การต้อนรับที่เกือบคอขาด

“เชิญเสด็จองค์หญิงเก้าพ่ะย่ะค่ะ”

กงกงร่างท้วมที่เดินนำเอ่ยบอกอย่างมีมารยาทก่อนจะเปิดประตูสลักลวดลายบุปผาออก

ตรงหน้าของนางคือห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่ประดับตกแต่งไปด้วยดอกไม้หอมมากมาย ตรงกลางห้องมีถังน้ำโรยกลีบกุหลาบแดง อีกทั้งยังมีธูปหอมจุดไว้มุมหนึ่ง หน้าต่างมีลมพัดผ่านจนผ้าม่านสีขาวบางพลิ้วไหวไปตามแรง

“องค์หญิง ที่นี่สวยจริงๆ เพคะ”

หลี่หยู่ที่เดินตามเข้ามาติดๆ กระซิบกระซาบในขณะที่ไป่มู่ชิงพยักหน้ารับเงียบๆ ดูเหมือนว่าที่นี่จะถูกจัดเตรียมเอาไว้เพื่อต้อนรับนางโดยเฉพาะ

“พระชายาซูเสี่ยนมีรับสั่งให้เตรียมไว้ต้อนรับพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

พูดจบกงกงก็รีบขอตัวออกไป ปล่อยให้ไป่มู่ชิงเดินดูไปรอบๆ ห้องอย่างพิจารณา ดูเหมือนว่าชายารัชทายาทผู้นั้นต้องการทำดีกับนางไม่น้อย ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะความหวังดีจากใจจริงหรือมีอันใดแอบแฝงกันแน่

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เดินอ้อมไปยังหลังฉากกั้น

“หยู่เอ๋อร์ เจ้าปรนนิบัติเราหน่อยเถิด”

ไป่มู่ชิงเอ่ยออกมาเสียงเรียบ ปล่อยให้หลี่หยู่จัดการกับอาภรณ์ของนางตามอำเภอใจ ไหนๆ พวกเขาก็อุตส่าห์เตรียมการต้อนรับนางถึงเพียงนี้ นางก็มิขัดศรัทธาเช่นกัน

น้ำในถังกระฉอกออกมาในขณะที่เรือนร่างขาวเนียนสัมผัสผิวน้ำเย็นฉ่ำ ดวงตาทั้งสองพริ้มลงเพื่อคลายความกังวลสักครู่หนึ่ง

หากแต่ยังไม่ทันที่สมองจะว่างเปล่าด้วยซ้ำ จู่ๆ เสียงตะกุกตะกักพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นก็ดังเข้าหูจนต้องรีบหันไปมองหลี่หยู่โดยเร็ว

“มีอันใดหรือไม่เพคะ”

นางกำนัลเอ่ยถามออกมาด้วยความแปลกใจในขณะที่ไป่มู่ชิงพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เสียงตะกุกตะกักที่ได้ยินมาจากหลี่หยู่ที่กำลังตระเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่อยู่ไม่ไกล ทว่าเสียงร้องห่มร้องไห้นั่นกลับไกลออกไป

ใครมาแอบร้องไห้อยู่แถวนี้นะ

วิญญาณพี่สามหรือ?

บ้าน่า!

“แต่งตัวให้ข้าเถอะ”

หญิงสาวลุกขึ้นจากอ่างน้ำอันแสนสบายนั่นแล้วรีบแต่งตัวโดยเร็วท่ามกลางความงุนงงของคนสนิท

ไม่นานนักเรือนร่างขาวผ่องก็ถูกแต่งกายด้วยชุดของสตรีถงเยว่...

-----------------------------------------------------------------------------------------------

“องค์หญิงทำอันใดเพคะ”

“เจ้ามิได้ยินอันใดจริงๆ หรือ”

ไป่มู่ชิงขมวดคิ้วถามพร้อมกับหลี่หยู่ที่พยายามเงี่ยหูฟังตามคำของเจ้านาย

นิ้วเรียวยาวค่อยๆ กวาดผ้าม่านออกพร้อมกับโผล่ศีรษะออกไปเล็กน้อย พยายามมองดูต้นเสียงที่อยู่ห่างไกลออกไป ทว่าไม้ยืนต้นสูงใหญ่ต้นหนึ่งกลับทำให้นางไม่สามารถมองเห็นได้อย่างถนัดนัก

“อา...องค์หญิง หม่อมฉันได้ยินแล้วเพคะ”

หลี่หยู่กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ รู้สึกเลื่อมใสองค์หญิงเก้าจริงๆที่สามารถได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นที่แสนแผ่วเบานั่นได้

“ชู่วว”

ไป่มู่ชิงยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากพร้อมกับขยิบตาเล็กน้อยเป็นเชิงให้สัญญาณ จากนั้นจึงค่อยๆ ชะเง้อมองสุดความสามารถ

ในพื้นที่ที่ห่างออกไปราวหนึ่งผิง5 หลังพุ่มไม้หนานางสามารถมองเห็นเงาร่างบุรุษและสตรีกำลังสนทนากัน แต่ถึงกระนั้นก็ยังต้องพยายามชะโงกใบหน้าออกไป

“ฮึก...เรื่องที่ท่านจะเข้าพิธีมงคล เป็นความจริงหรือเพคะ”

“หม่อมฉันยินดีเป็นเพียงอนุของท่าน หากท่านเมตตา”

ไป่มู่ชิงขมวดคิ้วพลางหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ที่แท้ก็เป็นเรื่องชู้สาว!

ทว่าในขณะที่กำลังจะมุดผ้าม่านกลับมา ละความสนใจจากบทสนทนาของคนทั้งคู่อีก อะไรบางอย่างก็ผ่านหน้านางไปอย่างเฉียดฉิว รู้ตัวอีกทีก็กลืนน้ำลายลงไปอึกหนึ่ง ดวงตาเบิกโพลงมองดูมีดขนาดสั้นที่ปักอยู่ขอบหน้าต่าง

“เจ้าเป็นใคร!”

---------------------------------------------------------------------------------------------------

ใบหน้าขาวผุดผ่องที่เปื้อนไปด้วยหยดน้ำตาทำให้นัยน์ตาพยัคฆ์เบือนไปทางอื่นเล็กน้อย ใบหน้าคมคร้ามเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกรู้สาต่อภาพตรงหน้าใดๆ ทั้งสิ้น

มือขาวเนียนกอบกุมกันแน่น ดวงตาแดงก่ำช้อนขึ้นมองบุรุษในดวงใจด้วยความทุกข์ตรม

“ท่านอ๋อง...”

“เจ้ามีเรื่องอันใดก็กล่าวมาเถิด”

น้ำเสียงช่างเฉยชาเสียจนคนฟังเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างบอบบางสั่นระริก พยายามกลั้นเสียงสะอื้นอย่างสุดความสามารถ

“ฮึก...เรื่องที่ท่านจะเข้าพิธีมงคล เป็นความจริงหรือเพคะ”

น้ำเสียงสั่นเครือ มองหน้าอีกฝ่ายอย่างพร่าเลือน ในใจรู้สึกปวดหนึบไปหมด ทั้งๆ ที่นางมอบใจให้บุรุษตรงหน้านี้มาเนิ่นนาน เหตุใดท่านอ๋องถึงไม่เห็นค่าความรักของนางบ้าง

“หม่อมฉันยินดีเป็นเพียงอนุของท่าน หากท่านเมตตา”

หลิวอี้ถ่งหลุบตาต่ำลง เล็บจิกเข้าหาผิวเนื้อรุนแรงจนเลือดซิบ น้ำเสียงไว้ซึ่งความอ้อนวอนอย่างสุดความสามารถ การที่นางยินยอมเป็นเพียงอนุภรรยาเพียงเพื่อได้เคียงข้างฉู่ซูเหยียนนับว่าเป็นการลดเกียรติและศักดิ์ศรีของตนเองที่สุด

นางเป็นถึงบุตรีเพียงคนเดียวของหมอหลวงหลิวแห่งถงเยว่ ได้รับความไว้วางใจจนถึงขนาดที่ฮ่องเต้แต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าแห่งคณะหมอหลวง หลายครั้งหลายคราที่บิดาเคยออกปากให้นางแต่งให้ท่านอ๋องคนอื่นๆ หากแต่นางกลับปฏิเสธบ่ายเบี่ยงมาตลอด

ฉู่ซูเหยียนผ่อนลมหายใจออกยาวๆ มิใช่ว่าเขาไม่รู้ว่านางคิดอันใด รู้จักสนิทสนมกันมาหลายปี ทว่าสำหรับเขาแล้วนางก็เป็นได้เพียงสหายผู้หนึ่งเท่านั้น

เมื่อไม่เห็นอีกฝ่ายเอ่ยตอบ หลิวอี้ถ่งจึงกลั้นสะอื้น เอ่ยเรียกเสียงเบา

“ท่านอ๋อง?”

“ใกล้ถึงเวลาที่ข้าต้องไปต้อนรับองค์หญิงเก้า”

คนฟังหลับตาลงพร้อมกับเอื้อมมือไปแตะท่อนแขนอีกฝ่ายเบาๆ คล้ายวิงวอน

“ท่านจะมิตอบรับไมตรีของหม่อมฉันจริงๆ หรือเพคะ”

ฉู่ซูเหยียนค่อยๆ ผละออก มองอีกฝ่ายไร้ความรู้สึก

“อี้ถ่ง มีบุรุษมากมายอยากแต่งกับเจ้า”

“ท่านอ๋อง...”

ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวห่างออกไปไม่ไกล มือหนาล้วงหยิบเอามีดสั้นขนาดหนึ่งฝ่ามือออกจากใต้เสื้อคลุมแล้วขว้างปาออกไปอย่างรวดเร็ว

ผู้ใดกำลังลักลอบจ้องมองเขาอยู่!

“เจ้าเป็นใคร!”

วาจาห้วนห้าวพร้อมทั้งเคลื่อนไหวไปยังเป้าหมายอย่างรวดเร็ว สายตาเห็นผู้บุกรุกกำลังพยายามหดหัวเข้าไปภายในห้อง เป็นเช่นนั้นแล้วฉู่ซูเหยียนถึงได้ตวัดแขนออก กระชากร่างบอบบางออกมาจากช่องเล็กนั้นอย่างไม่ออมมือ

“ใครส่งเจ้ามา!”

“แค่กๆ ปล่อยข้านะ!”

ไป่มู่ชิงมองดูมือหนาที่ขยุ้มคอเสื้อของนางเต็มแรงจนนางต้องแหงนคอตาม มองดูดวงตาคมดุที่พยายามจ้องมองนางอย่างคาดคั้น อีกทั้งรังสีแห่งความชั่วร้ายยังแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

หญิงสาวเริ่มรู้สึกไม่มั่นคงเมื่อแรงจากการฉุดกระชากกำลังทำให้เท้าของนางลอยขึ้นเหนือพื้นอย่างช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ผมเผ้ากระจัดกระจายอยู่บ้าง ในที่สุดจึงตัดสินใจยกขาทั้งสองเกี่ยวกระหวัดไว้บนเอวสอบของผู้ประทุษร้าย

“เจ้า!!”

ฉู่ซูเหยียนใบหน้าดำคล้ำ มองดูสตรีไร้มารยาทที่กำลังแสดงกิริยาหยามเกียรติเขาถึงเพียงนั้น!

“องค์หญิงเพคะ”

“น้องแปด เจ้ากำลังทำอะไร”

เสียงของหลี่หยู่และซูเสี่ยนดังขึ้นอย่างตกใจทำให้มือหนาที่คว้าคอเสื้อของไป่มู่ชิงหลุดออกพร้อมๆ กับร่างเล็กที่ไถลลงไปที่เดิมท่ามกลางความแตกตื่นของผู้พบเห็น

“องค์หญิงเป็นอันใดหรือไม่เพคะ”

หลี่หยู่สาวเท้าเข้ามาหาพร้อมทั้งช่วยประคองผู้เป็นนายให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ซูเสี่ยนกะพริบตาเล็กน้อยเมื่อคนทั้งคู่ถอยห่างออกจากกัน ดวงหน้ากระอักกระอ่วนเหลือบมองชายหนุ่มที่ยังจ้องมองด้วยความตึงเครียด หันไปทางไป่มู่ชิงที่กำลังถลึงตามองบุรุษร่างใหญ่

“น้องแปดละลาบละล้วงต่อองค์หญิงเกินไปแล้ว ข้าต้องขอโทษด้วย”

ฉู่ซูเหยียนค่อยๆ สบตาอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง ถึงแม้เวลานี้จะสามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดๆ เพราะไม่มีเส้นผมบดบังรูปร่างหน้าตาแล้ว สายตานั่นกลับไม่มีความแปลกประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย ก้นลึกแววตานั่นยังคงเต็มไปด้วยความเย็นชาเหน็บหนาวราวห้วงมหาสมุทร!

ทว่าสำหรับหญิงสาวที่เพิ่งจะเห็นอีกฝ่ายชัดๆ เต็มสองตานั่นแล้วกลับยิ่งเบิกกว้างขึ้น บุรุษหยาบคายผู้นี้น่ะหรือคืออ๋องแปดเจ้าของจวนชินหวังฝู่!

“ข้ามิทราบว่าเป็นท่าน ต้องขออภัยด้วย”

ฉู่ซูเหยียนโค้งลำตัวเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยขึ้นคล้ายขอไปที

ซูเสี่ยนเห็นดังนั้นจึงได้แต่โบกมือเรียกกงกงให้เข้ามาหา พร้อมทั้งก้าวเข้าไปช่วยประคองไป่มู่ชิงด้วยความอ่อนโยน

“เจ้าอย่าถือสาหาความไปเลย น้องแปดก็เป็นเช่นนี้ หาได้มีเจตนาทำร้ายเจ้า” ผู้ใดย่อมรู้ดีว่าท่านอ๋องแปดแห่งถงเยว่มีไหวพริบต่อการเคลื่อนไหวนัก อีกทั้งยังระแวดระวังภัยจากคนรอบข้างอยู่เสมอ

เพราะเขาเป็นเช่นนั้น ฮ่องเต้ถึงได้โปรดปรานไม่น้อย...

ไป่มู่ชิงกระตุกยิ้มขึ้น

“หม่อมฉันเพียงตกใจเท่านั้นเพคะ” เอ่ยพลางลอบมองคมหน้าบุรุษก่อนจะย่อตัวลง “ชิงเอ๋อร์ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ”

ฉู่ซูเหยียนผงกศีรษะคล้ายบ่งบอกเป็นการรับรู้

“เชิญองค์หญิงตามสบายเถิด ข้าต้องไปฝึกกระบี่แล้ว”

ไม่รอคำตอบด้วยซ้ำ ร่างสูงใหญ่ก็ตวัดผ้าคลุมสีดำขลิบเงินอันเป็นเอกลักษณ์ของตน หมุนกายเดินจ้ำอ้าวห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้หวงไท่จื่อเฟยเม้มปากแน่น นัยน์ตาฉาบไปด้วยความไม่พอใจอยู่บ้าง

ไป่มู่ชิงมองตามแผ่นหลังสูงใหญ่ที่ห่างออกไปอย่างครุ่นคิด ท่าทางบุรุษผู้นั้นมิใช่คนที่จะต่อกรได้โดยง่าย ดูอย่างไรก็ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย!

หากแต่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวต้องนิ่งงันไปครู่ใหญ่ก็คือนัยน์ตาลึกล้ำคู่นั้น

ช่างเหมือนกับ...

“องค์หญิงเก้าเชิญเสด็จก่อนเถิด น้องแปดได้เตรียมเรือนรับรองไว้ให้เจ้าแล้ว”

คนฟังสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าอ่อนหวาน

“ขอบพระทัยเพคะ”