่งอวิ๋นเซียว ชายที่ตนแอบพึงใจ ก็ไม่เคยพูดให้เขาฟัง

“พอข้ารู้ว่าจะต้องแต่งกับคนแก่คราวพ่อ ข้าทำใจไม่ได้ จึงคิดจะไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย แต่ตอนนั้นยังไม่ทันได้ทำอะไร ข้าบังเอิญเห็นเอ้อเหนียงทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ พยุงบุรุษที่ไหนก็ไม่รู้เหมือนไม่มีสติ ข้าก็เลยแอบตามไป ตามไปได้ครึ่งทางก็เห็นบุรุษคนนั้นกระโดดลงน้ำไปแล้ว พอเห็นชัดว่าเป็นพี่อวิ๋นเซียว ข้าก็เลยกระโดดน้ำตามไปช่วย แล้วบังเอิญป้าจางมาเห็น เรื่องก็เลยเถิดจนได้แต่งงานนี่แหละ”

“หน็อยแน่ ที่แท้ก็เป็นนังเอ้อเหนียงนี่เอง นังคนชั้นต่ำหน้าไม่อาย อย่าให้แม่เจอหน้านะ จะตบให้หายแค้น”

ชุนหว่านได้ฟังก็ถึงกับตบเข่าฉาดใหญ่ ในตอนนั้นตนที่เพิ่งถูกจับตัวกลับมา ก็เป็นเอ้อเหนียงนี่แหละ ที่เข้ามาตีสนิทเล่าเรื่องราวหลายอย่างให้ฟัง บอกว่าเหมยกุ้ยเป็นคนไปเรียกชาวบ้านมาทำให้ตนอับอาย เป็นเหมยกุ้ยที่แนะนำมารดาให้รู้จักกับเถ้าแก่เขียงหมู ตนจึงหลงเชื่อว่าเป็นฝีมือสหาย

อีกทั้งตอนนั้นก็ประจวบเหมาะกับที่สหายรักแต่งงานกับคนที่แอบชอบ จึงทำให้เชื่อสนิทใจแล้วพาลใส่กัน นับแต่นั้นมาก็ไม่เคยญาติดีกันอีกเลย เป็นเช่นนี้แล้วตัวนางก็รู้สึกผิดไม่น้อย

“ขอโทษนะเหมยกุ้ยที่ข้าไม่มีเหตุผล หูเบา แล้วก็ไม่ฟังเจ้าเลย”

“ข้าเองก็ผิดที่ไม่อธิบายตั้งแต่แรก”

“ยังมีอีกเรื่องที่ข้าไม่เข้าใจ เจ้าเองก็ชอบพี่อวิ๋นเซียวไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงได้ทำตัวเกลียดชังกันนักเล่า อุตส่าห์ได้เขามาแล้ว ทำไมไม่ถนอมกัน” ชุนหว่านมองสหายอย่างไม่เข้าใจ แย่งชิงกันมาแทบตาย สุดท้ายโชคดีไปตกที่เหมยกุ้ย แต่เจ้าตัวกลับทำเหมือนจำใจเสียอย่างนั้น

“เพราะข้าโง่เขลา ไม่มีหัวคิด ก็เลยโทษว่าเขาเป็นต้นเหตุทำให้เจ้ากับข้าต้องแตกคอกันน่ะสิ”

“เฮ้อ... เราสองคนนี่นะ คนหนึ่งก็หูเบา อีกคนก็โง่เกิน สมแล้วที่ได้เป็นสหายกัน”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

เหมยกุ้ยยิ้มเจื่อน สารพัดคำที่ยกมาพูด ร้อยเหตุผลที่เอามาใช้ สุดท้ายก็เป็นคนบาปหนาเช่นตนนี่แหละผิดที่สุด ทั้งที่ซ่งอวิ๋นเซียวไม่ผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ เขาก็อยู่ของเขาดี ๆ แต่นางกลับเอาอารมณ์ไปลงที่เขา โทษว่าทั้งหมดเป็นเพราะเขาที่ทำชีวิตตนพัง หันไปปกป้องญาติปรสิตพวกนั้น กลายเป็นเวรกรรมติดตัวไปจนไม่รู้กี่ชาติต่อกี่ชาติ