LOGIN“ครับ ปลอดภัยไว้ก่อน” เมษตอบ ยี่หวาพยักหน้าอย่างเข้าใจเพราะเมษถูกสั่งให้มาเฝ้าเธอจึงไ
อีกคืนหนึ่ง ณ เรือนหอสุดหรูหลังจากที่ทั้งคู่จัดการพรอันประเสริฐ ส่งคุณย่ากันยาที่ออกจากโรงพยาบาลกลับไปพักฟื้นที่คฤหาสน์หลังใหญ่เรียบร้อยแล้ว พายุก็ประคองภรรยาตัวน้อยที่กำลังอุ้มท้องลูกคนแรกกลับมาถึงเรือนหอ ชายหนุ่มทำหน้าที่สามีดีเด่น คอยประคับประคองทุกฝีก้าวแทบจะไม่ให้เท้าของยี่หวาแตะพื้นภายในห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงบ แอร์เย็นฉ่ำกำลังดี พายุจัดการห่มผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างบอบบางของภรรยาจนถึงหน้าอกอย่างทะนุถนอม ก่อนที่เขาจะสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ล้มตัวลงนอนตะแคงข้าง หันหน้าเข้าหาเธอวงแขนแกร่งกำลังจะวาดออกไปกอดรั้งเอวบางเข้ามากระชับแนบอกอย่างที่เคยทำทุกคืน ทว่า...พรึ่บ!จู่ๆ ยี่หวาก็ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน ทำเอาพายุชะงักมือค้างด้วยความตกใจ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่พลิกตัว คุกเข่าลงบนฟูกนุ่ม แล้วค่อยๆ คลานข้ามช่วงเอวของสามีที่นอนหงายตาค้างอยู่ไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตะแคงอยู่อีกฝั่งของเตียงอย่างเนียนๆ พายุขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม พลิกตัวตะแคงหันไปมองภรรยาด้วยสีหน้างุนงงสุดขีด“ทำอะไรน่ะยี่หวา? ละเมอหรือเปล่าเนี่ย ทำไมอยู่ๆ ถึงลุกมาคลานข้ามตัวฉันล่ะ”ยี่หวาปรือตาขึ
“ย่าเกือบจะทำเหลนคนแรกหลุดมือไปซะแล้ว...” คุณหญิงกันยาพึมพำ สายตาทอดมองไปยังหน้าท้องแบนราบของหญิงสาวใต้ผ้าห่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและตื่นเต้น ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อปรับบรรยากาศ“ว่าแต่... ท้องแรกแบบนี้ เธออยากได้ลูกชายหรือลูกสาวล่ะ หืม?”ยี่หวายกมือขึ้นลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้า “หวา... ยังไงก็ได้ค่ะ ขอแค่ลูกเกิดมาแข็งแรงปลอดภัย หวาก็ดีใจที่สุดแล้วค่ะ... แต่พี่พายุสิคะ ไม่รู้ว่าอยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชาย”“ตาพายุน่ะเรอะ หึ... ย่าว่าหลงเมียขนาดนั้น ได้ผู้หญิงหรือผู้ชายอะไรก็คงเห่อไม่ต่างกันหรอก!”คุณหญิงกันยาแค่นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “แต่ถ้าได้ลูกชายก็คงจะดี จะได้มาช่วยตาพายุสืบทอดบริษัท... หรือถ้าได้ลูกสาวก็คงจะขี้อ้อนเหมือนเธอ บ้านเราคงจะครึกครื้นน่าดู”บรรยากาศที่เคยตึงเครียดและเต็มไปด้วยความบาดหมาง มลายหายไปกลายเป็นความอบอุ่นของครอบครัวที่แท้จริง ยี่หวาลอบยิ้มและพูดคุยกับคุณย่ากันยาอย่างออกรส การเปิดใจครั้งนี้ทำให้เธอรู้ว่า แท้จริงแล้วคุณย่าของพายุก็แค่ผู้ใหญ่ที่อยากปกป้องครอบครัว และพร้อมจะมอบความรักให้กับสายเลือดของเปรมปรีย์... และตอนนี้ เธอเองก็กลา
ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงทุ้มจะตอกกลับมาด้วยความตื่นตระหนกขั้นสุด(“ตะ... ตรวจครรภ์!? หมายความว่าไงครับคุณย่า! ยี่หวา... ยี่หวาท้องเหรอครับ!?”)“ก็ใช่น่ะสิ! หมอบอกว่าท้องได้หกสัปดาห์แล้ว! แกนี่มันจริงๆ เลยนะตาพายุ หลอกผู้ใหญ่ให้หัวหมุน ปากก็บอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา โดนบังคับแต่งอย่างนั้นอย่างนี้... แต่เล่นทำเขาท้องตั้งแต่เดือนแรกที่เข้าหอเลยนะ!”หญิงชราอดไม่ได้ที่จะบ่นหลานชายอย่างหมั่นเขี้ยว “รีบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันจัดการเซ็นเอกสารให้ยี่หวาฝากท้องพิเศษระดับวีไอพีไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าเหลนฉันกับหลานสะใภ้ฉันเป็นอะไรไปล่ะก็... ฉันเอาแกตายแน่ตาพายุ!”(“หกสัปดาห์... ยี่หวาท้อง! ทะ... ท้องจริงๆ ใช่ไหมครับ! ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละครับคุณย่า!”)น้ำเสียงของพายุสั่นพร่าไปด้วยความดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ก่อนจะชิงกดตัดสายไปเสียดื้อๆ ทางด้านพายุที่เพิ่งมาถึงบริษัทและกำลังก้าวเดินเข้าห้องประชุมพร้อมกับเมษและแฟนต้า ถึงกับชะงักฝีเท้ากึก โทรศัพท์ในมือแทบจะร่วงลงพื้น หัวใจแกร่งเต้นโครมครามกระหน่ำรัวราวกับจังหวะกลองรบ ความรู้สึกทั้งช็อก ดีใจ และเป็นห่วงตีรวนกันไปหมด“นายครับ เป็นอะไรหรือเปล่าค
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ร่างของหญิงชราบนเตียงผู้ป่วยก็เริ่มขยับตัว เปลือกตาที่เหี่ยวย่นตามวัยค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะกะพริบถี่ๆ เพื่อปรับแสงสว่างภายในห้องยี่หวาที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง รีบผุดลุกขึ้นด้วยความดีใจ "คุณย่าฟื้นแล้ว... หิวน้ำไหมคะ เดี๋ยวหวารินน้ำให้"หญิงสาวกุลีกุจอหยิบแก้วน้ำหมายจะส่งให้ แต่พอคุณหญิงกันยาปรับโฟกัสสายตาจนเห็นชัดเจนว่าใครเป็นคนมานั่งเฝ้าไข้ แววตาที่เคยอ่อนล้าก็แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาทันที“แกมาทำไม! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ต้องการให้ลูกคนใช้อย่างแกมาปรนนิบัติ!” เสียงแหบพร่าตวาดลั่น แม้จะยังไม่มีแรงมากนักแต่ก็เต็มไปด้วยความชิงชัง“คุณย่าเพิ่งฟื้น อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิคะ... ดื่มน้ำก่อนเถอะค่ะ คอแห้งหมดแล้ว”ยี่หวาพยายามข่มความน้อยใจ ยิ้มสู้พลางยื่นแก้วน้ำเข้าไปใกล้ ทว่าคุณหญิงกันยากลับปัดมือออกอย่างไม่ไยดี“ฉันบอกให้ออกไปไง! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”จังหวะที่หญิงชราสะบัดท่อนแขนออกอย่างแรงเพื่อปฏิเสธความหวังดีนั้น มือที่เหี่ยวย่นบังเอิญไปกระแทกเข้ากับท่อนแขนของยี่หวา ประกอบกับความเหนื่อยล้าสะสมและการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทำใ
“ที่จริง... คุณแม่ไม่ต้องลำบากทำเองก็ได้นะครับ ให้คนในบ้านทำก็ได้ ผมไม่ได้พาคุณแม่มาสมัครเป็นแม่ครัวของบ้านนี้นะครับ”“โอ๊ย... ไม่ลำบากอะไรเลยลูก” มาลีปัดมือไปมาอย่างอารมณ์ดีตามประสาคนแก่ “ให้แม่ได้ออกกำลังกายบ้างเถอะนะ แม่ไม่ชินกับการอยู่เฉยๆ น่ะลูก... แต่ถ้าพายุไม่ชอบ รสชาติไม่ถูกปาก แม่ก็จะไม่ทำอีกนะ”“ไม่ใช่แบบนั้นครับ!” พายุรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน กลัวแม่ยายจะน้อยใจ“ผมแค่ไม่อยากให้คุณแม่เหนื่อย... แต่ถ้าคุณแม่ทำแล้วมีความสุข คุณแม่ทำได้ตามใจชอบเลยครับ จะจัดการเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบ หรือสั่งการอะไรในบ้านหลังนี้ คุณแม่ทำได้เต็มที่เลย... บ้านของผม ก็เหมือนบ้านของคุณแม่ครับ”ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมหลุบต่ำลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง “อีกอย่าง... ผมเสียพ่อกับแม่ไปตั้งแต่เด็ก ผมโตมากับคุณย่าที่มีแต่กฎระเบียบ... ผมอาจจะยังไม่ค่อยชินกับการมีความเป็นห่วงเป็นใยแบบครอบครัวสักเท่าไหร่...”มาลีชะงักไปเล็กน้อย ทอดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเอ็นดูและสงสารจับใจ หญิงวัยกลางคนเดินเข้าไปใกล้ วางมือลงบนไหล่กว้างของลูกเขยแล้วตบเบาๆ“ถ้าอย่างนั้น... ก็ถือซะว่าแ
ตกค่ำ ณ เรือนหอสุดหรู...หลังจากพายุจัดการพามาลีเข้าพักในบ้านหลังใหม่ที่รายล้อมไปด้วยสวนสวย พร้อมจัดแจงจ้างคนดูแลและพยาบาลพิเศษมาคอยอำนวยความสะดวกให้เรียบร้อย เขาก็พายี่หวากลับมาถึงเรือนหอ หญิงสาวอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเป็นเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของสามี เธอนั่งรอเขาอยู่บนเตียงกว้าง หัวใจดวงน้อยพองโตและเต็มตื้นไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจกับคนทั้งโลก แต่กลับอ่อนโยนและทุ่มเทปกป้องเธอกับแม่อย่างหมดหัวใจเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก พายุเดินเช็ดผมที่เปียกชื้นออกมาโดยมีเพียงผ้าขนหนูพันหมิ่นเหม่พันอยู่รอบเอวสอบ หยดน้ำเกาะพราวตามมัดกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงาม ยี่หวาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอลุกจากเตียงแล้วเดินตรงเข้าไปหาเขาทันทีร่างบางสวมกอดเอวสอบของสามีแน่น ซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำพายุชะงักมือที่กำลังเช็ดผม นัยน์ตาคมกริบก้มลงมองภรรยาตัวน้อยด้วยความประหลาดใจปนเอ็นดู“เป็นอะไรไป หืม? หรือว่าวันนี้เหนื่อยเหรอ...”“ขอบคุณนะคะ...” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยอู้อี้อยู่กับอกเขา ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตากลมโตฉ่ำวาวไปด้วยความรักท
หลังจากที่บ่าวสาวมานั่งเคียงคู่กันอยู่บนเตียงกว้างราวแปดฟุต ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายต่างก็พากันเอ่ยคำมงคลที่ล้วนแต่มีความหมายว่าอยากให้อยู่ครองคู่กันไปนานๆ หรือความหมายว่าให้อดทนปรับเข้าหาซึ่งกันและกัน แม้ว่าทั้งสอ
ในโรงแรมหรูระดับหกดาว ในห้องจัดเลี้ยงที่จองไว้ขนาดใหญ่เพื่อรองรับแขกเหรื่อที่เข้ามาร่วมงานมงคลสมรสของทายาทบริษัทใหญ่ รูปที่ถ่ายพรีเวดดิ้งถูกประดับประดาอยู่หน้าทางเข้างานอย่างสวยงาม งานแต่งที่ดูหรูหรามีระดับบ่งบอกถึงฐานะทางสังคมได้เป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นการที่มียี่หวาเป็นลูกสาวคนโตของบ้านเปรมป
หลังจากที่ลองชุดเสร็จสิ้นก็กลับมานั่งรอในบริษัทอยู่นาน ในมือหนากดโทรศัพท์โทรหาลูกน้องคนสนิทอยู่หลายสายแต่กลับไม่มีคนรับสายจนเขาร้อนใจไปหมด กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าเพราะจากนิสัยลูกน้องของเขามีอะไรจะรายงานตลอดจนน่ารำคาญแม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อยๆหรือเรื่องไร้สาระ
หลังจากคืนนั้นที่เขาต้องยอมเรียกลูกน้องมาขับรถให้ พายุก็ยังคงรับส่งเธอเพื่อลองชุดเตรียมตัวถ่ายพรีเวดดิ้งตามที่ได้นัดไว้ ในร้าน พายุนั่งเลื่อนโทรศัพท์นั่งรออยู่ตรงโซฟาแม้ว่าเจ้าสาวตรงหน้าจะกำลังหมุนตัวไปมาเพื่อให้







