9 - เข้าหอ

               หลังจากที่บ่าวสาวมานั่งเคียงคู่กันอยู่บนเตียงกว้างราวแปดฟุต ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายต่างก็พากันเอ่ยคำมงคลที่ล้วนแต่มีความหมายว่าอยากให้อยู่ครองคู่กันไปนานๆ หรือความหมายว่าให้อดทนปรับเข้าหาซึ่งกันและกัน แม้ว่าทั้งสองจะพยายามหาทางที่จะเข้าหามากแค่ไหน ในตอนนี้กลับไม่สามารถหาทางญาติดีกันได้เลย ด้วยทิฐิและหลายๆอย่างทำให้หนทางของทั้งคู่ดูมืดบอดไปชั่วขณะ

               “เข้าหอคืนแรกเขาบอกว่าห้ามออกจากห้องหอเด็ดขาดจนกว่าจะเช้า” กันยาผู้เป็นย่าของพายุเอ่ยขึ้น ทำเอาทั้งสองหันมองหน้ากันไปมาครู่หนึ่ง ก่อนที่พายุจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เพราะไม่อยากให้บรรดาญาติผู้ใหญ่เห็นว่าเขามีสีหน้าอย่างไร

               “เข้าใจไหมพายุ” กันยาเอ่ยถามหลานชายของตนย้ำอีกครั้ง พายุจึงจำใจต้องหันไปพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเห็นหลานชายตอบรับทั้งครอบครัวก็ต่างพากันออกจากห้องนอนไป

               กันยาหันกลับมาทางประตูก่อนจะมองประตูห้องนอนที่พึ่งปิดลงอย่างพินิจพิจารณา กันยารู้จักหลานชายตัวเองดีเธอจะสะเพร่าไม่ได้ และยังคงอยากให้เป็นไปตามที่โบราณเขาถือ

               “นังภา แกไปเอาโซ่และกุญเจมาให้ฉันสิ” กันยาเอ่ยขึ้น เล่นเอาบคนอื่นๆยืนมองหน้ากันไปมาอย่างงงๆ

               “ค่ะคุณหญิงใหญ่” ภาคนรับใช้เคียงกายของกันยาที่กันยาให้ย้ายมาดูแลพายุหรือพูดง่ายๆว่าจับตามองพายุหลานชายตนแล้วรายงานให้เธอรับรู้ การที่พายุยอมแต่งงานง่ายๆนั้นมันต้องมีอะไรสักอย่างไม่อย่างนั้นมันคงไม่ง่ายดายเกินไปขนาดนี้

               โซ่และกุญเจถูกนำมาส่งถึงมือของกันยา คุณหญิงใหญ่ของครอบครัวฝ่ายชายเป็นคนล็อคมันเองกับมือก่อนจะยื่นกุญแจให้ภาคนรับใช้คนที่ไว้วางใจ

               “เช้าๆค่อยปลดกุญแจนะ” กันยาสั่งเสียคนรับใช้คนสนิทก่อนจะพาทุกคนกลับไปยังงานเลี้ยงหลังพิธีแต่งงาน ยังมีแขกเหรื่อที่ต้องดูแลอยู่อีกและกันยายังอยากให้หลานชายอยู่กับภรรยาสาวสองต่อสองหวังว่าจะได้อุ้มเหลนในเร็ววัน

              

               บรรยากาศภายในห้องเงียบสะงัดจนรู้สึกอึดอัด ทั้งสองคนยังนั่งที่เดิมตรงข้างเตียงใหญ่กว้าง ก่อนที่จะได้ยินเสียงล็อคหน้าห้องนอนของตัวเองพายุถึงกับขบกรามแน่นอย่างไม่พอใจเท่าไหร่นัก เขาลุกพรวดขึ้นพร้อมกับถอนหายใจแรง ยี่หวายังคงนั่งนิ่งลอบมองกิริบยาท่าทางของเขาอย่างหวั่นๆ

               “อึดอัดชะมัด” ว่าแล้วเขาก็รูดเนกไทด์ที่รัดคออย่างเรียบร้อยออกลงพอหลวมๆ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้านในสองเม็ด ยี่หวาเห็นอย่างนั้นก็เบือนหน้าหนีพร้อมกับขยับร่างกายตัวเองไปติดกับขาเตียงฝั่งตรงข้ามกับเขาที่เธออยู่ทันที พายุปรายสายตามองเธอเล็กน้อยก่อนจะแค่ยรอยยิ้มขึ้น

               “หึ...กลัวอะไรกันล่ะครับคุณภรรยา ไหน ๆ เราก็แต่งงานกันแล้วไม่เห็นมีอะไรที่ต้องกลัวนี่” ไม่พูดเปล่าพายุค่อยๆย่างก้าวเข้าไปหายี่หวาที่นั่งอยู่มุมปลายเตียงพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ ยี่หวานรีบเอนทั้งตัวหนีแทบไม่ทัน

               “ไม่ใช่...สักหน่อยค่ะ แค่ในนามเท่านั้น ยังไงก็ให้เกียรติกันหน่อยค่ะ” ยี่หวาเอ่ยเสียงเครือแต่ก็ยังพยายามพูดให้นิ่งและเป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ พายุยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างร้ายกาจอยากจะแกล้งหญิงสาวที่ปากกล้าตรงหน้าเสียจริง

               “ผมให้เกียรติคุณตลอดนะ เพราะงั้น...เรามาทำอย่างที่คนเป็นสามีภรรยาทำกันเถอะ” พายุเอ่ยพร้อมกับยื่นใบหน้าและปลายจมูกเข้าไปคลอเคลียข้างแก้มและใบหูเล็ก กลิ่นหอมอ่อนๆจากน้ำหอมแบรนด์หรูคละคลุ้มอยู่ใต้จมูกโด่งเป็นสัน ยิ่งได้กลิ่นก็ยิ่งอยากจะได้กลิ่นมากขึ้นกว่าเดิม

               “หอมดี...ฉันชอบ”

               “คะ?” ยี่หวาทำตาโตหันไปมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อหูว่าเขาจะพูดในสิ่งที่เธอไม่คิดว่าเขาจะพูด คำพูดที่ชวนเข้าใจผิดนั้นทำให้ใจดวงน้อยเริ่มเต้นรัวไม่เป็นล่ำเป็นสัน

               “ฉันหมายถึงกลิ่นน้ำหอม”

               “อ๋อ...”

               พายุพูดก่อนจะหยัดตัวตรงดังเดิม ยี่หวาถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะมองเขาที่กำลังถอดเสื้อเชิ้ตออกหลังจากปลดเปลื้องเสื้อสูทและเนกไทด์ออกสมใจแล้ว

               “คะ..คุณจะทำอะไรน่ะ!!!” ยี่หวาถึงกับทักท้วงเสียงหลงรีบลุกพรวดจากเตียงยืนขึ้นเต็มความสูงเอามือปิดหน้าแล้วพูดขึ้นเสียงดัง พายหันไปขมวดคิ้วมองท่าทางของเธอก่อนจะแค่นหัวเราะ

               “หึ...ก็อาบน้ำน่ะสิ ง่วงจะตายอยู่แล้ว จะให้ผมนั่งถ่างตารออะไรล่ะ พรุ่งนี้ทำงานเช้าอีก” พายุพูดไปพลางเดินผ่านหน้ายี่หวาไปคค้นผ้าเช็ดตัวในตู้เสื้อผ้าใกล้ๆห้องน้ำ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่สนใจยี่หว่าที่ยังคงยืนปิดหน้าปิดตาอย่างเขินๆอยู่

               เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำและเสียงฝักบัวเธอก็ค่อยๆเอามือที่ปิดบังใบหน้าออก เม้มริมฝีปากแน่นชะเง้อคอมองหน้าประตูห้องน้ำก่อนจะหันกลับมาครุ่นคิดว่าเธอจะรอดคืนนี้ไปได้อย่างไร เขาจะทำอะไรห่ามๆเหมือนคืนนั้นไหมในคืนดูตัว

               เดินทีนั่งทีนั่งแทบไม่ติดเกือบชั่วโมง กว่าที่ชายหนุ่มจะเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนพนูพันรอบสะโพกสอบ หยดน้ำไหลลงเป็นทางรอยร่องกล้าม ผมสีดำขลับเปียกเล็กน้อยผมที่เคยเซ็ตเสยขึ้นปกลงมาทำให้เขาดูเท่ไปอีกแบบจนเธอต้องมองค้าง เวลาที่ผมของเขาไม่ได้ถูกเซ็ตทำให้เขาดูเป็นคนอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

               “จ้องขนาดนี้เดินมาดูใกล้ๆเลยไหม?” พายุที่มองเธออยู่นานถึงกับพูดขึ้น ยี่หวาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะสะบัดหน้าไปมาก่อนจะรีบเดินเข้าไปคว้าผ้าขนหนูที่อยู่ในตู้ แต่พอหันมาพายุกลับยืนขวางทางไว้อยู่ เขาอยู่ใกล้จนได้กลิ่นสบู่อ่อนๆพลอยทำให้ใจเต้นไม่เป็นล่ำเป็นสัน พายุโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้มือข้างหนึ่งพิงประตูตู้เสื้อผ้าเหนือศีรษะ

               “อยากลอง...สัมผัสมันดูหน่อยไหมล่ะ?”

               “คุณพายุ...ถอยด้วยค่ะ ฉันจะเข้าไปอาบน้ำ” เธอพูดตะกุกตะกักอีกทั้งยังไม่กล้าที่จะมองหน้าเขาโดยตรง ยี่หวาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อเลี่ยงที่จะจดจ้องมองเรือนร่างของชายหนุ่มตรงหน้า

               “หึ...รู้อย่างนี้ฉันน่าจะรอไปอาบน้ำกับเธอให้มันจบๆ จะได้เห็นทุกสัดส่วนโดยไม่ต้องแอบมอง” พายุเอ่ย

               “ใครแอบมองคุณกัน”

               “อ๋อ ไม่ได้แอบแต่จ้องเลยต่อหน้าต่อตา” พายุยังคงไม่ยอมเลิกกวนประสาทคนตรงหน้า เขาพูดพร้อมยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ยี่หวาเห็นอย่างนั้นก็ใช้สองมือที่ถือผ้าขนหนูอยู่ผลักเขาออกแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที

               พายุมองตามหลังหญิงสาวอย่างยิ้มๆ เขาส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะดึงสติตัวเองชะงักความคิดที่คิดว่าเธอน่านั้นไป พายุพยายามหาความคิดมาหักล้างห้ามใจตัวเอง คนหลอกลวงอย่างเธอจะดูน่ารักน่าเอ็นดูได้ยังไงกัน

               ยี่หวาที่อาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยเธอก็พันผ้าขนหนูชะโงกหน้าออกมามองหาพายุ เนื่องจากเธอลืมเอาชุดนอนเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำเพราะรีบหนีจากเขา แต่ก็เห็นว่าพายุนอนเปลือยท่อนบนหลับไปแล้วบนเตียง เธอถอนหายใจก่อนจะค่อยๆย่องออกไปหยิบเสื้อผ้าในตู้อย่างเบามือที่สุด

               “นี่มันอะไรกันเนี่ย” ยี่หวาถึงกับตกใจเมื่อเห็นชุดนอนในตู้ล้วนแต่เป็นชุดนอนวาบหวิว คงไม่พ้นฝีมือของพวกผู้ใหญ่แน่ ๆ พายุขยับพลิกตัวเล็กน้อยทำเอายี่หวาถึงกับเอามือปิดปากตัวเองอย่างไวพร้อมกับหันไปมองว่าเขาตื่นหรือเปล่า เธอถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ตื่นขึ้นมาก่อนจะยอมเอาชุดนอนที่ดูปกปิดอยู่บ้างเข้าห้องน้ำไป แต่หารู้ไม่ว่า...พายุกำลังนอนหลับตาอมยิ้มอยู่...เพราะเขาเห็นชุดพวกนั้นก่อนแล้วตอนหาชุดนอนใส่...