ต่างคนต่างมีแผน

เสียงกระบี่กระทบส่งเสียงดังสนั่นพร้อมๆ กับร่างสูงใหญ่ของชายผู้หนึ่งกำลังพลาดท่าตกเป็นเป้าของคมดาบทำให้ผู้ที่เงื้ออาวุธแท่งยาวหยุดมือ โยนแท่งเหล็กสีเงินวาวลงพื้น

“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หมางกั๋ว องครักษ์คู่กายเอ่ยเสียงเรียบ หากแต่ริมฝีปากกลับกระตุกเล็กน้อยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

“ข้ามีโทสะเมื่อใดกัน”

สิ้นประโยคคนฟังแทบจะหัวเราะออกมาดังๆ ถึงแม้อีกฝ่ายจะปฏิเสธหากแต่หัวคิ้วที่ขมวดติดกันแน่นและใบหน้าอึมครึมนั่นทำให้เขาคาดเดาอารมณ์ท่านอ๋องตอนนี้ได้ไม่ยากนัก

เห็นอยู่ชัดๆ ว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์ไม่ดี!

“องค์หญิงเก้ารูปโฉมมิต้องตาหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“มิแย่นัก”

ว่าแล้วก็ก้าวย่างไปนั่งในศาลา ยกจอกน้ำชาขึ้นมาดื่มดับกระหาย ใบหน้ายังไร้ซึ่งความรู้สึกเช่นเคย

หมางกั๋วลอบหัวเราะเบา ขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับกระซิบกระซาบเสียงจริงจัง

“หรือท่านอ๋องเกรงว่านางจะเป็นคนขององค์รัชทายาท”

“มิมีทางเป็นเช่นนั้นแน่”

ดวงตาพยัคฆ์จ้องมองไปยังจอกน้ำชาที่ถูกเขย่าเบาๆ อย่างครุ่นคิด องค์หญิงแห่งเหอเป่ยนั่นเป็นพระราชโองการของบิดา สงครามทางใจกำลังก่อตัวเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่เสด็จพ่อจะดึงคนเข้ามาเพิ่ม มั่นใจได้เสียเก้าส่วนว่าเหตุที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้เป็นเพราะเกรงจะเกิดศึกภายนอกขึ้นจริงๆ

ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้นการที่หวงไท่จื่อเฟยเข้ามาสนิทสนมกับองค์หญิงแห่งเหอเป่ยนั่นก็มิอาจคาดเดาจุดประสงค์หลักว่าแท้จริงแล้วต้องการดึงนางเป็นพวกหรือไม่ บางทีอาจเพียงมาต้อนรับแทนฮ่องเต้อย่างที่ว่า

หมางกั๋วผงกศีรษะลงครั้งหนึ่ง

“พระองค์ไว้วางใจนางหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าไว้ใจผู้ใดมิได้ทั้งนั้น”

ฉู่ซูเหยียนเอ่ยเสียงแปร่งในขณะที่ดวงตายังคงลึกล้ำคล้ายกับกำลังคิดอะไรบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง

“ท่านอ๋องจะทำเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ”

แน่นอนว่าเรื่องรับเป็นชายาอ๋องเขามิอาจปฏิเสธและไม่ติดใจใดๆ เว้นก็เพียงแต่...

ชายหนุ่มหยักมุมปากยิ้มขึ้นข้างหนึ่ง

“ขอเพียงนางมิวุ่นวายกับข้านักก็เป็นพอ”

----------------------------------------------------------------------

“องค์หญิงมีความคิดเห็นอย่างไรหรือเพคะ”

หลี่หยู่เอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง มองดูไป่มู่ชิงที่กำลังนั่งเหม่อมองไปรอบๆ ห้องที่ถูกตกแต่งไว้อย่างเรียบง่าย

ไป่มู่ชิงถอนหายใจ สายตาคู่นั้นยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ เห็นได้ชัดว่าแววตานั่นเป็นดวงตาคู่เดียวกับคนที่ทำเซาปิ่งของนางตกลงมาทั้งหมด เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงเรื่องการไล่จับโจรผู้ร้ายปกติ แต่ไหนเลยคนผู้นั้นกลับเป็นท่านอ๋องแปด!

เป็นไปได้หรือไม่ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ตลาด จะเป็นการลอบสังหาร

ดาวกระจายนั่น...

เป้าหมายคือนางเช่นนั้นหรือ?

แล้วเพราะเหตุใดบุรุษผู้นั้นถึงได้มาช่วยนางไว้ราวกับคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว

อยากทำให้นางประทับใจ?

“ช่างมันเถอะ!” คิดไปก็ปวดหัว!

หญิงสาวสลัดความคิดที่พันกันยุ่งเหยิงออก ดูจากท่าทีของว่าที่สามีผู้นั้นแล้วก็หาได้มีความสนใจในตัวนางแม้แต่น้อย อีกทั้งยังมีเสียงหญิงสาวปริศนาที่พูดจาตัดพ้อนั่นอีก ทางที่ดีควรใช้พื้นที่ในสมองคิดหาวิธีเข้าไปสืบเรื่องราวของพี่สามในวังเสียดีกว่า!

“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องแปดดูมิเป็นมิตรเท่าไหร่นัก”

หลี่หยู่ยังคงพูดจาเจื้อยแจ้วออกความเห็น

“เจ้าอย่ากล่าววาจาส่งเดช ขืนผู้ใดมาได้ยินเข้าเจ้าจะเดือดร้อน”

ไป่มู่ชิงเอ็ดไปเช่นนั้นก็จริง หากแต่ในใจกลับคิดเหมือนกับอีกฝ่ายไม่มีผิด บางทีนางอาจจะต้องหาเวลาศึกษาเขาอีกสักเล็กน้อยเพื่อใช้ในการตัดสินใจได้ว่านางจะสามารถ ‘พึ่งพา’ เขาได้หรือไม่

ได้ยินเช่นนั้นแล้วหลี่หยู่ก็ใบหน้าซีดขึ้น

“ขออภัยเพคะ”

“อีกสิบวันพิธีมงคลจะเริ่มขึ้น ระหว่างนี้ข้าจะคิดหาวิธีพูดคุยกับเขาให้มาก อาจจะไม่ได้แย่อย่างที่คิดก็ได้”

นางจะพยายามปฏิบัติตนเป็นดรุณีน้อยที่น่ารักอ่อนหวาน หากเขาโปรดปรานก็นับว่าเป็นเรื่องดี ภารกิจในการตามหาข้อเท็จจริงก็คงดำเนินไปได้อย่างสะดวก แต่หากไม่แล้วขอแค่เขาแบ่งที่ซุกหัวนอนให้นางโดยไม่ทำให้นางเดือดร้อนก็พอ

หลี่หยู่พยักหน้าหงึกหงัก จัดเก็บเสื้อผ้าอาภรณ์ขององค์หญิงเก้าอย่างขะมักเขม้น แต่แล้วก็หยิบขวดแก้วใสขวดหนึ่งออกมาจากหีบแล้วเขย่าเบาๆ เห็นเป็นยาลูกกลอนอยู่หลายเม็ด

“อะไรกันหรือเพคะ”

ไป่มู่ชิงเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงกระซิบกระซาบ

“รีบเก็บเร็วเข้า เผื่อฉุกเฉินน่ะ”

ยาลูกกลอนที่ว่าคือจุกลูกพลับ6 ยาตำรับโบราณที่มีสรรพคุณป้องกันการตั้งครรภ์ ถึงแม้ว่าการแต่งงานครั้งนี้นางมิได้คาดหวังว่าสามีจะรักใคร่ แต่ถึงอย่างไรผู้ชายในยุคนี้ก็ย่อมถือตนเป็นใหญ่ อีกทั้งยังสามารถหลับนอนกับสตรีได้โดยไร้ความลึกซึ้งไม่ต่างจากชายในยุคปัจจุบันที่จากมา

นางไม่รู้ว่าจะสามารถเอาตัวรอดจากเรื่องอย่างว่าได้หรือไม่ แม้จะไม่เต็มใจแต่หากเขาเกิดหื่นกามใช้กำลังข่มเหงขึ้นมานางก็มิอาจทำอันใดได้ เป็นเช่นนั้นถึงต้องป้องกันไว้ก่อนเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในภายหลัง

หลี่หยู่รีบซุกซ่อนไว้ใต้หีบผ้ารวดเร็วราวกับเผือกร้อน

ไป่มู่ชิงค่อยๆ เอนตัวลงนอน ใช้มือค้ำศีรษะไว้อย่างเกียจคร้าน

“เก็บของแล้วเรามาคิดกัน มีวิธีใดบ้างที่ข้าจะได้พบเจอกับเขาอีก”