เพื่อนพ่อ 2

“ม่าน”

“ค่ะ แม่” นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ข้างเตียงแม่ ได้ยินเสียงแม่เรียก ม่านมุกก็หลุดออกจากภวังค์ความคิด

“ไปเจออาธรรศได้ยังไง”

“บังเอิญเจอค่ะแม่ อาธรรศจำม่านได้”

โกหกพกลมคำโต เป็นเรื่องยากที่ธรรศกับเธอจะมาเจอกันได้ เคยเห็นกันแค่ครั้งเดียวตอนงานศพพ่อ เธอเองก็ยังจำเขาได้เลือนราง เพราะยังเก็บมือถือเครื่องเก่าของพ่อไว้ ม่านมุกเลยค้นเบอร์โทรศัพท์ของธรรศได้

ตอนที่ได้เบอร์มา ยังแอบคิดว่าเขาอาจจะเปลี่ยนเบอร์มือถือใหม่ไปแล้วก็ได้ นับว่ายังมีความโชคดีที่ธรรศยังใช้เบอร์เดิมอยู่

“ธรรศเป็นคนดี พ่อรักเขามาก”

แม้แต่แม่ก็ยังคิดว่าธรรศเป็นคนดี คงมีแค่เธอคนเดียวสินะที่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นคนแบบไหน

“ม่าน”

“ค่ะ แม่” สบตาแม่แล้วรอฟังในสิ่งที่แม่จะพูด

“ถ้าแม่ตาย ถ้าม่านลำบาก ขอความช่วยเหลือจากอาธรรศนะ อาธรรศช่วยหนูได้”

“ทำไมแม่ถึงมั่นใจในตัวอาธรรศมากขนาดนี้คะ เขาไม่ใช่ญาติเรา เขาแค่เคยเป็นเพื่อนกับพ่อ”

ใช่อยู่ว่าธรรศให้เงินจำนวนสองล้านเธอง่าย ๆแต่เขาก็ได้ร่างกายของเธอเป็นสิ่งตอบแทน

ถ้าธรรศเป็นคนดีอย่างที่พ่อกับแม่พูด ทำไมเขาต้องยื่นข้อเสนอนี้ให้เธอด้วย

“เชื่อแม่เถอะม่าน อาธรรศเป็นคนดี”

ม่านมุกได้แต่มองหน้าแม่ด้วยความอึดอัดใจ ถ้าบอกแม่ได้ เธอบอกไปแล้ว คงไม่ให้แม่หลงเข้าใจผิดคิดว่าธรรศเป็นคนดี เขาไม่ใช่คนดีและไม่ใช่คนไม่ดี

ก็อย่างว่าเงินเป็นล้าน ใครจะกล้าให้ยืมง่าย ๆโดยที่ไม่หวังอะไรตอบแทน

อาการป่วยของแม่แย่ลงทุกวัน แม้ได้รับการรักษาด้วยยาที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ แต่อาการก็ไม่ดีขึ้น ทีมแพทย์ที่ทำการรักษาก็เลยคุยกับม่านมุกให้ทำใจรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น แม่ไปได้ทุกเมื่อ เวลาที่จะอยู่กับลูกก็ลดลงทุกวินาที หลายวันมานี้แม่เอาแต่นอนซม พูดน้อยลง ข้าวก็เริ่มไม่แตะ ร่างกายอยู่ได้เพราะน้ำเกลือล้วน ๆ

แม้น้ำตาจะไหลรินอยู่ทุกวัน แต่ม่านมุกก็พยายามทำใจให้เข้มแข็ง เธอยิ้มเวลาอยู่ต่อหน้าแม่ แต่จะแอบร้องไห้ทุกครั้งที่ออกไปอยู่ที่อื่น

ความวุ่นวายเกิดขึ้นในห้องพักผู้ป่วยอีกครั้ง เมื่อชีพจรของแม่อ่อนลงจนน่าเป็นห่วง ทีมแพทย์วิ่งวุ่นอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่ทุกอย่างจะสงบลงไปพร้อมกับลมหายใจของคนที่อยู่บนเตียง

ม่านมุกร่ำไห้อยู่ในห้องพักผู้ป่วย ร่างของแม่ถูกเคลื่อนย้ายไปที่ห้องดับจิต ทว่าเธอยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ร่างกายอ่อนแรง สิ่งแรกที่ทำหลังจากที่แม่เสียคือโทร.หาธรรศ ร้องไห้จมอยู่กับความเศร้าโศกอย่างโดดเดี่ยวอยู่หลายชั่วโมง ก่อนที่หัวใจจะอุ่นวาบขึ้นเมื่อได้รับไออุ่นจากกายหน้าพร้อมด้วยอ้อมแขนที่โอบกอดร่างกายที่แสนอ่อนล้าและเปราะบาง

“พี่นิดไปสบายแล้ว” ลูบแผ่นหลังบางแล้วหอมที่ศีรษะเล็กซ้ำอยู่หลายที

หลังจากที่ได้รับสายจากม่านมุก ธรรศทิ้งงานทุกอย่าง รีบขับรถมาด้วยความเร็วที่น่าหวาดเสียว ใจจดจ่ออยู่กับเด็กน้อยของเขา กลัวเหลือเกิน

กลัวว่าม่านมุกจะคิดทำร้ายตัวเอง กลัวว่าเด็กสาวจะตัดสินใจทำในสิ่งที่จะทำให้เขาเสียใจไปตลอดชีวิต

ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนักอยู่กับอกของธรรศ ไม่เหลือใครแล้ว ไม่เหลือใครในชีวิตแล้วจริง ๆ ตอนที่เสียพ่อ ม่านมุกยังอายุแค่สิบกว่าปี ร้องไห้งอแงเสียใจที่พ่อตายแต่ก็ยังมีแม่อยู่เคียงข้าง วันนี้...

ไม่มีแม่แล้ว

ยังไม่รู้เลยว่าการใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้

เธออยู่เพื่อใคร

ธรรศโอบกอดม่านมุกไว้ ปล่อยให้อีกฝ่ายจมอยู่กับน้ำตาอยู่นาน อยากให้เด็กน้อยปลดปล่อยความเศร้าโศก ความเสียใจ ความเจ็บปวดออกมาจนหมด

เขายินดี

เป็นที่ระบาย รองรับอารมณ์เหล่านั้นไว้

“อาจัดการเรื่องวัดให้แล้ว หนูม่านทำใจให้สบายพี่นิดไม่เจ็บไม่ปวดอะไรแล้ว” ยังมีเพื่อนพ้องอยู่ที่กรุงเทพหลายคน ธรรศก็เลยไหว้วานให้ช่วยจัดการให้

นึกสงสารก็แต่เด็กดีของเขา ร้องไห้จนตาบวม เสียพ่อไปแล้วยังต้องมาเสียแม่ไปอีกคน

จัดการเรื่องศพของแม่และนำร่างมาไว้ที่วัดจนเรียบร้อย งานพิธีศพของแม่จัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ไม่มีแขกเหรื่อคนสำคัญใด ๆ