เพื่อนพ่อ 3

“ม่านอยากเอากระดูกของแม่ไปลอยอังคารที่ทะเลค่ะ” สิ่งสุดท้ายที่จะทำให้แม่ได้ก็คือส่งแม่ไปในที่ที่มีแต่ความสงบ น้ำตาของม่านมุกยังไม่เหือดแห้ง เธอร้องไห้ทุกวันหลังจากที่แม่เสีย

“เดี๋ยวอาจัดการให้”

“ขอบคุณอาธรรศมากนะคะที่ช่วยม่านทุกอย่าง”

ธรรศอยู่เคียงข้างเธอตลอดตั้งแต่ที่แม่เสีย ม่านมุกยอมรับว่าถ้าไม่มีเขา เธอก็คงเคว้ง คงไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร ธรรศเป็นผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เธอรู้จัก

ตั้งแต่เด็กจนโต ม่านมุกไม่เคยเห็นญาติพี่น้องของพ่อกับแม่ และยิ่งกว่านั้นท่านทั้งสองไม่เคยเอ่ยถึงด้วยซ้ำ จำความได้ว่าตอนเด็ก ๆเคยเอ่ยปากถามอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรตอบกลับมา

“อายินดีทำให้หนูม่านทุกอย่าง”

ชีวิตของม่านมุกเป็นของเขา เด็กสาวเหลือตัวคนเดียวและแน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยให้ไปไหนแน่ ไม่มีวันให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว

“คืนนี้เราจะค้างที่นี่ พรุ่งนี้เย็นค่อยกลับไร่”

คิดเอาว่าถ้าให้ม่านมุกอยู่ในสถานที่เดิม ๆ ที่ที่มีความทรงจำเกี่ยวกับแม่ เด็กสาวอาจจะยิ่งทุกข์และคิดถึงแม่มากจนส่งผลกระทบร้ายแรงกับความรู้สึก

“อาธรรศค้างได้เหรอคะ”

ธรรศทิ้งไร่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอตั้งแต่วันที่แม่เสีย นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ม่านมุกเองก็รู้สึกเกรงใจอาหนุ่ม เธอไม่ได้อยากให้เขาให้ความสำคัญอะไรมาก

เพราะอย่างที่รู้ ๆกัน

จุดประสงค์ที่ต้องมาเจอและใกล้ชิดกันเป็นเพราะเธอต้องการเงินมารักษาแม่

ตอนนี้ แม่ไม่อยู่แล้ว

แต่เงินที่ธรรศให้ ยังคงมีเหลืออยู่

“อาจะปล่อยให้หนูม่านอยู่คนเดียวได้ยังไง”

สิ่งพิเศษของเขาคือสามารถคาดเดาความคิดของคนอื่นได้ แม้เดาไม่ถูกทั้งหมด แต่ก็พอคาดเดาได้บางส่วนและตอนนี้ เขารู้ว่าม่านมุกกำลังคิดอยากจะให้เรื่องระหว่างเธอกับเขาสิ้นสุดลง

ไม่มีทาง

“ม่านมีเรื่องอยากคุยกับอาธรรศค่ะ”

“ว่ามาสิ”

ม่านมุกถอนหายใจคล้ายว่ากำลังลำบากใจที่จะเอื้อนเอ่ยออกมา แต่ถ้าไม่พูด เธอก็จะไม่ได้ไปจากธรรศ

“แม่ไม่อยู่แล้ว ม่านก็ไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงิน ม่านอยากคืนเงินที่เหลือให้อาธรรศส่วนที่ใช้ไป ม่านจะรีบหามาใช้คืนให้เร็วที่สุดค่ะ”

รู้ทั้งรู้ว่าหลังจากที่แม่เสีย ม่านมุกต้องใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง ยอมรับว่ารู้สึกกลัว รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวแต่ก็ยังคิดว่าธรรศเองก็ไม่ใช่ที่พึ่งที่เธอสมควรฝากชีวิตไว้

ต่อให้พ่อกับแม่จะบอกว่าเขาเป็นคนดี เป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจได้ แต่เธอก็อยากถอยห่างจากเขาและอยากใช้ชีวิตด้วยตัวเองมากกว่า

“อาไม่ได้อยากได้เงินคืน อาอยากได้หนูม่าน เราตกลงกันแล้ว ยังไงหนูม่านก็ต้องอยู่กับอา” จ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยประกายตาแน่วแน่

มาซบอกเขาไม่กี่วัน นกน้อยก็อยากบินจากไปเสียแล้ว ยังไม่ทันได้เข้ามาอยู่ในกรงทอง นกน้อยตัวนี้ก็อยากกระพือปีกบินสู่โลกกว้างโดยลำพัง

มันไม่ง่ายขนาดนั้น

“ม่านต้องอยู่กับอาธรรศอีกนานแค่ไหนคะ”

ย้อนถามด้วยน้ำเสียงสั่น ธรรศไม่ปล่อยเธอ เขาคงยังพอใจและติดใจกับความสาวความสวยของเธออยู่

“ไม่รู้สิ ตอนนี้อารู้แค่ว่าอาต้องการหนูม่าน”

ยิ้มอย่างคนเอาแต่ใจ ม่านมุกเดินเข้ามาในชีวิตของเขาเอง เด็กสาวรับข้อเสนอวาบหวามด้วยความเต็มใจ

แล้วจะมาขอยุติง่าย ๆแบบนี้ไม่ได้

เป็นของเขาก็ต้องเป็นไปตลอดชีวิต

“อาธรรศควรกำหนดเวลาชัดเจนให้ม่านนะคะ ม่านไม่อยากอยู่กับอาธรรศไปตลอดชีวิต” บอกด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างนิด ถ้าธรรศคิดจะเลี้ยงเธอไว้เป็นนางบำเรอของเขา ก็ควรต้องกำหนดระยะเวลาให้เธอบ้าง อย่างน้อยหลังจากนี้ จะได้วางแผนใช้ชีวิตหลังจากที่หลุดพ้นไปจากเขา

“เอาเป็นว่าถ้าอาอยากให้หนูม่านไปจากอา อาจะบอกหนูม่านเอง”

ไปจากเขาเหรอ ?

ไปฝันเอาเถอะ

ไหนแม่เคยบอกว่าธรรศเป็นคนดี แบบนี้เหรอคนดีอย่างที่แม่พูดไว้ ไม่ใช่เลย ไม่ใช่เลยสักนิด

ขนาดเธอเป็นลูกสาวเพื่อนของธรรศ เขาก็ยังเอาผลประโยชน์ของตัวเองเป็นที่ตั้ง

คนดีในคราบนักบุญคงเหมาะกับฉายาของธรรศที่สุด