ตอนที่ 10 ทางที่เลือกแล้วไม่คิดหวนกลับ 4

โรงน้ำชาฝูหมิงชั้นสอง หลันฮวายืนนิ่งทอดสายตามองตามสตรีร่างบางระเหิดระหงที่เดินอยู่ไกลๆ

หวงลี่ฟางเป็นโฉมงามปานเทพธิดา ดวงหน้าคิ้วตาสะสวยชนิดหาตัวจับได้ยาก นางเหมือนบุปผาน้ำแข็ง แลดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่กลับมอบความเหน็บหนาวที่หยั่งลึกถึงจิตวิญญาณให้แก่คนมอง

เท่าที่สืบทราบ หวงลี่ฟางเป็นสตรีใจเย็นเรียบง่าย             พูดน้อย นิสัยอ่อนโยน แทบจะไม่โกรธหรือมีเรื่องกับใครเลย    ทว่าพอเอาจริงขึ้นมา กลับพูดจาได้เย็นเยียบเด็ดขาด  ทั้งเฉยชาและไร้อารมณ์อาวรได้อย่างน่าทึ่ง

ความรู้สึกหนึ่งคือหวงลี่ฟางไม่มีใครสามารถด้อยค่าได้ คำพูดที่กดให้ต่ำล้วนกระทำเพื่อให้ฉุกใจคิดว่าสมควรไปอยู่ในฐานะที่ดีกว่าการเป็นภรรยาลับของผู้ใด ทว่าคนกลับไม่แยแสแม้หางตา

ดีเหลือเกินที่นายหญิงมิได้มาด้วยตัวเอง หาไม่ย่อมเกิดศึกสายเลือดจนสะบั้นมากกว่าเดิมก่อนเปิดปากสนทนาเป็นแน่แท้

หลันฮวาหลับตาทอดถอนใจ ก่อนลืมตาขึ้นมาใหม่เพื่อมองแผ่นหลังของหวงลี่ฟางที่เหยียดตรง ท่วงท่ายามย่างก้าวงามสง่า ทั้งบริสุทธิ์งดงามและผ่าเผย ไหนเลยจะเห็นเป็นสตรีต่ำต้อยด้อยค่า ภายใต้เสื้อผ้าเนื้อธรรมดาไร้สีสันนั้น คำว่าหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ล้วนมีอยู่ทั่วอณูเรือนกาย

ชินอ๋องซื่อจื่อจะรู้หรือไม่ ว่าตนเป็นบุรุษที่ได้ครองหงส์ฟ้า ทว่ากลับมองว่าเป็นเพียงนกกาไร้ค่าให้ใส่ใจ

เฮ้อ...ช่างน่าเศร้า

ลานเล็กหลังคฤหาสน์หนิงเทียนเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างประตูข้างกับทางเดินแผ่นหินทอดยาวไปถึงเรือนของหวงลี่ฟาง

สวนดอกไม้ห่างจากโรงครัวเล็กน้อย สาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มสองคนกำลังนั่งคุยกัน

คนแรกนามว่าตานฉง คนที่สองนามว่ายุ่นเอ๋อร์

ตานฉงทำเสียงจิ๊ปากเอ่ยอย่างขัดเคืองใจ

“ต่อให้นางเป็นสาวงามแค่ไหน น่าเอ็นดูปานใด สุดท้าย ชายาชินอ๋องซื่อจื่อก็เป็นตำแหน่งสูงศักดิ์สำหรับพญาหงส์เท่านั้น หญิงงามรู้ใจที่ได้เคียงข้างหรือก็แค่สตรีเร้นลับที่ถูกเก็บในซอกหลีบ มิอาจเชิดชูตลอดกาล แค่ภรรยาลับ เหตุใดต้องทำตัวสูงส่งปานนั้น หน้าที่ปรนนิบัติบนเตียงให้ซื่อจื่อ  ข้าเองก็ทำได้ดี เจ้าบอกข้าทีว่าข้างามไม่เท่านางที่ใด ไฉนทุกคราที่ซื่อจื่อเข้าคฤหาสน์มา นางต้องให้พวกเราออกมาห่างจากเรือนนอนด้วย”

ยุ่นเอ๋อร์ขมวดคิ้ว มองหน้าตานฉงด้วยแววตาซับซ้อน พลางถามเสียงเบา “พี่ตานฉง คันฉ่องในห้องท่านน่าจะขุ่นมัวเกินไปกระมัง ให้ข้าเอามาขัดให้ดีหรือไม่?”

ไหล่บางของยุ่นเอ๋อร์ถูกตีดังเพียะ “โอ๊ย! ข้าผิดไปแล้ว”

ตานฉงเชิดหน้ากล่าวอีกว่า “อาจเป็นเพราะนางเข้าครัวแสดงฝีมือการทำอาหารให้ซื่อจื่อด้วยตัวเองเป็นแน่ ผู้ใดไม่รู้บ้าง  ว่าบุรุษสกุลจ้าวชอบกินข้าวฝีมือสตรีของตน ฮึ! ข้าเคยแอบชิมฝีมือของนางหนหนึ่ง รสชาติไม่เห็นจะดี”

บุรุษสกุลจ้าวล้วนเป็นราชนิกุล[1]

จ้าวฉีเสวียนคือบุตรชายของชินอ๋องจ้าวเฟิ่ง

ชินอ๋องเป็นพระอนุชาแท้ๆ ขององค์จักรพรรดิแคว้นจิน

ดังนั้นการเอ่ยถึงไม่ว่าร้ายหรือดีล้วนเป็นคำกล่าวที่อาจทำให้สาวใช้นางหนึ่งถึงขั้นหัวหลุดจากบ่าได้

ยุ่นเอ๋อร์จึงบิดไหล่หนีห่างตางฉงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบา “รสชาติจะเป็นอย่างไรข้าไม่รู้ แต่ข้าได้ข่าวจากพี่องครักษ์ของซื่อจื่อที่มาครั้งก่อนว่า พระชายาจัดให้มีการแข่งขันการทำอาหารที่จวนชินอ๋อง บรรดาคุณหนูผู้งดงามวัยออกเรือนพากันตบเท้าเข้ามาอวดฝีมือกันคับคั่ง หมายได้รับคำวิจารณ์จากซื่อจื่อ ทว่าซื่อจื่อกลับเลือกมากินอาหารที่นี่”

ตานฉงหันขวับ ดวงตาปานเพลิง “เจ้าก็ดีแต่ขัดวาจาข้า ยุ่นเอ๋อร์ วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้หนัก”

ยุ่นเอ๋อร์มีหรือจะนั่งอยู่ นางลุกขึ้นวิ่งหนีทันที

อาจพูดได้ว่าวันนี้เป็นเคราะห์ร้ายของสาวใช้นามตานฉง เพราะหากหวงลี่ฟางไม่บังเอิญเดินผ่านมาแล้วได้ยินพอดิบพอดี นางก็คงไม่ใส่ใจอันใด

หญิงสาวเดินขึ้นหน้าด้วยสีหน้าเยือกเย็น เผยร่างงามให้สองสาวใช้ได้เห็น และทันทีที่ตางฉงกับยุ่นเอ๋อร์เห็นหวงลี่ฟาง นางทั้งสองก็ชะงักฝีเท้า

“ม่ะ...แม่นางฟางเหนียง” ยุ่นเอ๋อร์รีบคารวะนอบน้อม ก่อนยืนนิ่ง ก้มหน้าหลุบตามิกล้าเงย

ในขณะที่ตานฉงเพียงยอบกายคารวะเร็วๆ คราหนึ่ง                ก่อนยืนนิ่ง แต่ลอบกลอกตาเหยียดริมฝีปากอย่างไร้ความเคารพ

หวงลี่ฟางย่อมไม่ถือสาหาความยุ่นเอ๋อร์ผู้ร่วมสนทนา   นางเพียงมองตานฉงนิ่ง สีหน้าเรียบเย็น

ตานฉงมองหวงลี่ฟางตรงๆ แต่เพียงวูบเดียวนางก็ต้องรีบก้มหน้าหลุบตา มันเป็นไปตามสัญชาตญาณ มิรู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่ดวงตาคู่งามที่จับจ้องของสตรีตรงหน้าให้ความรู้สึกข่มขวัญอย่างประหลาด

ฟางเหนียงผู้นี้เหตุใดใช้เพียงแววตามองมานิ่งๆ กลับทำให้ผู้อื่นนึกอยากคุกเข่าสยบแทบเท้าปานนี้เล่า?

ตานฉงเริ่มตัวสั่น

[1] ราชนิกุล ผู้มีเชื้อสายของพระมหากษัตริย์, ตระกูลที่สืบเชื้อสายมาจากพระมหากษัตริย์.